Bölümler 20Şu an: 1 — Sara
- 1 1 — Sara658 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Mıss Mınchın, — Genç Hanımlar İçin Seçkin Okul.1.637 kelime
- 3 2 — Fransızca Dersi1.276 kelime
- 4 3 — Ermengarde1.597 kelime
- 5 4 — Lottie1.981 kelime
- 6 5 — Becky2.272 kelime
- 7 6 — Elmas Madenleri2.334 kelime
- 8 7 — Elmas Madenleri Yeniden4.440 kelime
- 9 8 — Çatı Katında2.236 kelime
- 10 9 — Melchisedec2.502 kelime
- 11 10 — Hintli Bey2.752 kelime
- 12 11 — Ram Dass2.046 kelime
- 13 12 — Duvarın Öteki Yanı1.763 kelime
- 14 13 — Halktan Biri2.247 kelime
- 15 14 — Melchisedec'in Duyup Gördükleri1.092 kelime
- 16 15 — Sihir5.235 kelime
- 17 16 — Ziyaretçi3.514 kelime
- 18 17 — Çocuk bu!1.510 kelime
- 19 182.529 kelime
- 20 19 — Anne1.507 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Küçük Prenses
1
Sara
Karanlık bir kış günü, Londra sokaklarında sarı sis öyle yoğun ve ağır asılıydı ki lambalar yanmış, dükkân vitrinleri de geceymiş gibi gaz ışığıyla parlamıştı. Tuhaf görünümlü küçük bir kız, babasıyla birlikte bir faytonda oturuyor, büyük caddelerde oldukça yavaş ilerliyordu.
Ayaklarını altına toplamış, onu kolunda tutan babasına yaslanmıştı. Kocaman gözlerinde, geçen insanları pencereden izlerken tuhaf, eski zamanlardan kalma bir düşüncelilik vardı.
Öyle küçücük bir kızdı ki, o minik yüzünde böyle bir ifade görmek insanı şaşırtırdı. On iki yaşındaki bir çocuk için bile bu ifade yaşlıca kaçardı; oysa Sara Crewe yalnızca yedi yaşındaydı. Gerçek şu ki, hep düş kurar, tuhaf şeyler düşünürdü; yetişkinler ve onların dünyası hakkında düşünmediği bir zamanı kendisi de hatırlayamıyordu. Sanki çok, çok uzun zamandır yaşıyormuş gibi hissediyordu.
O sırada babası Kaptan Crewe’yle Bombay’dan yaptığı yolculuğu hatırlıyordu. Koca gemiyi, gemide sessizce bir o yana bir bu yana giden lascarları, sıcak güvertede oynayan çocukları ve kendisiyle konuşmaya çalışıp söylediklerine gülen genç subay eşlerinden bazılarını düşünüyordu.
En çok da insanın bir zamanlar kavurucu güneşin altındaki Hindistan’da, sonra okyanusun ortasında, ardından gündüzün gece kadar karanlık olduğu yabancı sokaklarda yabancı bir araçla ilerlemesinin ne tuhaf bir şey olduğunu düşünüyordu. Bu onu öyle şaşırtmıştı ki babasına biraz daha sokuldu.
“Baba,” dedi fısıltıya yakın, alçak ve gizemli bir sesle, “baba.”
“Ne oldu, canım?” diye karşılık verdi Kaptan Crewe, onu kendine yaklaştırıp yüzüne bakarak. “Sara ne düşünüyor?”
“Burası mı?” diye fısıldadı Sara, ona daha da sokularak. “Burası mı, baba?”
“Evet, küçük Sara, burası. Sonunda geldik.” Yalnızca yedi yaşında olmasına rağmen, babasının bunu söylerken üzüldüğünü anlamıştı.
