5. Bölüm

(+16 KORKU )

"Dink" sesiyle asansörün kapıları açıldı ve ikisi birlikte içeri girdi. Emre, başını önüne eğmiş, düşünceli bir halde yere bakıyordu. Aralarında sessiz bir anlaşma varmışçasına ikisi de konuşmuyordu. Kabinde onlardan başka üç kişi daha vardı; ikisi telefonlarıyla uğraşırken, diğer adam onlara sırtını dönmüş, duvarda bir şeylerle meşguldü. Fatih bir an adama baktı, ardından ekrandaki azalan sayılara çevirdi gözlerini.

Giriş katına sadece beş kat kalmıştı ancak asansör her katta duruyor, yolculuğun uzamasına neden oluyordu. Fatih’in içindeki huzursuzluk büyüyordu. Emre ise arada bir Fatih’in cebindeki çikolataya bakıyor, onu oradan nasıl çekip alacağının planlarını yapıyordu.

Bir "tık" sesiyle asansör tekrar durdu. Girişe iki kat vardı ama Fatih’in artık beklemeye tahammülü kalmamıştı; merdivenlerden inmeyi tercih edecekti. Emre’nin kolundan tutup çıkmaya yöneldi. Fakat kapılar açıldığı anda, asansörün önünde birkaç kişinin kavga ettiğini gördü. Kapının tam girişinde boğuşuyorlar, asansörün kapanmasını engelliyorlardı. İçeri girmiyorlardı ama kapıdan da çekilmiyorlardı.

Fatih, Emre’nin kolunu bırakmadan dışarı çıkmak için hamle yaptı ama sert bir itişle geri savruldu. O kargaşada Fatih’e yaklaşma fırsatı bulan Emre, çoktan çikolataya ulaşmış, parlayan gözlerle paketi açmaya çalışıyordu. Tam o sırada tuhaf bir sessizlik oldu. İnsanlar hâlâ birbirini eziyordu ama bu başka türlü, tekinsiz bir sessizlikti.

Duvara bakan adam yavaşça onlara döndü. Gözlerinin altı kıpkırmızıydı ve göz çukurları derinleşmişti. Parmak uçlarındaki etler kopmuş, tırnakları eksilmişti; ağzında ise bir şey çiğniyordu. Bakışları Emre’nin elindeki çikolataya odaklandı. Kimse bu hareketi fark etmemişti. Fatih çıkış yolu bulmaya çalışırken, bir anda telefonuna bakan kızlardan biri dehşet verici bir çığlık attı.

Asansördeki insanlar kızın neden çığlık attığını anlamaya çalışırken Fatih adamı fark etti. Adamın ağzı hâlâ hareket ediyordu. Bir yandan çiğniyor, bir yandan da fısıldar gibi bir şeyler söylüyordu. Fatih bu kelimeye hakimdi; son on gündür her yerden duyduğu o ürpertici fısıltıydı bu: "Açım..."

Fatih, adamın bakışlarının Emre’nin elindeki çikolataya kilitlendiğini gördü. "Bu çocuk bunu ne ara almıştı?" diye düşünmeye vakit bulamadan Emre’nin elindeki paketi çekip aldı. Paketin bir anda yok olmasıyla Emre şaşkınlık içinde eline bakakaldı. Fatih'in paketi asansördeki o tuhaf adama doğru fırlattığını görünce "Benim!" diye bağırdı. Sesi hem öfkeli hem de ağlamaklıydı.

Fatih onu umursamadan kolundan çekti ve önündeki kavgaya aldırış etmeden insanları itip dışarı çıktı. Arkasından hâlâ bağırış sesleri geliyordu. Onlarla birlikte asansördeki diğer iki kız da dışarı fırlamıştı. Biri ağlıyor, diğeri ise şok içinde onu sakinleştirmeye çalışıyordu. İçerideki adamın sadece bir akıl hastası olduğunu sanıyorlardı. Bir süre sonra kapıdaki kavga durdu, insanlar içerideki "deli" adamı fark etmeden asansöre doluştu. Bir "tık" sesiyle kapılar kapandı.

Fatih, Emre’yi sürükleyerek merdivenleri bulmuş ve hızla aşağı inmeye başlamıştı. Emre hâlâ "Benim, benim, benim..." diye sayıklıyor, kolunu Fatih’in ellerinden kurtarmaya çalışıyordu.
.