Küçük Prenses kitap kapağı

8. bölüm / 20

7 — Elmas Madenleri Yeniden

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 7 — Elmas Madenleri Yeniden

7
Elmas Madenleri Yeniden
Sara öğleden sonra holly dallarıyla süslenmiş sınıfa girdiğinde, adeta küçük bir alayın başındaydı. En gösterişli ipek elbisesini giymiş Miss Minchin elinden tutmuş, onu önden götürüyordu. Bir hizmetkâr Son Bebek’in bulunduğu kutuyu taşıyor, bir oda hizmetçisi ikinci kutuyu getiriyor, en arkadan da temiz bir önlük ve yeni bir başlık takmış Becky üçüncü kutuyla geliyordu. Sara her zamanki gibi girmeyi çok tercih ederdi ama Miss Minchin onu çağırtmış, özel oturma odasında görüştükten sonra kendi isteğini bildirmişti.

“Bu sıradan bir gün değil,” demişti. “Sıradan bir günmüş gibi davranılmasını istemiyorum.”

Böylece Sara gösterişli bir törenle içeri alındı. Girdiğinde büyük kızların ona bakıp birbirlerinin dirseklerine dokunduğunu, küçüklerin ise sevinçle yerlerinde kıpırdanmaya başladığını görünce utangaçlık hissetti.

“Sessizlik, genç hanımlar!” dedi Miss Minchin yükselen uğultuyu bastırarak. “James, kutuyu masaya koy ve kapağını aç. Emma, seninkini sandalyenin üzerine bırak. Becky!” diye birden sertçe seslendi.

Becky heyecandan kendini unutmuş, mutlulukla kıpırdanan Lottie’ye sırıtarak bakıyordu. Kınayan ses onu öyle ürküttü ki kutusunu az kalsın düşürüyordu; korkuyla eğilip kalkarak yaptığı özür reveransı da o kadar komikti ki Lavinia ile Jessie kıkırdadı.

“Genç hanımlara bakmak senin işin değil,” dedi Miss Minchin. “Haddini aşıyorsun. Kutunu yere koy.”

Becky korkuyla acele edip kutuyu bıraktı, sonra hızla kapıya doğru geri çekildi.

“Bizi yalnız bırakabilirsiniz,” dedi Miss Minchin hizmetkârlara, elini sallayarak.

Becky, üst düzey hizmetkârların önce çıkmasına saygıyla yol vermek için yana çekildi. Masadaki kutuya özlem dolu bir bakış atmaktan kendini alamadı. İnce ambalaj kâğıdının kıvrımları arasından mavi saten bir şey görünüyordu.

“Miss Minchin, lütfen,” diye birden söze girdi Sara, “Becky kalamaz mı?”

Bunu yapmak cüretkâr bir davranıştı. Miss Minchin istemeden hafifçe sıçradı. Sonra tek gözlüğünü takıp gözde öğrencisine telaşla baktı.

“Becky!” diye haykırdı. “Sevgili Sara’m!”

Sara ona doğru bir adım attı.

“Onu istiyorum çünkü hediyeleri görmekten hoşlanacağını biliyorum,” diye açıkladı. “O da küçük bir kız, biliyorsunuz.”

Miss Minchin bunu skandal saydı. İkisinin arasında bakışlarını gezdirdi.

“Sevgili Sara’m,” dedi, “Becky bulaşıkçı. Bulaşıkçılar… şey… küçük kız sayılmaz.”

Onları bu açıdan düşünmek aklına hiç gelmemişti gerçekten. Bulaşıkçılar, kömür kovası taşıyan ve ateş yakan makinelerdi.

“Ama Becky küçük bir kız,” dedi Sara. “Hediyeleri görmekten hoşlanacağını da biliyorum. Lütfen kalmasına izin verin, çünkü bugün benim doğum günüm.”

Miss Minchin büyük bir ağırbaşlılıkla yanıt verdi:

“Bunu doğum günü hatırı için istediğine göre kalabilir. Rebecca, bu büyük iyiliği için Miss Sara’ya teşekkür et.”

Becky sevinçli bir heyecanla önlüğünün ucunu buruşturarak köşeye doğru geri çekilmişti. Öne geldi, reverans üstüne reverans yaptı. Sara ile Becky’nin gözleri arasında dostça bir anlayış parladı; Becky’nin sözleri ise birbirine karıştı.

“Ah, lütfen hanımım! Öyle minnettarım ki! Bebeği görmek istiyordum, gerçekten istiyordum. Teşekkür ederim hanımım. Bir de teşekkür ederim, hanımefendi,” dedi dönüp Miss Minchin’e korkuyla eğilerek, “bu küstahlığıma izin verdiğiniz için.”

Miss Minchin elini bir kez daha salladı; bu kez kapının yanındaki köşeyi işaret ediyordu.

“Git, orada dur,” diye buyurdu. “Genç hanımlara fazla yaklaşma.”

Becky sırıtıp yerine gitti. Bu güzellikler olup biterken alt kattaki bulaşıkhanede değil de odanın içinde olma şansını yakaladığı sürece nereye gönderildiği umurunda değildi. Miss Minchin tehditkâr bir biçimde boğazını temizleyip yeniden konuştuğunda bile aldırmadı.

“Şimdi, genç hanımlar, size birkaç söz söylemek istiyorum,” diye duyurdu.

“Konuşma yapacak,” diye fısıldadı kızlardan biri. “Bir an önce bitse keşke.”

Sara kendini biraz rahatsız hissetti. Parti onun olduğuna göre konuşmanın onun hakkında olması muhtemeldi. Sınıfta dikilip hakkında konuşulan kişi olmak hiç hoş değildi.

