31. BÖLÜM Kayıp

Hamburger yemeye karar vermiştik en sonunda. Herkesin ortak kararı olmuştu zor da olsa karar verebilmiştik. Sıraya girip hangi hamburgeri yemek istediğimize karar verecektim şimdi de ve asıl zor kısım buydu benim için, zor karar veren birisiydim ben ve seçenek ne kadar çoksa karar vermem o kadar uzun sürüyordu.
“Ben tavuklu alacağım. Tavuk burger.”
Dedi Nisa, tabi ki şaşırmamıştım arkadaşımı tanıyordum ve değişmeyen huyuydu bu.
“Ben klasik alırım.”
Sarp’ın yüzüme dönen bakışları bana bir şey anlatıyor gibiydi.
“Ne oldu Sarp?”
“Hiçbir şey.”
“Neden bakıyorsun o zaman bana?”
“Bakamaz mıyım? Sevdiğime bakmak yasak mı? Hem güzele bakmak sevaptır, bırakta sevap kazanayım birazcık.”
“İyi be ne yaparsan yap.”
Dedim ama konuyu kapatmak için saçmalamıştım. Ters cevap vermiştim farkındaydım ama utandığımda istemsizce böyle yapıyordum ben, ne kadar sevmesemde vazgeçemediğim bir huyumdu bu.
Çenesini omuzuma koydu ve kulağımın dibinden konuşmaya başladı.
“Ben seni istiyorum, bunu ne yapacağız?”
“Sarp, deme şöyle şeyler.”
“Neden? Utandın mı?”
Sırıttığına emindim ama başımı çevirip bakamadım çünkü çok yakınımdaydı.
“Utandım. Yasak mı?”
“Yok. Ne münasebet, hoşuma gitti ama yalan yok.”
“Çok gıcıksın.”
“Çok güzelsin.”
“Of Sarp ya,”
“Of Rüya, tam benliksin.”
“Sarp biz zaten sevgili değil miyiz? Neden bu kadar zorluyorsun?”
Sarp geri çekildiğinde yanlış bir şey dediğimi anladım.
“Sevgiliyiz ama… Ben seni zorluyor muyum? Sıkıyor muyum seni?”
“Hayır, yani söyleyemedim. Doğru kelimeyi bulamadım.”
“Hayır hayır sen baya benim seni sıktığımı söylüyorsun.”
Endişelenmiştim, ne diyeceğimi bilemedim. Elim ayağım birbirine dolanmıştı korkudan. Birisini kırmak en son istediğim şeydi ve Sarp’ı sürekli kırıyordum istemeden.
“Sarp ben gerçekten seni kırmak istemedim.”
“Sorun değil Rüya. Söylemen iyi oldu.”
Sustum yine sustum kendimden nefret etme evresine gelmeden susmam lazımdı bu yüzden sustum. Bi yemek yiyelim demiştik o da benim yüzümden burnumuzdan gelmişti. Siparişlerimizi verdikten sonra boş dörtlü masaya oturduk. Nisa ve Toprak aramızdaki diyalogtan habersiz oldukları için neşeleri yerindeydi ama eminim ki Nisa fark ederdi benim bu durgun halimi zaten beni anlayan bir Nisa bir de Sarp vardı ama ben Sarp’ı hep kırıyordum. Hamburgerlerimizi yedikten sonra hep beraber kalktık ve alışveriş merkezinin otoparkına gittik ben Sarp ile gelmiştim ama şu anda aramızdaki sessiz gerginlik beni daha çok geriyordu. Ben insanlardan özür dilemeyi bilmezdim beceremezdim o konuları, hiç kimse bana öğretmemişti gönül almayı ama Sarp bu konuda çok iyiydi benim aksime.
“Sarp.”
Bana döndü ama eskisi gibi bakmıyordu gözlerindeki parıltıyı çalmıştım ben, hayır çalmamıştım almış ve atmıştım kendi ellerimle söndürmüştüm.
“Yarın sendeyim Rüya. Şu aklındaki defile fikrini konuşalım artık.”
Nisa’nın ne dediği hakkında hiçbir fikrim yoktu tabi ki ama ayak uydurdum elimden geldikçe.
“Tamam Nisa. Yarın görüşürüz.”
Vedalaştık ve onlar arabaya binip gidene kadar ağzımı açıp tek kelime etmedim ya da yerimden kıpırdamadım. Sarp’a dönüp baktım sonunda arabasının kapısına yaslanmıştı ve beni beklediğini fark ettim, yolcu koltuğunun kapısını açıp bindim o da sürücü tarafına bindi ve hemen arabasını çalıştırdı. Gergindim ben kırdım ben toplamalıydım ama nereden başlayacağımı bilmiyordum.
“Tırnağını rahat bırak artık.”
“Ne?”
Parmağımın kenarındaki kalkan deriyi koparmıştım ve incecik bir yol izleyerek akan kanımı şu anda fark ediyordum.
“Parmağın, tırnağın kopardın deriyi kanayacak sonra canın yanacak.”
“Evet. Fark etmemişim.”
“Hiçbir zaman fark etmiyorsun sen zaten.”
