22.bölüm

Kadirden devam

Mesajı attıktan sonra telefon elimde donup kaldı.

“Ne ölün ölüme,
ne dirin dirime.”

Göğsümün ortasına biri taş koymuş gibiydi.
Nefes alıyordum ama yaşamıyordum.

Havva teyze salona girdi.
Yüzü bembeyazdı.

“Lara yok,” dedi.
“Sabahtan beri yok Kadir.”

Güldüm.
Ama acıdan değil.
Sinirden.

“Gitmiştir,” dedim.
“Sevdiğiyle gitmiştir.”

Havva teyzenin yüzüme bakışı hâlâ gözümün önünde.
Anlamaya çalışan bir anne bakışıydı.

“Ne diyorsun sen?” dedi.
“Lara öyle kız değil.”

Bir anda içimde biriken her şey ağzımdan döküldü.

“Öyle kız değil mi?”
“Mesaj attı bana!”
“Rahatsız etme dedi!”
“Gitti işte!”

Sesim yükseldi.
Kontrolüm gitti.

“Yıllarca sustuk!”
“Ben sustum!”
“O sustu!”
“Sonra bir adam çıktı ve aldı gitti!”

Havva teyze ağlamaya başladı.
Esra kapıda donup kaldı.
Aysel annem “Kadir yeter” dedi ama duymadım.

“Sevdiğiyle gitmiş işte!” diye bağırdım.
“Beni seçmedi!”

O an fark etmedim…
İnsanın en büyük yanılgısı bazen en yüksek sesle söylediği şey olurmuş.

Kapıyı çarpıp çıktım.
Dışarıda hava soğuktu.
Ama içim daha soğuktu.

Lara gitmişti.
Ve ben bunu kabullenmiştim.

Yanlış bir şekilde.

Laradan devam

Başım zonkluyordu.

Gözlerimi açmak istedim ama açamadım.
Kirpiklerim ağırdı.
Dilimin ucu kuruydu.

Sonra…

Bir sarsıntı.

Bir motor sesi.

Gözlerimi araladım.

Tavan yoktu.
Duvar yoktu.

Araba…
Arabanın arka koltuğundaydım.

Kalbim bir anda deli gibi atmaya başladı.
Kımıldamak istedim.
Ellerim bağlı değildi ama bedenim hâlâ ağırdı.

Ön koltukta biri vardı.

Silüet…

Arda.

“Uyanmışsın,” dedi aynadan bana bakarak.
Sesi sakin.
Çok sakin.

“Kadir nerede?” dedim.
Sesim neredeyse çıkmadı.
Güldü.

“O artık yok,” dedi.
“Sen benimlesin.”

Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.

“Bırak beni,” dedim.
“Şimdi.”

“Geçti o,” dedi.
“Artık geç.”

Telefonu ön koltuğun yanına bıraktı.
Bilinçli yaptı.
Gördüm.

Ekran açıktı.

Kadir’in adı.

Titreyen parmaklarımla uzandım.
Ekrana baktım.

Mesaj…

“Ne ölün ölüme,
ne dirin dirime.”

Gözlerim karardı.

Kalbim…
Gerçekten o an kırıldı.

Kadir…
Ben gitmedim.
Ben kaçmadım.
Ben seni bırakmadım.

Ama sen…
Beni bıraktın.

Boğazımdan bir hıçkırık çıktı.
Arda aynadan baktı.

“Gördün mü?” dedi.
“Bitti işte.”

Gözlerimden yaşlar süzüldü.
Ama ağlayamadım.
Çünkü bu…
Sadece korku değildi.
Bu ihanetti.

Sessizce fısıldadım.

“Kadir…”
“Keşke bilseydin.”

Araba yoluna devam etti.
Ben geçmişimden koparılarak.

Ve kimse…
Henüz gerçeği bilmiyordu.

Arabanın camından dışarı bakıyordum.
Yol uzundu.
Tanımadığım kadar uzundu.

“Bırak beni Arda,” dedim.
Sesim titriyordu ama gözlerim titremiyordu.
“Kendi isteğimle gelmedim.”

Direksiyonu sıkıca tuttu.
Çenesi kilitliydi.

“Sus,” dedi.
“Bir süre susman senin için daha iyi.”

