31. Bölüm [ kanlı kanatların Melodisi • part 13 ]

Karşısındaki doktor son derece profesyonel görünüyordu. Ortamda herkesin dikkati dağılmışken bile bakışlarını elindeki dosyadan ayırmıyordu. Fatih, doktorun tuttuğu dosyaya baktığında, bunun yattığı sedyedeki gerçek hastaya ait olması gerektiğini fark etti. Onun buraya gelmesiyle gerçek hastaya ne oldu bilmiyordu; ama kendisi burada olduğu sürece, o hastanın bir süre ortaya çıkmamasını umuyordu.

Şu anda doktor ve arkasındaki birkaç kişi, Fatih’in yattığı sedyenin ayak ucunda dikilmiş bekliyordu. Yanında Melek hemşire vardı; biraz önce öksüren kadın da hâlâ odadaydı. Fatih gergin bir şekilde doktorun elindeki dosyaya odaklandı.

Bir açıklama düşünmesi gerekiyordu.

Fatih’in zihni hızla çalışırken, Ahmet de Didem’i göz hapsine almıştı.
Didem’e hiç hoş bir gözle bakmıyordu. Kadının NPC’lerin dikkatini bu şekilde çekmiş olması onu mutlu etmemişti. Bir an bakışlarını Fatih’e çevirdi, ardından ilgisiz bir tavırla doktorun elindeki dosyaya kaydırdı gözlerini.

Doktorun arkasından uzanıp dosyaya bakmaya çalıştığı anda, önündeki adamdan yayılan soğukluğu hissetti. Kendisinden bir baş uzun olan doktor başını çevirip Ahmet’e baktı. Bakışları sert ve keskindi; bir kuyu kadar derin ve ifadesizdi.

Ahmet, yüzünde gülümseme barındırmayan tuhaf bir ifade ile birkaç adım geri çekildi. Başını, hafifçe selam verir gibi salladı; güçlü olanın önünde ne zaman baş eğmesi gerektiğini bilecek kadar uzun yaşamıştı.

Hoşnutsuz bir ifadeyle arkasını döndü ve odadaki hastalardan birine doğru yürümeye başladı.

Rolü hasta bakıcıydı; hastalardan birinin refakatçisi olması gerekiyordu ama hangisi olduğunu bilmiyordu. Biri uyanıktı, diğeri uyuyor gibi görünüyordu. Hata yapmamak için dosyaya bakmak istemişti—ve yakalanmıştı.

Ağır adımlarla Fatih’in yanına yöneldi. Şansını ondan yana kullanmaya karar verdi; diğer hasta uyuyordu. Önce uyanık olana gidip tanıdık olup olmadığını deneyecekti. Olmazsa “geçmiş olsun” der, diğerine geçerdi. Her zaman zekâsıyla övünürdü; şimdi bile aklıyla gurur duyuyordu.

Tanıdık bir edayla yürüyüp Fatih’in yanına geldi. Elini Fatih’in omzuna koyarak eğildi, gülümseyip konuştu:
“Kardeşim, şimdi nasılsın?”

Şimdi Fatih’ten gelecek cevaba göre hareket edecekti.

Fatih bir an omzundaki ele baktı. Sebebini bilmediği bir rahatsızlık dalgası içini kapladı. Ahmet karşısındaki suskun adama baktı; gülümsemesi bir anlığına çatlar gibi oldu ama hemen toparlandı. Elini omzundan çekip doğruldu.

(Ne bu şimdi, dilsiz mi? diye düşündü.
Bunlar da hep beni bulur…)

Bir an duraksadı, sonra bunun daha iyi olacağına karar verdi. Konuşamıyorsa sorun yoktu; rolü açığa çıkmazdı. Yüzüne mahcup bir ifade yerleştirip doktora döndü.

Fatih, adamın aklından neler geçtiğini bilmiyordu ama Ahmet’in yaklaşmasıyla birlikte izleyicilerin seslerini daha net duymaya başlamıştı. Bir an şaşkınlıkla ona baktı, ardından kaslarını çattı.

O sırada Didem, toparlanmaya çalışarak oturduğu koltuktan kalktı. Kendini hâlâ iyi hissetmiyordu ama doktorun ve bunca NPC’nin karşısında oturmanın doğru olmadığını biliyordu. Evet, bu odadaki çoğu kişi NPC’ydi; Melek hemşire, doktor, hastalar… onlardan duygu kokusu alamıyordu.

Ama doktorun arkasında duran iki asistan…

Onlar farklıydı.

Odadaki bu karma, artık ayakta durmasını zorlaştırıyordu. Bakışlarını açık pencereye çevirdi. NPC’leri umursamadan oraya yöneldi; biraz temiz havaya ihtiyacı vardı.

Her adımda pencereye biraz daha yaklaşıyordu. Duyguların ağırlığı hareketlerini zorlaştırıyordu. Sadece yürü, diyordu kendine.

Perdenin diğer tarafına geçtiği anda adımları durdu.

Fatih, onun duraksamasını fark eden ilk kişi di; düşünceli bir şekilde kaslarını çattı.

Didem, ifadesiz bir yüzle pencereden dışarı bakıyordu. Şimdi uyuyan adamın sedyesinin tam önündeydi. Yatan adama bakmıyordu ama onu durduran bir şey vardı.

Fatih, onun neye baktığını merak ederek pencereye bakmaya çalıştı . Odadaki herkes kendi işiyle meşguldü; Didem’in hâlinden kimsenin haberi yoktu.

Ahmet, dilsiz adamın bakışlarını takip edip Didem’e baktı. Aynı anda kaşlarını çattı.

“Yine neyin peşinde bu kız…” diye fısıldadı.

Didemin NPC’lerin dikkatini tekrar çekmesinden korkuyordu. Korktuğu da başına geldi.

Didem bir anda olduğu yere yığıldı.
Çıkan sesle herkes bakışlarını ona çevirdi. Bu kez doktor bile.

Didem'in Gözleri kapalıydı; gözyaşları ve burun kanaması birbirine karışmış hâlde, baygın bir şekilde yerde yatıyordu.

İlk koşan Melek hemşire oldu. Ardından doktor ve asistanlar hızla Didem’i alıp odadan çıkardılar.

Kapı bu sefer ardına kadar açık kalmıştı.
Ahmet, şaşkınlıkla kapıya bakakaldı. Bir süre çatık kaşlarla düşündü, sonra derin bir of çekip Fatih’e döndü. Melek hemşireyle yakınlaşma fırsatı varken, o kadın oyuncu yüzünden tekrar tekrar bu fırsatı kaçırmıştı.

Canı sıkkın bir ifadeyle Fatih’e baktı. Az önceki hoşnutsuzluğu şimdi daha da belirgindi. Nezaket maskesini çoktan indirmişti. Dilsiz bir NPC’yi adamdan saymadığı her hâlinden belliydi.

Hemşirenin bu hasta ile ilgilendiğini fark etmişti. Bir şeyler bulurum umuduyla Fatih’in dosyasını eline aldı. Doktorun geride bıraktığı dosyayı bir süre kurcaladı, hiçbir şey anlayamayınca oflayıp yerine koydu.
Tam o sırada, her hareketini izleyen Fatih’le göz göze geldi.

Ahmet’in kaşları biraz daha çatıldı. Hiçbir şey söylemeden adımlarını diğer hastaya çevirdi.