Öldüğüm Gün Nişanlandım

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım.

Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor.

Hepsini gördüm.

Şehir beni gömdü.

Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim.

Planım basitti:
Görünme.
Kimseye güvenme.
Neden ölmem gerektiğini öğren.

Sonra o çıktı karşıma.

Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı.

Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum.

Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı.

Şimdi herkes beni başka biri sanıyor.

O hariç.

Ben katilimi arıyorum.

O ise gerçeği.

Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.