“Sen beni kaçırdın,” dedim.
“Bunun adı bu.”

Bir an frene bastı.
Araba sarsıldı.
Bana döndü.
“Kaçırmak mı?” dedi.
“Ben seni seviyorum.”

Güldüm.
Ama içimden bir şeyler koparak güldüm.

“Sevgi böyle bir şey değil,” dedim.
“Sevgi zorla olmaz.”

Telefonumu aradım gözlerimle.
Çantam koltuğun yanındaydı.
Elimi uzattım.
O an fark etmedi.

Telefonu aldım.
Ellerim titriyordu.
İlk ismi bile düşünmedim.
Kadir.

Aradım.

Çalıyor…
Çalıyor…

Açmadı.

Bir daha aradım.
Bir daha.

Yine açmadı.

Boğazım düğümlendi.
Gözlerim doldu ama ağlayamadım.

“Kadir,” dedim fısıltıyla.
“Ne olur aç…”

Telefonu kapattım.
Mesaj yazmak istedim.
Yazamadım.
Telefonu kapattım.
Mesaj yazmak istedim.
Yazamadım.

O mesajdan sonra…
Ne yazabilirdim ki?

Bir daha aradım.
Bu sefer meşguldü.
Ya da kapalı.

Kalbim çöktü.

“Beni duymak istemiyor,” dedim kendi kendime.
“Beni gerçekten bıraktı.”
Arda aynadan bana baktı.
Zafer gibi bir bakıştı.

“Gördün mü?” dedi.
“Kimse gelmiyor.”

İçimden bir çığlık koptu.
Ama sesim çıkmadı.

Havva Hanımdan

Evin içi savaş alanı gibiydi.

“Lara yok!” diye bağırıyordum.
“Kimse yok mu duyan!”

Esra ağlıyordu.
Aysel ne yapacağını bilmiyordu.
Rıza’nın yüzü kireç gibiydi.

“Kızım buhar olup uçmadı,” dedim.
“Bir şey oldu!”

Polisi aradım.
Birini değil.
Üç kere.

“Benim kızım kayıp,” dedim.
“Telefonu kapalı.”
“Geceden beri yok.”

Kadir yoktu.
Aramadı.
Gelmedi.

İçimdeki öfke bu sefer ona döndü.

“Bir insan,” dedim dişlerimi sıkarak,
“Sevdiği kız kaybolunca böyle susar mı?”

Ama bilmiyordum.
Onun suskunluğu sinirdendi.
Yanlış sandığı bir ihanettendi.
Tam o sırada telefonum Çaldı
Ekrana baktım
Laraydı

Hemen açtım

"Anne" demesiyle sesini aldım yorgun bitkin çıkmışti

"Lara kızım nerdesin"
"Anne Arda" dedi sesi kesildi
"Ne Arda kızım ne yaptı sana noldu Lara"
"Arda kaçırdı beni anne" demesiyle Ağlamam şiddetlendi ana Yüreği anlamıştim başına bişey geldiğini

"Lara sakin ol bize bilgi ver"
"Bir benzinlikte durduk şimdi yeşil bı benzinlik 6 saattir yoldayız" dedi
"Korkma annecim bulucaz seni kuzum" dedim ayselde ağlamaya başladı

"Anne Kadir" dedi kırık bir sesle
"Aradım ama açmadı" dedi
Buz gibi bir cümleydi insan sevdiğini bunu yaparımiydi
Laranın telefonu kapanmıştı ama polisler sinyali almıştı

Kadirden devam

O konuşmayı duydum.

Kapının önünde duruyordum.
Yanlışlıkla.
Tesadüfen.

Ama duyduklarım…
Hayatımın en ağır cümleleriydi.
Kulaklarım uğuldadı.
Dün gece attığım mesaj gözümün önüne geldi.

“Ne ölün ölüme, ne dirin dirime.”

Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.

“Ben ne yaptım?” dedim fısıltıyla.
“Ben ne yaptım…”

Dizlerimin bağı çözüldü.
Duvara yaslandım.

Lara gitmemişti.
Beni bırakmamıştı.
Beni satmamıştı.
Ben onu…
Yanlış anlamıştım.

Ve en kötüsü…

Onu yalnız bırakmıştım.