14. Bölüm

"Neden uyanmıyor?" diye kısık bir ses duydu Fatih. O sırada bir hasta odasının banyosunda çöp poşetini değiştiriyordu. İçeriden iki kişinin konuşması geliyordu. Fatih, yaptığı işe devam ederken bir yandan da kulak kabarttı. Tam o sırada odanın kapısı açıldı ve içeri giren yeni ayak sesleri duyuldu.

Burası tek kişilik bir odaydı ve Fatih’in içerideki hasta hakkında pek bir bilgisi yoktu; sadece uzun süredir komada olduğunu biliyordu. Doğrusu bu kat normalde onun sorumluluk alanında değildi ama buraya bakan görevli izne çıkınca, işler geçici olarak Fatih’in üzerine kalmıştı. İçerideki sesler giderek yükseldi ve sert bir tartışmaya dönüştü. Gelenlerden biri, konuşma tarzından anlaşıldığı kadarıyla doktordu.

Birden, yaşlı bir adama ait olduğu anlaşılan öfkeli bir nida yankılandı:
"Eğer uyanmazsa, bu hastaneyi hepinizin üzerine yıkar, burayı size mezar yaparım!”

Bu tehditvari sözlerin ardından odaya ağır bir sessizlik çöktü. Fatih, banyoda donup kaldı. İçinden, (Yok artık,) diye geçirdi. Gerçekten böyle olaylar oluyor muydu? İnsanlar bu şekilde konuşma cesaretini nereden buluyordu?

Fatih poşeti taktıktan sonra daha fazla kulak misafiri olmak istemedi. Doktorun alçak sesle yaptığı açıklamalar eşliğinde banyodan çıkıp odanın kapısına yöneldi. O sırada gözü gayriihtiyari içeri kaydı.

Yatağın başında bekleyen yaşlı bir adam ve karşısındaki doktoru gördü. Ancak az önce "Neden uyanmıyor?" diye soran o ilk sesin sahibi görünürde yoktu. Fatih, daha fazla dikkat çekmeden odadan çıktı.

Fatih odadan çıkıp uzaklaşmaya başlasa da o öfkeli ses peşini bırakmıyordu. Yaşlı adamın bağırışları kapalı kapıların ardına sığmıyor, tüm koridoru bir sis gibi etkisi altına alıyordu.

Ses, hastanenin o steril ve soğuk beyazlığına çarpıp yankılandıkça her şeyi daha da tekinsiz kılıyordu. Koridorun diğer ucundaki hemşirelerin bile başlarını eğip hızla uzaklaştığını gördü Fatih. Adamın öfkesi sadece o odayı değil, sanki tüm katın havasını ağırlaştırmıştı.

Fatih adımlarını hızlandırdı. Ve bağırış seslerini arkasında bıraktı.

Asansöre yöneldiğinde katın kalabalıklığını fark etti. Günün yoğunluğu sürüyordu; hastane son zamanlarda hiç olmadığı kadar kalabalıktı. Aynı fısıltıları yine duyuyordu. Bunun psikolojik mi yoksa gerçek mi olduğunu ayırt edemiyordu

Acım… acım.

Belki de Emre’yi o odada bırakmış olmasının yarattığı huzursuzluktu. Düşünmemeye çalışsa da, aklının bir köşesinde sürekli orası vardı.
Mesainin bitmesine yalnızca bir saat kalmıştı, ama zaman ilerlemek bilmiyordu.

O sırada “dink” diye bir ses geldi ve asansörün kapısı açıldı. Fatih, ayağını içeri atmadan önce bir an durdu; en son yaşadıkları aklına geldi. İçeride dört kişi vardı ve hepsi ona sorgulayıcı bakışlarla bakıyordu.

Daha fazla oyalanmadan elindeki temizlik arabasıyla asansöre bindi. Onun girmesiyle birlikte gözlüklü bir adam kaşlarını çattı ve geri çekildi; temizlik arabası asansörün büyük bir kısmını kaplamıştı.

Bir kat aşağı düğmesine bastı ve beklemeye başladı. O sırada içeridekilerin bakışlarını fark etti; ister istemez kaşlarını çattı. Hepsinin onu izlediğini hissediyordu.
İki genç kız birbirlerinin kollarına girmiş, tek kelime etmeden ona bakıyordu.

Gözlerindeki korku saklanacak gibi değildi. Gözlüklü adam, az önce ona kaş çatan kişi, temizlik arabası yüzünden köşeye sıkışmış ve kaşlarını çatar bir şekilde bakışlarını Fatih'e dikmişti. Diğer adam da yanında durmuş, farklı bir şekilde donuk bir ifadeyle Fatih’i süzüyordu.

Bir şeyi mi böldüm? diye düşündü Fatih. Ne olduğunu anlayamıyordu. Onlar onu izliyorsa, o da onları izledi.

Bu bakışlar kızları daha da tedirgin etmiş olacak ki, birbirlerine biraz daha sokuldular.
Tam o sırada bir “dink” sesi daha duyuldu. Fatih, kendi katına geldiğini sanarak inmek için döndü; fakat o an bir şey fark etti.

Asansör aşağı değil, yukarı çıkmıştı.
Kaşlarını çattı. Asansörün aşağı çağrıldığına emindi.