“Genç hanımlar, bildiğiniz gibi,” diye başladı konuşmasına—çünkü bu gerçekten bir konuşmaydı—“sevgili Sara bugün on bir yaşına basıyor.”

“SEVGİLİ Sara!” diye mırıldandı Lavinia.

“Buradaki birkaçınız da on bir yaşına bastı ama Sara’nın doğum günleri başka küçük kızlarınkinden epey farklıdır. Büyüdüğünde büyük bir servetin varisi olacak ve bu serveti hayırlı işlerde kullanmak onun görevi olacak.”

“Elmas madenleri,” diye kıkırdadı Jessie fısıltıyla.

Sara onu duymadı; ama yeşile çalan gri gözlerini Miss Minchin’e dikmiş dururken yüzünün ısındığını hissetti. Miss Minchin paradan söz ettiğinde Sara nedense ondan hep nefret ettiğini hissediyordu; tabii yetişkinlerden nefret etmek saygısızlıktı.

“Sevgili babası Kaptan Crewe onu Hindistan’dan getirip bana emanet ettiğinde,” diye sürdürdü konuşmasını, “şaka yollu, ‘Korkarım çok zengin olacak, Miss Minchin,’ demişti. Ben de, ‘Kaptan Crewe, okulumdaki eğitimi en büyük serveti bile süsleyecek nitelikte olacak,’ diye karşılık vermiştim. Sara en becerikli öğrencim oldu. Fransızcası ve dansı okulumuza gurur veriyor. Size Prenses Sara dedirten görgü ve davranışları kusursuz. Bu öğleden sonraki partiyi vererek gösterdiği iyilikseverlik de takdire şayan. Umarım cömertliğini takdir edersiniz. Minnettarlığınızı hep bir ağızdan yüksek sesle, ‘Teşekkür ederiz Sara!’ diyerek göstermenizi istiyorum.”

Bütün sınıftakiler, Sara’nın çok iyi hatırladığı o sabah olduğu gibi ayağa kalktı.

“Teşekkür ederiz Sara!” dediler; Lottie’nin yerinde zıplayıp durduğunu da belirtmek gerekir. Sara bir an utangaç göründü. Reverans yaptı; hem de çok güzel bir reveranstı.

“Teşekkür ederim,” dedi, “partime geldiğiniz için.”

“Gerçekten çok zarifti, Sara,” diye onayladı Miss Minchin. “Halk alkışladığında gerçek bir prenses böyle davranır. Lavinia,” diye iğneleyerek ekledi, “az önce çıkardığın ses burun homurtusuna çok benziyordu. Okul arkadaşını kıskanıyorsan, duygularını daha hanımefendiye yakışır bir biçimde ifade etmeni rica ederim. Şimdi sizi eğlenmeniz için yalnız bırakıyorum.”

Varlığının üzerlerinde yarattığı büyü, odadan çıkar çıkmaz bozuldu. Kapı daha kapanmamıştı ki bütün sandalyeler boşaldı. Küçük kızlar yerlerinden sıçrayarak ya da yuvarlanarak fırladı; büyükler de oyalanmadan yerlerini terk etti. Kutulara doğru bir koşuşturma başladı. Sara, yüzü sevinçle aydınlanmış halde kutulardan birinin üzerine eğilmişti.

“Bunların kitap olduğunu biliyorum,” dedi.

Küçük çocuklar hayal kırıklığıyla mırıldandı, Ermengarde ise dehşete kapılmış gibi görünüyordu.

“Baban sana doğum günü hediyesi olarak kitap mı gönderiyor?” diye haykırdı. “Benimki de aynı onun gibiymiş. Açma onları Sara.”

“Ben kitapları severim,” diye güldü Sara ama en büyük kutuya döndü. Son Bebek’i çıkardığında o kadar göz alıcıydı ki çocuklar sevinçten hayranlıkla inledi, hatta nefeslerini tutarak ona bakmak için geriye çekildiler.

“Lottie kadar büyük neredeyse,” diye soludu biri.

Lottie ellerini çırpıp kıkırdayarak dans etti.

“Tiyatroya gitmek için giyinmiş,” dedi Lavinia. “Pelerini kakımla astarlanmış.”

“Ah!” diye haykırıp öne atıldı Ermengarde. “Elinde bir opera dürbünü var; mavi altın yaldızlı!”

“İşte sandığı,” dedi Sara. “Açalım da eşyalarına bakalım.”

Yere oturup anahtarı çevirdi. Tepsileri birer birer kaldırıp içindekileri gösterirken çocuklar haykırışlarla çevresinde toplandı. Sınıfta hiç bu kadar gürültü olmamıştı. Dantel yakalar, ipek çoraplar ve mendiller vardı; içinde gerçek elmaslardan yapılmış gibi duran bir kolye ile taç bulunan mücevher kutusu vardı; uzun bir fok derisi manto ve bir kürk el manşonu, balo elbiseleri, yürüyüş elbiseleri ve ziyarete giderken giyilecek elbiseler vardı; şapkalar, çay saatlerinde giyilen elbiseler ve yelpazeler vardı. Lavinia ile Jessie bile bebeklerle ilgilenmek için fazla büyümüş olduklarını unuttu; sevinçle haykırıp bakmak için eşyaları ellerine aldılar.

Sara masanın yanında durup bütün bu görkemin sahibi, ifadesizce gülümseyen bebeğe siyah kadife büyük bir şapka takarken, “Diyelim ki insan konuşmasını anlıyor ve hayranlık uyandırdığı için gurur duyuyor,” dedi.

“Sen hep bir şeyler varsayıyorsun,” dedi Lavinia; tavrı pek kibirliydi.