“Haklısın. O konuda zayıfım.”
Gözlerim kucağıma indi başımı eydiğimde.
“Ben fark ediyorum Rüya. Senin her şeyini biliyorum ama sen sürekli kaçıyorsun benden. Bu konuşmayı sürekli yapıyor gibiyim seninle ve inan artık yoruldum, yanlış anlama senden yorulmadım sen beni yoramazsın ama sen de yorulmadın mı? Sürekli dengesiz davranıyorsun.”
“Haklısın.”
“Ne yapacağımı bilemiyorum artık. Çıkmaz bir sokaktayım sanki ama nasıl girdiğimi de bilmiyorum, ne geri çıkabiliyorum ne de üstünden atlayabiliyorum. Sensin beni oradan kurtaracak olan ama sen de yardım etmiyorsun hatta sen kaybolmuşsun.”
Ne desem boştu. Sarp yine beni benden daha iyi anlıyordu.
“Seni hiçbir zaman zorlamadım ve asla zorlamam bu yüzden şimdi sen seç. Ara vermek ister misin?”
“Ne? Neye ara vereceğim?”
Arabasını evimin önüne getirip kontağı kapattı.
“İlişkimize. Bİze. Ara vermek sana iyi gelecek gibi görünüyor. Henüz bize hazır değil gibisin.”
Kalbim duracaktı şimdi. Neden canım yanıyordu ki? Sarp haklıydı her zamanki gibi. Bu ilişki benim için çok ani ve alışılmadıktı, kalbime bu kadar sevgi fazlaydı hep Sarpın yaptığı şeylerin altında bir neden arıyordum. Benim alışık olduğum sevgi bu değildi, ben karşılık bekleyen bir sevgide büyümüştüm.Annem bile benden hep bir karşılık beklerdi sevgisi için, benim için bir şey yaparsa benden de aynısını beklerdi. Babam? Babam zaten sevgisini gösterebilen bir baba hiç olmamıştı.
Sarp’a döndüm ve vitesin üstünde duran elinin üstüne elimi koydum.
“Alışmam lazım Sarp. Ben buna alışık değilim.”
“Alışıksın sevgilim. Sen bana da alışıksın sevgime de.”
Kafamı salladım, itiraz ettim.
“Hayır Sarp, ikimizi de kandırmayacağım. Bu ilişki bana yabancı-“
“Değil sevgilim. Yabancı falan değil, yemin ederim değil ya. Biz seninle çok yol katettik biz bunları konuştmuştuk geride kalmıştı tüm bunlar.”
Sarp’ın gözlerindeki hayal kırıklığı kalbimi acıtıyordu. Sanki onun gözlerinden akan göz yaşları benim kalbime bir kor ateş olarak düşüyordu.
“Sarp, lütfen. Anla beni.”
“Anlamıyorum artık Rüya. Ben seni artık çözemiyorum, okuyamıyorum seni. Neler oluyor sana? Ne oldu sana?”
Bilmiyorum. Keşke bilseydim. Bilsem böyle olmazdım zaten.
“Ara verelim Sarp. Ben biraz yalnız kalmak istiyorum.”
“Yalnız? Sen yalnızlıktan korkarsın, sevmezsin sen. Benim tanıdığım Rüya sevmezdi ama sen benim Rüyam değilsin. Olamazsın.”
“Sarp yapma böyle. Üzüyorsun beni.”
“Sen beni üzmüyor musun sanki Rüya? Neden böyle davranıyorsun bir anlasam. Neden anlatmıyorsun bana?”
“Ben… ben bilmiyorum. Bilsem zaten sana söylerdim ama ben sadece emin değilim. Hazır değilim Sarp. Daha ne açıklayayım bilmiyorum.”
“Bir şey açıklamak zorunda değilsin ama en azından bana birazcık bile değer veriyorsan bana gerçekleri söyle. Ne ile karşı karşıya olduğumu anlat bana ki bileyim. Bilmemek beni daha çok üzüyor.”
Seni böyle görmekte beni üzüyor Sarp diyemedim ona.
“Özür dilerim Sarp.”
Arabanın kapısını açıp dışarı çıktım hızlı adımlarla evime gittim anahtarı çantamdan çıkardım ve içeri girdim bu sırada Sarp ne arkamdan seslenmişti ne de peşimden gelmişti. Bu şaşırtıcı bir şey değildi sonuçta zaman isteyen ve ara vermek isteyen bendim ve Sarp’ı biraz tanıdıysam bana o zamanı verecekti ama asıl soru benim ne kadar zaman istediğimdi. Bu sorunun cevabını ben bile bilmiyordum, hatta hiç bilemeyecek olmak beni korkutuyordu. Bazı sorularım vardı ama cevapları yoktu. Birçok anım yoktu ama en önemlisi benim on yedi yaşımdan sonraki hiçbir anım aklımda değildi sanki bir şey olmuş ve altı yılımı zihnimden silmişlerdi bir şekilde. O kaybolan yıllarım neredeydi? Kim bana anlatacaktı o altı yılı? Bana ne olduğunu kim biliyordu?

…