13. Bölüm

Kapı kapandığında çıkan o küçük “tık” sesi, evin içinde gereğinden fazla büyüdü. Sonra… Hiçbir şey kalmadı. Ne bir ayak sesi, ne konuşma, ne de Fatih’in varlığına dair en ufak bir iz. Sadece mutlak bir sessizlik.

Emre, yatağın başında öylece oturuyordu. Bakışları uzun süre kilitli kapıya çakılı kaldı. Sanki kapı her an yeniden açılacakmış gibi bekledi ama açılmadı.

Başını yavaşça eğip kucağındaki kitaba baktı. Parmakları kapağın kenarında titreyerek gezindi. Gözleri donuktu ama tamamen boş değildi; derinlerde bir yerlerde bir hatırlama kırıntısı, bir eksiklik kıpırdıyordu. Ve o eksikliğin içini oyan, ruhunu kemiren tek bir his vardı: Açlık.

“Açım…” diye fısıldadı.

Ses bu sefer daha zayıftı ama midesinden değil, çok daha karanlık bir yerden, ruhunun dibinden geliyordu.

Emre yavaşça ayağa kalktı. Dengesi bozuktu, bir an sendeledi ama masaya tutunarak düşmekten kurtuldu. Gözleri odayı taradı; dolabı, çekmeceleri,yatak… Hepsini biliyordu, hepsine defalarca bakmıştı ve hepsi boştu. Yine de bir umutla yürüdü. Dolabı açtı: Boş. Diğerini açtı: Boş. Son çekmeceyi çektiğinde bir an durdu.

Başını kaldırdı ve dinledi.

Sessizliğin içinde çok hafif, uzaktan gelen bir titreşim vardı. Sanki bir şey onu çağırıyordu. Arkasını dönüp yatağa, yolganın üstüne baktı. Kitap… Orada değildi. Kaşlarını çatarak ilerledi. Kitap yere düşmüş ve bir şekilde açılmıştı. Emre olduğu yerde durdu. Şuanda fazla düşünemiyordu.

Sayfalar, görünmeyen bir el tarafından çevriliyormuş gibi kendi kendine hareket ediyordu. Kağıt hışırtıları odanın içinde yankılanırken Emre’nin nefesi hızlandı. Gözleri sayfalara kilitlendi; yazılar değişiyordu. Daha önce gördüğü satırlar gitmiş, yerlerine yeni cümleler, yeni bir sahne gelmişti. Dizlerinin üzerine çöktü, parmakları titreyerek sayfaya dokundu. Ve robotik şekilde yazılanları okumaya
başladığında, kendi sesine eşlik eden boğuk bir ses zihninde yankılandı:

>>>Kapı kapandıktan sonra evin içi değişti...]

Bu sesi fark etmemiş şekilde okumaya devam etti. Sayfa kendiliğinden bir kez daha değişti.

>>>O artık yalnızdı...]

Bir an durdu. Şaşkınlıkla etrafına baktı. Ev aynıydı ama havası ağırlaşmış, duvarlar sanki üzerine doğru bir adım atmıştı.

>>>Açlık, bu sefer geri dönmeyecekti...]

Emre’nin dudakları aralandı. “Açım…”

dedi. Ama bu kez ses ona ait değildi; daha kalın, daha boğuk ve korkutucu derecede derindi. Elleri hızla boğazına gitti. İçinde bir şeylerin geri dönülemez bir şekilde değiştiğini hissediyordu.

Sayfa bir kez daha çevrildi. Yazılar artık mürekkeple değil, sanki pıhtılaşmış koyu bir kanla yazılmış gibi kararmıştı:

>>>Ve o an geldiğinde… kapı artık bir engel olmayacaktı...]

Emre’nin bakışları aniden kapıya döndü. Gözlerindeki o son eski bakış gitmiş, yerini kör bir boşluğa, karanlık bir parıltıya bırakmıştı. Ayağa kalktı. Her adımda nefesi daha da ağırlaşıyordu. Elini kapı koluna uzattı ve durdu. Başını yana eğip dışarıyı dinledi.

Çok uzaktan, çok zayıf ama bir o kadar tanıdık bir ses geldi: Üst kat komşusunun her gün koridorlarda neşeyle koşturan küçük kızının sesi…

Emre’nin kalbi bir an hızla çarptı, sonra duruldu. Ağzı yavaşça, neredeyse eklemleri zorlanırcasına açıldı. Gözleri tamamen karardı ve dudaklarından o tek, karanlık kelime döküldü:

“Açım.”

Emre’nin ağır, dengesiz adımlarla odadan çıkışıyla birlikte içerideki hava buz kesti. Kapı eşiğinden süzülüp karanlığa karışan gölgesi kaybolduktan sonra, odadan uzun süre başka bir ses duyulmadı.

Ev, sanki içinde nefes alan her şeyi kusmuş gibi derin bir yalnızlığa gömülmüştü. Odadaki yatağın üzerinde, sayfaları hala hafifçe titreyen kitap, bir kez daha kendi kimsesizliğiyle baş başa kalmıştı. Yazdığı kadere bir kurban daha vermenin soğuk huzuruyla, bir sonraki sahneyi bekler gibi duruyordu.