1. bölüm · ORADA KALAN
Giriş
O an dünya sessizleşti; nefesim boğazımda asılı kaldı, kalbim acıdan titriyordu ve uçurumun kenarında dururken hayatımın bir daha asla eskisi gibi olmayacağını biliyordum. Gözlerimizin buluştuğu yerde kelimeler anlamsızlaştı; yalnızca vicdanın ağır yükü ve geçmişin sessiz yankıları vardı. Her adım, her nefes, her hatıra omuzlarımda dolaşıyor, beni geride kalanlarla yüzleşmeye zorluyordu. Orada o boşlukta zamanın durduğunu hissettim. Küçük seçimlerin bile insanın içinde derin izler bırakabileceğini fark ettim. Ama aynı anda her yükün, her yarım kalan hatıranın insanın içinde filizlenen umut ve güce dönüşebileceğinide gördüm. Sessizce, yavaşça hayatın ağırlığını taşımayı öğreniyor, kendi içimde güç buluyordum. Ve fark ettim ki geride kalanlarla yüzleşmek korkutucu olsa da bu yüzleşme insanı hayata bağlayan en gerçek yoldu...