“Biliyorum,” diye sakince yanıtladı Sara. “Hoşuma gidiyor. Bir şeyler varsaymak kadar güzel bir şey yok. Neredeyse peri olmak gibi. Bir şeyi yeterince güçlü biçimde hayal edersen gerçekmiş gibi geliyor.”

“Her şeye sahipken bir şeyler hayal etmek kolay,” dedi Lavinia. “Bir dilenci olsan ve tavan arasında yaşasan, yine de hayal kurup rol yapabilir miydin?”

Sara Son Bebek’in devekuşu tüylerini düzenlemeyi bırakıp düşünceli bir halde baktı.

“Yapabileceğime İNANIYORUM,” dedi. “Dilenci olsaydım durmadan hayal kurup rol yapmak zorunda kalırdım. Ama kolay olmayabilirdi.”

Sara sonradan sık sık, bunu söylemeyi bitirdiği anda — tam da o sırada — Miss Amelia’nın odaya girmesinin ne tuhaf olduğunu düşündü.

“Sara,” dedi, “babanın avukatı Bay Barrow, Miss Minchin’i görmeye geldi. Onun kendisiyle baş başa konuşması gerektiğine ve ikramlar da salonunda hazır olduğuna göre, hepiniz şimdi gidip ziyafetinizi etseniz iyi olur; böylece kız kardeşim görüşmesini burada, derslikte yapabilir.”

İkramları günün hangi saatinde olursa olsun geri çevirecek kimse yoktu; birçok göz parladı. Miss Amelia, korteji düzgünce sıraya soktu. Ardından başında Sara’yla birlikte korteje öncülük ederek onları götürdü. Son Bebek, gardırobunun bütün ihtişamı çevresine saçılmış halde bir sandalyede oturuyordu: elbiselerle paltolar sandalyelerin sırtına asılmış, dantel fırfırlı eteklik yığınları oturaklara bırakılmıştı.

İkramlardan yararlanması beklenmeyen Becky, bu güzelliklere bakmak için bir an oyalanma gafletinde bulundu — gerçekten de gafletti bu.

“İşinin başına dön, Becky,” demişti Miss Amelia. Ama Becky önce bir el kürkünü, sonra bir paltoyu saygıyla eline almak için durmuştu. Onlara hayran hayran bakarken eşikte Miss Minchin’i duydu; izinsiz bir şey almakla suçlanma düşüncesiyle dehşete kapılınca, masa örtüsünün gizlediği masanın altına düşüncesizce dalıverdi.

Miss Minchin, ince yüzlü, ufak tefek ve kuru görünüşlü, hayli telaşlı bir beyefendiyle birlikte odaya girdi. Kabul etmek gerekir ki Miss Minchin de hayli telaşlı görünüyordu; kuru görünüşlü beyefendiye sinirli ve şaşkın bir ifadeyle baktı.

Dimdik bir vakarla oturdu ve eliyle ona bir sandalye gösterdi.

“Buyurun, oturun Bay Barrow,” dedi.

Bay Barrow hemen oturmadı. Dikkati Son Bebek’e ve çevresindeki eşyalara takılmış gibiydi. Gözlüğünü düzeltti ve onlara tedirgin bir hoşnutsuzlukla baktı. Son Bebek’in kendisi ise bunu zerre kadar umursamış görünmüyordu. Yalnızca dimdik oturup onun bakışlarına kayıtsızca karşılık verdi.

“Yüz sterlin,” diye kısa kesti Bay Barrow. “Hepsi pahalı kumaş; Parisli bir modacının elinden çıkma. O genç adam parayı bol keseden harcamış.”

Miss Minchin gücendi. Bu söz, en büyük destekçisini küçümsemekti ve haddini aşmaktı.

Avukatların bile haddini aşmaya hakkı yoktu.

“Affedersiniz Bay Barrow,” dedi soğukça. “Ne demek istediğinizi anlamadım.”

“On bir yaşındaki bir çocuğa doğum günü hediyesi!” dedi Bay Barrow aynı eleştirel tavırla. “Ben buna çılgınca bir savurganlık derim.”

Miss Minchin daha da kasılarak doğruldu.

“Kaptan Crewe varlıklı bir adam,” dedi. “Tek başına elmas madenleri bile—”

Bay Barrow hızla ona döndü. “Elmas madenleri!” diye çıkıştı. “Öyle bir şey yok! Hiç olmadı!”

Miss Minchin gerçekten de sandalyesinden kalktı.

“Ne!” diye haykırdı. “Ne demek istiyorsunuz?”

“Her neyse,” diye tersçe karşılık verdi Bay Barrow, “hiç olmamış olsaydı çok daha iyi olurdu.”

“Elmas madeni mi?” diye haykırdı Miss Minchin. Sandalyenin arkalığına tutundu; sanki görkemli bir düş gözlerinin önünde silinip gidiyordu.

“Elmas madenleri, zenginlikten çok daha sık yıkım getirir,” dedi Bay Barrow. “Bir adam çok yakın bir dostunun eline düşmüşse ve kendisi işten anlamıyorsa, o dostun elmas madenlerinden, altın madenlerinden ya da yakın dostlarının parasını yatırmasını istediği herhangi bir madenden uzak durması akıllıca olur. Merhum Kaptan Crewe...”

Miss Minchin burada bir solukla onu durdurdu.

“Merhum Kaptan Crewe!” diye haykırdı. “Merhum! Bana Kaptan Crewe’nin...”

“Öldü hanımefendi,” diye sertçe ve kesik kesik yanıtladı Bay Barrow. “Orman hummasıyla iş sorunları birleşince öldü. İş sorunları onu deliliğin eşiğine sürüklememiş olsaydı orman humması onu öldürmeyebilirdi; orman humması da işin içine girmeseydi iş sorunları sonunu getirmeyebilirdi. Kaptan Crewe öldü!”

