4. bölüm / 57

4. Bölüm

Bölümler 57Şu an: 4. Bölüm

Sonunda aklı başında her insanın yapacağı şeyi yaptı ve onu psikiyatri kliniğine getirdi. Emre, öfke dolu bakışlarını Fatih’in üzerinden çekmiyordu.

"Ben deli değilim!" diye çıkıştı. Fatih, içinden "Evet, değilsin," diye geçirdi ve cebindeki kırmızı paketli çikolatayı ona gösterdi. Emre uzanmaya çalışınca, paketi hızla cebine geri soktu. "Deli değilsin ama seni buraya bu çikolata sayesinde getirebildim."

İçeriden bir ses yankılandı: "Emre Koçan!" Emre duymamış gibi yerinde çakılı kalmaya devam edince, ses tekrar duyuldu: "Emre Koçan!"

Fatih eğilip fısıldadı: "İçeri girip doktorla düzgünce konuşursan, sana hem bu çikolatayı veririm hem de pizza alırım." Emre’nin gözleri bir an parladı. Sonra bir şeylerin ters gittiğini sezer gibi kaşlarını çattı ama kısık bir sesle "Tamam," dedi.
Yerinden kalkıp muayene odasına yöneldi.

Emre aslında çaresizdi; cebinde hiç parası yoktu ve içindeki o tuhaf his bir türlü doymak bilmiyordu.

Fatih odaya giren Emre’nin arkasından bir süre baktı. Doktorun ona bir faydası olmayacağını biliyordu ama başka çaresi de yoktu; belki bu durum onu bir süre oyalardı. Bakışlarını dışarıdaki kapalı havaya çevirdi. Bu yağmur on gündür dinmek bilmemişti. Hastane tıklım tıklımdı; çoğu kişi yağmurun etkisiyle hastalandığını düşünerek "Soğuktan," diyordu. Ama yağmur dindiğinde neler olacağını kimse bilmiyordu.

O sırada duyduğu bir hapşırık sesiyle sağına döndü. Gördükleri karşısında kaşları çatıldı. On sekiz yaşlarında bir genç ve annesi yan yana oturuyordu. Kadın ayağa kalkmaya çalışıyor, oğlu ise onu zorla oturtmaya çalışırken bir yandan da ekrandaki isim listesine endişeyle bakıyordu.

Oğlu sıkıntıyla, "Anne, daha az önce simit yedin ya," dedi.
Annesi onu duymuyor gibiydi, daha yüksek sesle bağırdı: "Açım!”

Oğlan şaşkınlık içinde etrafına bakıp özür diledi; aceleyle cebinden bir paket çıkardı. Ancak annesi oğlunun paketi açmasını bekleyemedi, paketi doğrudan ısırdı. Oğlu annesini durdurmaya çalışsa da kadın keki ambalajıyla birlikte çoktan çiğnemeye başlamıştı. Kadın keki hızla yuttu ama hâlâ doymamış gibiydi. Ayağa kalkıp "Açım! Açım!" diye feryat etmeye başladı. Oğlu, "Anne..." diye fısıldadı, çaresizlikten ağlayacak gibiydi.

O anda yanındaki adamın (Fatih'in), annesinin eline bir şey batırdığını gördü. Kadın "Isst!" diye bir ses çıkararak irkildi. Oğlan tam "Ne yapıyorsunuz?" diye soracakken, annesinin gözlerindeki o boş parlaklığın yerini eski bilincine bıraktığını fark etti. Kadın şimdi şaşkınlıkla kanayan eline bakıyordu. Oğluna dönüp "Neredeyiz biz?" diye sordu. O an çocuk hıçkırarak ağlamaya başladı.

Fatih, elindeki çengel iğneyi sessizce göğsündeki yakaya geri taktı. Emre’nin bu ataklarından sonra artık ne yapması gerektiğini öğrenmişti ve iğneyi hep yanında taşıyordu. Başkasına fayda sağlayacağını hiç düşünmemişti. Ama bunun geçici olduğunu biliyordu; bir süre sonra bu iğne bile hiçbir işe yaramayacaktı…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

116okunma 25beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

4. Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138