Babası ona “o yer”den söz etmeye başladığından beri yıllar geçmiş gibi geliyordu. Annesi o doğarken ölmüştü; bu yüzden onu hiç tanımamış, yokluğunu da hiç hissetmemişti. Genç, yakışıklı, zengin ve şefkatli babası dünyada sahip olduğu tek akrabası gibi görünüyordu. Hep birlikte oynar, birbirlerini severlerdi. Zengin olduğunu, yalnızca dinlemediğini sandıkları zamanlarda insanların öyle dediğini duyduğu için biliyordu; büyüyünce kendisinin de zengin olacağını söylediklerini de işitmişti. Zengin olmanın ne anlama geldiğini bütünüyle bilmiyordu. Güzel bir bungalovda yaşamış, kendisine selam veren ve “Missee Sahib” diye seslenen, her istediğini yapan birçok hizmetçiye alışmıştı. Oyuncakları, evcil hayvanları ve ona tapan bir ayahı vardı; zamanla zengin insanların böyle şeylere sahip olduğunu öğrenmişti. Ama zenginlik hakkında bildiği bundan ibaretti.
Kısacık hayatında onu üzen tek bir şey vardı: bir gün götürüleceği “o yer”. Hindistan’ın iklimi çocuklar için çok kötüydü; bu yüzden çocuklar en kısa zamanda oradan, genellikle İngiltere’ye ve okula gönderilirdi. Başka çocukların gidişini görmüş, anneleriyle babalarının onlardan aldıkları mektuplardan söz ettiğini duymuştu. Kendisinin de gitmek zorunda kalacağını biliyordu. Babasının yolculuk ve yeni ülke hakkındaki hikâyeleri bazen ilgisini çekse de onun yanında kalamayacağı düşüncesi içini üzüyordu.
“Baba, sen de benimle o yere gelemez misin?” diye beş yaşındayken sormuştu. “Sen de okula gelemez misin? Derslerinde sana yardım ederim.”
“Ama çok uzun süre kalman gerekmeyecek, küçük Sara,” derdi babası hep. “Bir sürü küçük kızın olduğu güzel bir eve gideceksin; birlikte oynayacaksınız. Sana bol bol kitap göndereceğim. O kadar hızlı büyüyeceksin ki, babana bakacak kadar büyüyüp akıllanman neredeyse bir yıl sürmemiş gibi gelecek.”
Bunu düşünmek hoşuna gitmişti. Babasının evini çekip çevirmek, onunla ata binmek, akşam yemeklerine gelen konukların yanında masanın başında oturmak, onunla konuşup kitaplarını okumak… Dünyada en çok istediği şey buydu. Bunlara kavuşmak için İngiltere’deki “o yere” gitmek gerekiyorsa, gitmeye karar vermeliydi. Öteki küçük kızlarla pek ilgilenmiyordu ama yanında bolca kitap olursa kendini avutabilirdi. Kitapları her şeyden çok severdi; güzel şeylerle ilgili hikâyeler uydurup kendi kendine anlatırdı. Bazen bunları babasına da anlatır, babası da en az kendisi kadar severdi.
“Peki baba,” dedi usulca, “buradaysak sanırım kabullenmek zorundayız.”
Babasının hoşuna giden eski zamanlara özgü bu söze güldü ve onu öptü. Kendisi hiç de kabullenmiş değildi, ama bunu gizlemesi gerektiğini biliyordu. Tuhaf küçük Sara ona çok iyi bir yoldaş olmuştu. Hindistan’a dönüp bungalovuna girdiğinde, beyaz elbiseli küçük kızın karşılamaya gelmesini bekleyemeyeceğini bilerek yalnız kalacaktı. Fayton, gidecekleri evin bulunduğu büyük, kasvetli meydana girerken onu kollarında sımsıkı tuttu.
Sıra sıra dizilmiş öteki evlerin tıpatıp benzeri, büyük ve kasvetli bir tuğla evdi; yalnızca ön kapısındaki pirinç levhada siyah harflerle şu yazıyordu:
Bölüm etkileşimi