Miss Minchin yeniden sandalyesine çöktü. Bay Barrow’un sözleri onu dehşete düşürmüştü.

“İş sorunları NEYDİ?” dedi. “Neydi onlar?”

“Elmas madenleri,” diye yanıtladı Bay Barrow, “ve yakın dostlar... bir de yıkım.”

Miss Minchin’in soluğu kesildi.

“Yıkım!” diye soludu.

“Bir kuruşu bile kalmadı. O genç adamın çok fazla parası vardı. Yakın dostu elmas madeni işine kafayı takmıştı. Hem kendi parasının tamamını hem de Kaptan Crewe’ninkinin tamamını bu işe yatırdı. Sonra yakın dostu kaçıp gitti — haber geldiğinde Kaptan Crewe hummaya zaten yakalanmıştı. Aldığı darbe ona fazla geldi. Sayıklarken, kendinden geçmiş halde küçük kızından söz ede ede öldü; arkasında bir kuruş bile bırakmadı.”

Miss Minchin şimdi anlamıştı; hayatında bundan daha ağır bir darbe almamıştı. Gözde öğrencisi, gözde destekçisi, tek bir darbeyle Seçkin Kız Okulundan silinip gitmişti. Kendisine hakaret edilmiş ve soyulmuş gibi hissediyordu; Kaptan Crewe’yi, Sara’yı ve Bay Barrow’u eşit ölçüde suçlu buluyordu.

“Bana hiçbir şey bırakmadığını mı söylüyorsunuz?” diye haykırdı. “Sara’nın hiçbir serveti olmayacak mı? Çocuk bir dilenci mi? Bir mirasçı yerine elimde kalakalan küçük bir yoksul mu?”

Bay Barrow kurnaz bir iş adamıydı; sorumluluk taşımadığını hiç gecikmeden iyice açıklamanın kendi yararına olacağını düşündü.

“Kesinlikle bir dilenci olarak kaldı,” diye yanıtladı. “Ve kesinlikle sizin elinizde kaldı hanımefendi — bildiğimiz kadarıyla dünyada tek bir akrabası bile yok.”

Miss Minchin öne atıldı. Kapıyı açıp odadan fırlayacak, tam o sırada ikramlar eşliğinde neşeli ve epey gürültülü biçimde süren kutlamaları durduracak gibiydi.

“Bu korkunç!” dedi. “Şu anda benim salonumda, ipekli tül ve dantel eteklikler içinde, masrafı bana ait bir davet veriyor.”

“Davet veriyorsa, masrafını siz karşılıyorsunuz hanımefendi,” dedi Bay Barrow sakince. “Barrow ile Skipworth hiçbir şeyden sorumlu değil. Bir adamın serveti bundan daha temiz süpürülmüş olamaz. Kaptan Crewe son faturamızı ödeyemeden öldü — üstelik kabarık bir faturaydı.”

Miss Minchin’in öfkesi daha da arttı; kapıdan dönüp ona baktı. Başına gelen, kimsenin hayal edebileceğinden de beterdi.

“Benim başıma gelen de bu!” diye haykırdı. “Ödemelerini hep alacağımdan o kadar emindim ki çocuk için türlü saçma sapan masraflara girdim. Şu gülünç bebeğin ve gülünç, hayal ürünü gardırobunun faturalarını ben ödedim. Çocuk ne isterse alacaktı. Arabası, midillisi, hizmetçisi var; son çek geldiğinden beri hepsinin parasını ben ödüyorum.”

Bay Barrow, firmasının sorumluluğu olmadığını açıklayıp kuru gerçekleri anlattıktan sonra Miss Minchin’in dertlerini dinlemek üzere kalmaya niyetli görünmüyordu. Yatılı okul işleten öfkeli kadınlara özel bir yakınlık duymuyordu.

“Genç hanıma hediye vermek istemiyorsanız bundan sonra hiçbir şey için para ödemeseniz iyi olur hanımefendi,” dedi. “Bu masrafları kimse size geri ödemeyecek. Kendisine ait tek kuruşu yok.”

“Peki ben ne yapacağım?” diye sordu Miss Minchin; sanki bu işi yoluna koymak bütünüyle onun göreviymiş gibi. “Ne yapacağım?”

“Yapacak bir şey yok,” dedi Bay Barrow, gözlüğünü katlayıp cebine koyarken. “Kaptan Crewe öldü. Çocuk yoksul kaldı. Ondan sizden başka kimse sorumlu değil.”

“Ondan ben sorumlu değilim, sorumlu tutulmayı da reddediyorum!”

Miss Minchin öfkeden bembeyaz kesildi.

Bay Barrow gitmek üzere döndü.

“Bununla benim ilgim yok hanımefendi,” dedi ilgisizce. “Barrow ile Skipworth sorumlu değil. Elbette böyle bir şeyin olmasına çok üzüldüm.”

“Onu benim başıma yıkabileceğinizi sanıyorsanız yanılıyorsunuz,” diye soluk soluğa söyledi Miss Minchin. “Soyuldum, aldatıldım; onu sokağa atacağım!”

Bu kadar öfkeli olmasaydı, ağzından bu kadarını kaçırmayacak kadar temkinli davranırdı. Hep içerlediği, şatafat içinde büyütülmüş bir çocuğun yükünün sırtına kalacağını görmüş, öfkesini denetleyemez olmuştu.

Bay Barrow hiçbir şey olmamış gibi kapıya doğru ilerledi.

“Bunu yapmanızı tavsiye etmem hanımefendi,” dedi. “Hoş görünmez. Okulla ilgili tatsız bir hikâye yayılır. Parasız ve kimsesiz bir öğrenci kapı dışarı edilmiş.”

