11. Bölüm

Buraya nasıl ve neden geldiğini bilmiyordu ama geri dönmeye hiç niyeti yoktu. İçinde yükselen karanlık arzu, onu bu yabancı dünyaya çekmiş ve sımsıkı sarmıştı. Her şey belirsiz, her şey yabancıydı; fakat tek bir gerçek vardı: Geri dönüş yolu artık kapanmıştı. Yeni hayatının kapıları ardına kadar açılmıştı ve o, bu kapıdan geçmek için can atıyordu.

Ayak seslerini duyduğunda, içgüdüsel bir şekilde başını çevirdi. Fatih, Emre’yi kontrol etmiş ve uyuduğundan emin olduktan sonra yanına gelmişti. Eylül, içeri ilk girdiğinde uyuyan adamı fark etmiş olsa da onu görmezden gelerek mutfağa geçmişti. Şimdi ise yanına gelen adama, Fatih’e bakıyordu.

Fatih’in varlığı, yeni hayatının ilk lekesi gibiydi.

Zihnine sızan Eylül’e ait donuk anılardaki görüntüden çok farklıydı bu adam. Gerçekti. Kanlı canlı karşısındaydı. Sessizdi ama varlığı bu yabancı gerçekliğe yayılıyordu. Eylül bir an duraksadı. Gözleri adamın yüzünde gezinirken içindeki huzursuzluk katlanarak arttı. Ancak bu his bir hayranlık değil, iğrentiye yakın bir rahatsızlıktı.

Gerçek Eylül’ün yasını tuttuğu adam buydu işte. Sevdiği, uğruna gözyaşı döktüğü adam... Ne için? Karşısında gördüğü tek şey; sessiz, sıradan ve bütünüyle işe yaramaz bir adamdı. Fatih’e bakarken tek bir an bile şüpheye düşmedi: Bu adamın gözlerinde, sesinde veya duruşunda hiçbir şey yoktu. Ne bir ışık, ne bir güç, ne de bir çekim... Geçmişin enkazından başka bir şey değildi.

Ve bu hikâyede ona yer yoktu. Baran gibi bir adamla aynı cümlede bile geçmeyi hak etmiyordu. Kadının dudakları, soğuk ve belli belirsiz bir çizgi halini aldı. İçindeki ses buz gibi bir netlikle fısıldadı:
(Neyse ki yakın bir zamanda ölecek.)

~ ~ ~ ~ ~ ~

“Ali Abi sana ulaşamadığını söyledi,"

diyerek sessizliği bozan ilk kişi Eylül oldu. Bir yandan elindeki yemek kabının kapağını açıyor, bir yandan da Fatih’i süzüyordu. Fatih, yavaş adımlarla yanına gidip ona yardım etmeye başladı. Eylül her zamanki gibi yine ona yemek getirmişti.

Fatih her ne kadar buna gerek olmadığını, onun yorulmasını istemediğini defalarca söylese de Eylül, her hafta en az bir kez mutlaka uğrardı. Bu yoğun ilgi Fatih’i mahcup etse de içten içe mutlu da ediyordu.

Dolabın kapağını açarak Eylül’e yol açtı; o da yemekleri özenle raflara yerleştirdi.
Eylül’ün bahsettiği Ali Abi, Fatih’in patronuydu. Fatih bir hastanede hademe olarak görev yapıyordu ve patronu aynı zamanda Eylül’ün akrabasıydı. Zaten Fatih bu işe de onun aracılığıyla girmişti.

Fatih bir an duraksadı ve Eylül’e dönerek, "Emre bende kalıyor, son zamanlarda biraz hasta," dedi. Bu cümle, hem işe gitmeyişinin hem de bir haftadır Eylül’ün telefonlarını açmayışının sığındığı tek bahanesiydi.

Eylül, şaşkınlıkla Fatih’e baktı. "Nesi var? Nasıl oldu?" diye sordu; sesi endişeli geliyordu. O an, içeride uyuyan Emre’yi sanki yeni fark etmiş gibiydi. Aceleci adımlarla odaya yöneldi, Fatih de peşinden gitti. Fatih, Eylül ve Emre... Üçü de birlikte büyümüş çocukluk arkadaşlarıydı. Eylül, Emre’nin eski komşusuydu; taşınmış olsalar bile bağlarını hiç koparmamışlardı. Emre’nin solgun yüzüne bakarken sitem dolu bir sesle Fatih’e döndü: "Bana neden haber vermedin?"

Ardından peş peşe sorular sordu. Fatih, bazı gerçekleri gizleyerek olayları geçiştirdi; Emre’nin hafif bir soğuk algınlığı geçirdiğini, onu boş yere endişelendirmek istemediğini ve Emre’nin kendi evindeki olumsuz durumları anlattı. Bu kısa konuşmanın ardından Eylül, saatin geç olduğunu belirterek gitmesi gerektiğini söyledi. Fatih onu eve bırakmak için ne kadar ısrar etse de Eylül, gerek olmadığını söyleyerek reddetti. Fatih kapı eşiğinde durup Eylül’ün merdivenlerde uzaklaşan gölgesini izledi. Hâlâ kırgın mıydı?

Normalde Eylül, Fatih’in onu eve bırakmasına asla itiraz etmezdi.
Kapıyı kapatıp içeri geçtiğinde gözü duvardaki saate kaydı: 23.40. Vakit gerçekten epey geç olmuştu. Eylül ne kadar kırgın olursa olsun, bugüne kadar Fatih’e hiç karşı gelmemişti. Hayır, kesinlikle bir şeyler doğru değildi.