GİRİŞ

-10 hafta sonra-

Nikâh memuru ikinci kez sorunca kalemin ucunu kâğıda bastırdım. “Elena Ward. Kendi isteğinizle mi?” Pencerenin dışında yağmur vardı. Belediye binasının avlusunda bekleyen siyah arabalar, ıslak taşların üzerinde birbirine karışmış gölgeler gibi görünüyordu. Ön kapının iki yanında Viktor’un adamları duruyordu. Oturdukları yerden bile bütün çıkışları görebilen adamlar.
Sol tarafımdaki sandalyede Viktor Moretti, sanki evlenmeye değil de kendisine ait olmayan bir şirketin yönetimini devralmaya gelmiş gibi hareketsizdi. Koyu renk takım elbisesinin kolunda, sabah fark ettiğim küçük sökük hâlâ duruyordu. Onun kıyafetleri hiçbir zaman sökülmezdi. Üzerinde kan gördüğüm olmuştu ama sökük görmemiştim. Avukat önümüze koyduğu dosyanın köşesini düzeltti. Babam yaşasaydı bu odadan beni kolumdan tutup çıkarırdı. Annem ise muhtemelen önce Viktor’un yüzüne bakar, sonra benimkine bakar ve eve dönene kadar tek kelime etmezdi. “Soruyu duydum,” dedim. Viktor başını bana çevirdi. On hafta önce tanıştığımız adamla aramda hâlâ kolayca kapatamayacağım bir mesafe vardı. Onun ne yapabileceğini artık biliyordum. Bazı geceler bunu unutmak istiyor, bazı sabahlar özellikle hatırlıyordum.
Kalemi biraz daha sıktım. Masaya yakın duran eli bana dokunmadı. Yalnızca işaret parmağını ağır ağır iki kez tahtaya vurdu. Bir gün önce kararlaştırdığımız işaret.
Vazgeçmek istiyorsan şimdi.
Önce o ele, sonra yüzüne baktım. “Evet,” dedim.
Viktor’un çenesi sıkıldı. Memur bu kez ona döndü. Soruyu tamamlamasını beklemedi. “Evet.” İmza atarken bile bana bakıyordu.
Belediyenin koridorunda fotoğrafçı bizi yan yana getirdi. Viktor elini belime koymadan önce kısa bir an durdu; ben hafifçe başımı sallayınca parmakları elbisemin kumaşına değdi. Flaş patladı. Kulağıma doğru eğildi. “Kapının dışında üç kamera var. Arabaya kadar birlikte yürüyeceğiz.” “Sonra?” “Sonra yüzüğü çıkarabilirsin.” Yüzüme bakmadan söylemişti. Oysa parmağımdaki yüzüğü takarken, elimi bırakması gerektiğini unutmuş gibi birkaç saniye fazla tutmuştu.Bunu henüz ona soracak kadar cesur değildim.