Akıllı bir iş adamıydı; ne söylediğini biliyordu. Miss Minchin’in de iş kadını olduğunu, gerçeği görecek kadar kurnaz davrandığını biliyordu. İnsanların kendisinden zalim ve duygusuz diye söz etmesine yol açacak bir şeyi göze alamazdı.

“Onu yanınızda tutup ondan yararlansanız iyi olur,” diye ekledi. “Sanırım zeki bir çocuk. Büyüdükçe ondan epey yarar sağlayabilirsiniz.”

“Büyümeden ondan epey yarar sağlayacağım!” diye haykırdı Miss Minchin.

“Eminim sağlarsınız hanımefendi,” dedi Bay Barrow, hafifçe uğursuz bir gülümsemeyle. “Eminim sağlarsınız. İyi günler!”

Selam verip odadan çıktı ve kapıyı kapattı. Kabul etmek gerekir ki Miss Minchin birkaç an kapıya bakakalıp ona öfkeyle dik dik baktı. Söyledikleri bütünüyle doğruydu. Bunu biliyordu. Elinden hiçbir şey gelmezdi. Gözde öğrencisi hiçliğe karışmış, geriye yalnız kimsesiz, parasız küçük bir kız kalmıştı. Kendisinin ödediği masraflar da boşa gitmişti; geri alamazdı.

Haksızlığa uğramışlık duygusuyla nefes nefese dururken, kendi kutsal salonundan — üstelik orası gerçekten de ziyafet için kullanılıyordu — neşeli sesler yükseldi. En azından bunu durdurabilirdi.

Ama kapıya doğru hamle yaptığı sırada kapı açıldı. İçeri giren Miss Amelia, ablasının öfkeden değişmiş yüzünü görünce korkuyla bir adım geri çekildi.

“Ne OLDU abla?” diye haykırdı.

Miss Minchin yanıt verirken sesi neredeyse öfkeyle kükredi:

“Sara Crewe nerede?”

Miss Amelia şaşkına dönmüştü.

“Sara!” diye kekeledi. “Çocuklarla birlikte sizin odanızda, tabii ki.”

“Şatafatlı gardırobunda siyah bir elbisesi var mı?” diye sordu; sesi acı bir alay taşıyordu.

“Siyah bir elbise mi?” diye yine kekeledi Miss Amelia. “SİYAH mı?”

“Başka her renkten elbisesi var. Siyahı var mı?”

Miss Amelia’nın yüzü solmaya başladı.

“Yok — va-var!” dedi. “Ama ona kısa geliyor. Yalnızca eski siyah kadife elbisesi var; büyüyüp içine sığmaz olmuş.”

“Git, o akıl almaz pembe ipek tüllü elbiseyi çıkarmasını ve kısa da olsa siyah olanı giymesini söyle. Gösteriş dönemi bitti!”

Bunun üzerine Miss Amelia şişman ellerini ovuşturup ağlamaya başladı.

“Ah abla!” diye hıçkırdı. “Ah abla! Ne OLMUŞ olabilir?”

Miss Minchin lafı uzatmadı.

“Kaptan Crewe öldü,” dedi. “Bir kuruşu kalmadan öldü. Şımartılmış, nazlı, hayalperest o çocuk elimde yoksul kaldı.”

Miss Amelia en yakındaki sandalyeye ağır ağır oturdu.

“Onun saçma sapan şeylerine yüzlerce sterlin harcadım. Bir kuruşunu bile geri alamayacağım. Şu gülünç daveti hemen bitir. Git, elbisesini derhal değiştirsin.”

“Ben mi?” diye soludu Miss Amelia. “Ş-şimdi gidip ona benim mi söylemem gerekiyor?”

“Hemen!” diye sertçe karşılık verdi. “Kaz gibi dikilip bakma. Git!”

Zavallı Miss Amelia’ya kaz denmesine alışkındı. Gerçekten de biraz kaz olduğunu ve bir sürü tatsız işi kazlara bırakmanın âdet olduğunu biliyordu. Sevinçten havalara uçan çocuklarla dolu bir odaya girip ziyafeti veren kişiye birdenbire küçük bir dilenciye dönüştüğünü ve üstüne küçük gelen eski siyah bir elbise giymek üzere yukarı çıkması gerektiğini söylemek biraz utandırıcıydı. Ama yapılması gerekiyordu. Belli ki soru sormanın sırası değildi.

Gözleri kıpkırmızı görünene dek mendiliyle ovuşturdu. Sonra kalkıp odadan çıktı, tek kelime daha etmeye cesaret edemedi. Ablası az önceki gibi bakıp konuştuğunda izlenecek en akıllıca yol, yorum yapmadan söyleneni yapmaktı. Miss Minchin odanın öteki yanına yürüdü. Yaptığının farkında olmadan kendi kendine yüksek sesle konuştu. Geçen yıl boyunca elmas madeni hikâyesi aklına türlü olasılıklar düşürmüştü. Maden sahiplerinin yardımıyla yatılı okul sahipleri bile borsada servet kazanabilirdi. Oysa şimdi kazanç ummak yerine zararlarını düşünmek zorunda kalmıştı.

“Prenses Sara, öyle mi!” dedi. “Çocuk kraliçeymiş gibi şımartıldı.” Bunu söylerken köşe masasının yanından öfkeyle geçiyordu ki hemen ardından örtünün altından gelen yüksek, hıçkırıklı bir burun çekme sesiyle irkildi.

“Bu da ne!” diye öfkeyle çıkıştı. Yüksek hıçkırıklı ses yeniden duyuldu; eğilip masa örtüsünün sarkan kenarlarını kaldırdı.

“Bunu nasıl yaparsın!” diye haykırdı. “Nasıl cüret edersin! Hemen dışarı çık!”

Dışarı emekleyerek çıkan zavallı Becky’ydi. Başlığı yana kaymış, ağlamasını bastırmaktan yüzü kıpkırmızı olmuştu.

“İzninizle hanımefendi, bendim,” diye açıkladı. “Olmamam gerektiğini biliyorum. Ama bebeğe bakıyordum hanımefendi — siz girince korktum — masanın altına kaçtım.”

“Bütün bu zaman boyunca orada durup dinledin,” dedi Miss Minchin.

“Hayır hanımefendi,” dedi Becky, eteğini tutup tekrar tekrar reverans yaparak. “Dinlemiyordum — Miss Minchin fark etmeden sıvışabileceğimi sandım ama olmadı, kalmak zorunda kaldım. Ama dinlemedim hanımefendi, asla dinlemezdim. Ama duymamak elimde değildi.”

Birden, karşısındaki korkunç kadından duyduğu bütün korkuyu neredeyse yitirmiş gibiydi. Yeniden hıçkırıklara boğuldu.

“Ah lütfen hanımefendi,” dedi. “Herhalde beni işten çıkarırsınız ama zavallı Miss Sara için çok üzülüyorum — çok üzülüyorum!”

“Odadan çık!” diye buyurdu Miss Minchin.

Becky yeniden reverans yaptı; gözyaşları yanaklarından açıkça süzülüyordu.

“Evet hanımefendi, çıkacağım hanımefendi,” dedi titreyerek. “Ama ah, size bir şey sormak istedim: Miss Sara, çok zengin bir genç hanımdı; her işi görülürdü. Şimdi hizmetçisi olmadan ne yapacak hanımefendi? Eğer — eğer izin verirseniz, bulaşıklarımı, tencerelerimi bitirdikten sonra ona hizmet edebilir miyim? İzin verirseniz işimi çabucak bitiririm — artık yoksul olduğuna göre ona ben hizmet edeyim. Ah,” diye yeniden hıçkırıklara boğularak ekledi, “zavallı küçük Miss Sara — hani ona prenses derlerdi, hanımefendi.”

Bir nedense bu, Miss Minchin’i daha da öfkelendirdi. Şu bulaşıkçı kızın bile bu çocuğun tarafını tutması — Miss Minchin, ondan hiçbir zaman hoşlanmadığını şimdi her zamankinden iyi anlıyordu — artık dayanılmazdı. Gerçekten de ayağını yere vurdu.

“Hayır, kesinlikle olmaz,” dedi. “Kendi işini de başkalarının işini de kendi görecek. Hemen odadan çık, yoksa işinden olursun.”

Becky önlüğünü başına çekip kaçtı. Odadan fırlayıp merdivenlerden aşağı bulaşıkhaneye indi; orada tencereleriyle kazanlarının arasına çöktü ve yüreği parçalanacakmış gibi ağladı.

“Tıpkı hikâyelerdeki gibi,” diye feryat etti. “Dünyaya sürülen o zavallı prensesler gibi.”

Miss Minchin, birkaç saat sonra gönderdiği haber üzerine Sara yanına geldiğinde, hiç olmadığı kadar donuk ve sert görünüyordu.

O saate gelindiğinde bile Sara’ya doğum günü partisinin ya bir düşten ibaretmiş ya da yıllar önce, bambaşka küçük bir kızın başından geçmiş gibi geliyordu.

Kutlamadan geriye kalan her iz silinip süpürülmüştü; sınıfın duvarlarındaki çobanpüskülleri kaldırılmış, sıralarla masalar yerlerine konmuştu. Miss Minchin’in oturma odası her zamanki hâline dönmüştü: ziyafetten hiçbir iz kalmamış, Miss Minchin de alışılmış giysilerini yeniden giymişti. Öğrencilere parti elbiselerini çıkarmaları söylenmişti. Bunu yaptıktan sonra sınıfa dönmüş, kümeler hâlinde bir araya gelip heyecanla fısıldaşmaya ve konuşmaya başlamışlardı.

“Sara’ya odama gelmesini söyle,” demişti Miss Minchin kız kardeşine. “Ağlamaya ya da tatsız sahnelere kesinlikle izin vermeyeceğimi de açıkça anlat.”

“Abla,” diye karşılık verdi Miss Amelia, “o gördüğüm en tuhaf çocuk. Gerçekten de hiç yaygara koparmadı. Kaptan Crewe Hindistan’a döndüğünde de sesini çıkarmadığını hatırlarsın. Ona olanları anlattığımda öylece durup tek ses çıkarmadan yüzüme baktı. Gözleri gittikçe büyüyor, yüzü bembeyaz oluyordu. Ben anlatmayı bitirince birkaç saniye daha öylece dikilip baktı; sonra çenesi titremeye başladı, arkasını dönüp odadan ve merdivenlerden yukarı koştu. Öteki çocuklardan birkaçı ağlamaya başladı ama o onları duymuyor, yalnızca benim söylediklerimin farkında gibiydi. Karşılık vermemesi beni tuhaf hissettirdi; insan böyle ani ve şaşırtıcı bir şey anlatınca, ne olursa olsun, karşısındakinin BİR ŞEY söylemesini bekliyor.”

Sara merdivenlerden yukarı koşup odasının kapısını kilitledikten sonra içeride neler olduğunu kendisinden başka kimse öğrenemedi. Hatta kendisi de, odanın içinde bir aşağı bir yukarı dolaşıp kendi sesi gibi gelmeyen bir sesle durmadan, “Babam öldü! Babam öldü!” diye tekrarladığından başka pek az şey hatırlıyordu.

Bir ara durup sandalyesinde oturmuş onu izleyen Emily’nin önünde, çılgınca haykırdı: “Emily! Duyuyor musun? Duyuyor musun, babam öldü? Hindistan’da öldü, binlerce kilometre uzakta.”

Miss Minchin’in çağrısına karşılık oturma odasına girdiğinde yüzü bembeyazdı, gözlerinin çevresinde koyu halkalar vardı. Ağzını, yaşadığı ve hâlâ yaşamakta olduğu acıyı belli etmek istemiyormuş gibi sımsıkı kapatmıştı. Süslenmiş sınıfta hazinelerinin birinden ötekine uçuşan, yanakları pembe kelebek gibi çocuğa hiç benzemiyordu. Onun yerine tuhaf, kimsesiz ve neredeyse acayip görünen küçücük bir siluetti.

Mariette’in yardımı olmadan, bir kenara bırakılmış siyah kadife elbiseyi giymişti. Elbise hem kısa hem dardı; ince bacakları eteğin altından uzun ve cılız görünüyordu. Siyah bir kurdele bulamayınca kısa, gür, siyah saçları yüzünün çevresine dağılmış; yüzünün solgunluğuyla keskin bir karşıtlık oluşturmuştu. Emily’yi bir koluyla sımsıkı tutuyordu; bebeğe de siyah bir kumaş parçası sarmıştı.

“Bebeğini bırak,” dedi Miss Minchin. “Onu buraya getirmek de ne demek?”

“Hayır,” diye karşılık verdi Sara. “Onu bırakmayacağım. Elimde kalan tek şey o. Babam bana verdi.”

Sara, Miss Minchin’i hep gizliden gizliye huzursuz etmişti; şimdi de öyle oldu. Kaba konuşmuyordu; daha çok soğuk ve sarsılmaz bir kararlılıkla konuşuyordu. Miss Minchin bu kararlılıkla baş etmekte zorlanıyordu; belki de bunun nedeni, kalpsizce ve insanlık dışı davrandığını bilmesiydi.

“Bundan böyle bebeklerle oynayacak vaktin olmayacak,” dedi. “Çalışman, kendini geliştirmen ve işe yarar biri olman gerekecek.”

Sara iri, tuhaf gözlerini ondan ayırmadı ve tek kelime etmedi.

“Artık her şey çok farklı olacak,” diye sürdürdü Miss Minchin. “Sanırım Miss Amelia sana durumu açıklamıştır.”

“Evet,” diye yanıtladı Sara. “Babam öldü. Bana hiç para bırakmadı. Artık çok yoksulum.”

“Bir dilencisin,” dedi Miss Minchin; bütün bunların ne anlama geldiğini hatırlayınca öfkesi kabarıyordu. “Anlaşılan ne akraban ne de bir evin var; sana bakacak hiç kimse de yok.”

İnce, solgun küçücük yüzü bir an seğirdi ama Sara yine hiçbir şey söylemedi.

“Neye bakıp duruyorsun?” diye sertçe sordu Miss Minchin. “Anlayamayacak kadar aptal mısın? Sana dünyada yapayalnız olduğunu, ben seni merhametimden burada tutmaya karar vermezsem senin için hiçbir şey yapacak kimsenin bulunmadığını söylüyorum.”

“Anlıyorum,” diye alçak sesle yanıtladı Sara; boğazına yükselen bir şeyi yutmuş gibi ses çıkardı. “Anlıyorum.”

“Şu bebek!” diye haykırdı Miss Minchin, yakında oturan o görkemli doğum günü armağanını işaret ederek. “Bunca saçma sapan, savurganca şeyiyle şu gülünç bebeğe! Parasını ben ödedim!”

Sara başını sandalyeye doğru çevirdi.

“Son Bebek,” dedi. “Son Bebek.” Küçük, kederli sesi tuhaf tınlıyordu.

“Son Bebekmiş, öyle mi!” dedi Miss Minchin. “O benim, senin değil. Sahip olduğun her şey benim.”

“Öyleyse lütfen onu benden alın,” dedi Sara. “Onu istemiyorum.”

Sara ağlayıp sızlasa, korkmuş görünseydi Miss Minchin ona belki daha fazla sabır gösterebilirdi. O, buyurganlık etmeyi ve gücünü hissettirmeyi seven bir kadındı; Sara’nın solgun ama dimdik duran küçük yüzüne bakıp gururlu sesini duyunca, gücü hiçe sayılıyormuş gibi hissetti.

“Kendini büyük biri sanma,” dedi. “Böyle şeylerin zamanı geçti. Artık prenses değilsin. Faytonun ve ponin gönderilecek; hizmetçin işten çıkarılacak. En eski ve en sade giysilerini giyeceksin; gösterişli giysilerin artık durumuna uygun değil. Becky gibisin; geçimini çalışarak sağlamak zorundasın.”

Şaşkınlık içinde, çocuğun gözlerinde hafif bir ışık parıltısı, bir rahatlama ifadesi belirdi.

“Çalışabilir miyim?” dedi. “Çalışabilirsem o kadar da kötü olmaz. Ne iş yapabilirim?”

“Sana söylenen her işi yapabilirsin,” diye yanıtladı Miss Minchin. “Zeki bir çocuksun, yeni şeyleri çabuk öğreniyorsun. İşe yarar biri olursan burada kalmana belki izin veririm. Fransızcayı iyi konuşuyorsun; küçük çocuklara yardım edebilirsin.”

“İzin verir misiniz?” diye haykırdı Sara. “Ah, lütfen izin verin! Onlara ders verebileceğimi biliyorum. Onları seviyorum, onlar da beni seviyor.”

“İnsanların seni sevdiğine dair saçma sapan şeyler söyleme,” dedi Miss Minchin. “Küçüklere ders vermekten fazlasını yapacaksın. Hem ayak işlerine koşacak hem mutfakta hem de sınıfta yardım edeceksin. Beni memnun etmezsen seni buradan gönderirim. Bunu aklından çıkarma. Şimdi git.”

Sara bir an kımıldamadan durup ona baktı. Genç ruhunda derin ve tuhaf düşünceler vardı. Sonra odadan çıkmak üzere döndü.

“Dur!” dedi Miss Minchin. “Bana teşekkür etmeyecek misin?”

Sara durakladı; içindeki bütün o derin, tuhaf düşünceler kabarıp göğsüne doldu.

“Ne için?” dedi.

“Sana gösterdiğim iyilik için,” diye karşılık verdi Miss Minchin. “Sana bir yuva verdiğim için.”

Sara ona doğru iki üç adım attı. İncecik göğsü inip kalkıyor, tuhaf ve bir çocuğa yakışmayacak kadar öfkeli bir sesle konuşuyordu.

“İyi biri değilsiniz,” dedi. “İYİ biri değilsiniz ve burası da bir YUVA değil.” Miss Minchin onu durduramadan Sara dönüp odadan kaçtı; Miss Minchin de arkasından taş kesilmiş bir öfkeyle bakakalmaktan başka bir şey yapamadı.

Emily’yi yanına sımsıkı bastırmış hâlde, nefes nefese ama yavaşça merdivenleri çıktı.

“Keşke konuşabilse,” diye kendi kendine söylendi. “Konuşabilseydi... Konuşabilseydi!”

Odasına gidip kaplan postunun üzerine uzanmayı, yanağını büyük kedinin başına koyup ateşe bakarak uzun uzun düşünmeyi tasarlıyordu. Ama sahanlığa varmadan hemen önce Miss Amelia kapıdan çıktı, kapıyı arkasından kapattı ve gergin, mahcup bir hâlde önünde durdu. Aslında yapması emredilen şeyden gizliden gizliye utanıyordu.

“Sen... oraya giremezsin,” dedi.

“Giremez miyim?” diye haykırdı Sara ve bir adım geriledi.

“Artık orası senin odan değil,” diye yanıtladı Miss Amelia; hafifçe kızarmıştı.

Sara bir anda her şeyi anladı. Miss Minchin’in sözünü ettiği değişikliğin başlangıcı buydu.

“Benim odam nerede?” diye sordu; sesinin titrememesini umuyordu.

“Becky’nin yanındaki çatı katında yatacaksın.”

Sara oranın nerede olduğunu biliyordu. Becky ona anlatmıştı. Dönüp iki kat merdiven çıktı. Son kat dardı; eski halıların yıpranmış parçalarıyla kaplıydı. Sanki artık kendisi gibi bile gelmeyen öteki küçük kızın yaşadığı dünyadan uzaklaşıyor, o dünyayı çok gerilerde bırakıyordu. Kısa ve daracık eski elbisesiyle çatı katına çıkan bu çocuk, bambaşka biriydi.

Çatı katının kapısına ulaşıp açınca yüreği kederli bir gümbürtüyle çarptı. Sonra kapıyı kapatıp sırtını ona dayadı ve etrafına bakındı.

Evet, burası bambaşka bir dünyaydı. Odanın tavanı eğimliydi, duvarları kireçle badanalıydı. Badana kirlenmiş, yer yer dökülmüştü. Paslı bir ocak demiri, eski bir demir karyola ve solmuş bir örtüyle kaplı sert bir yatak vardı. Alt katta kullanılmayacak kadar yıpranmış bazı mobilyalar da yukarı taşınmıştı. Tavandaki pencereden donuk gri göğün yalnızca dikdörtgen bir parçası görünüyordu; pencerenin altında eski, hırpalanmış, kırmızı bir ayak taburesi duruyordu. Sara gidip üzerine oturdu. Nadiren ağlardı; şimdi de ağlamadı. Emily’yi dizlerinin üzerine yatırdı, yüzünü onun üzerine koyup kollarını bebeğe doladı ve öylece oturdu. Küçük siyah başı siyah kumaşların üzerine yaslanmıştı; tek kelime etmedi, tek ses çıkarmadı.

Bu sessizlik içinde otururken kapıya hafifçe, çekingen bir vuruş oldu. Öyle hafif ve çekingen bir tıkırtıydı ki Sara önce duymadı bile; ancak kapı ürkekçe aralanıp çevresinden gözyaşı izleri taşıyan yoksul bir yüz görününce başını kaldırdı. Becky’ydi. Saatlerdir gizlice ağlamış, mutfak önlüğüyle gözlerini ovuştura ovuştura iyice tuhaf bir hâle gelmişti.

“Ah, hanımefendi,” diye fısıldadı. “İçeri... girmeme izin verir misiniz acaba?”

Sara başını kaldırıp ona baktı. Gülümsemeye çalıştı ama bir türlü beceremedi. Birden, Becky’nin sevgi dolu, kederle ıslanmış gözleri yüzünden, yüzü yaşına göre fazla olgun görünmez oldu; yeniden çocuk yüzüne benzedi. Elini uzattı ve hafifçe hıçkırdı.

“Ah Becky,” dedi. “Sana aynı olduğumuzu söylemiştim; yalnızca iki küçük kızız, hepsi bu. Ne kadar doğruymuş, görüyorsun. Artık aramızda fark yok. Ben artık prenses değilim.”

Becky ona koşup elini tuttu, diz çökerek elini göğsüne bastırdı ve sevgiyle acıdan hıçkırdı.

“Evet hanımefendi, öylesiniz,” diye haykırdı; sözleri hıçkırıklarla bölünüyordu. “Başınıza ne gelirse gelsin, ne olursa olsun, yine prenses olursunuz; hiçbir şey sizi başka biri yapamaz.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…