Küçük Prenses kitap kapağı

13. bölüm / 20

12 — Duvarın Öteki Yanı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 12 — Duvarın Öteki Yanı

12
Duvarın Öteki Yanı
Sıra evlerden birinde yaşarken insan, tam da oturduğu odaların duvarlarının öte yanında neler olup bittiğini, neler konuşulduğunu düşünmekten hoşlanır. Sara, Seçkin Kız Okuluyla Hintli beyefendinin evini ayıran duvarın ardında neler olduğunu hayal ederek eğlenmeyi severdi. Sınıfın Hintli beyefendinin çalışma odasının bitişiğinde olduğunu biliyordu; ders saatlerinden sonra bazen çıkan gürültünün onu rahatsız etmemesi için duvarın kalın olmasını umuyordu.

“Ona iyice ısınıyorum,” dedi Ermengarde’a. “Rahatsız edilmesini istemem. Onu kendime arkadaş edindim. Hiç konuşmadığınız insanlarla da bunu yapabilirsiniz. Onları seyredip düşünebilir, onlar için üzülebilirsiniz; derken neredeyse yakınınızdan biri oluverirler. Doktorun günde iki kez geldiğini görünce bazen çok kaygılanıyorum.”

“Çok az akrabam var,” dedi Ermengarde düşünceli bir hâlde, “buna da çok seviniyorum. Sahip olduklarımı sevmiyorum. İki teyzem durmadan, ‘Aman Ermengarde! Çok şişmansın. Şekerleme yememelisin,’ deyip duruyor. Amcam da hep, ‘Üçüncü Edward ne zaman tahta çıktı?’ ya da ‘Taşemen balığına fazla düşkünlükten kim öldü?’ gibi sorular soruyor.”

Sara güldü.

“Hiç konuşmadığınız insanlar size böyle sorular soramaz,” dedi, “hem eminim Hintli beyefendi seninle çok yakın olsa bile böyle şeyler sormazdı. Ondan hoşlanıyorum.”

Büyük Aile’yi mutlu göründükleri için sevmişti; Hintli beyefendiyi ise mutsuz göründüğü için sevmişti. Belli ki çok ağır bir hastalıktan tam olarak kurtulamamıştı. Mutfakta—hizmetçiler, elbette, gizemli bir biçimde her şeyi öğrenirdi—hastalığı hakkında uzun uzun konuşuluyordu. Aslında Hintli bir beyefendi değil, Hindistan’da yaşamış bir İngiliz’di. Öyle büyük talihsizlikler yaşamıştı ki, bir süre bütün serveti tehlikeye girmiş, kendini sonsuza dek yoksul ve onursuz kalmış sanmıştı. Aldığı darbe o kadar ağırdı ki beyin hummasından neredeyse ölüyordu; talihi değişip bütün malı mülkü kendisine geri verilmiş olsa da sağlığı o günden beri sarsılmıştı. Başına gelen felaket ve tehlike madenlerle ilgiliydi.

“Hem içlerinde elmas olan madenler!” dedi aşçı. “Benim biriktirdiğim paradan bir kuruş bile madenlere gitmez—hele elmas madenlerine hiç.” Sara’ya yan gözle baktı. “Biz onların ne olduğunu iyi biliriz.”

“Babamın hissettiklerini o da hissetmiş,” diye düşündü Sara. “Babam gibi hastalanmış ama ölmemiş.”

Böylece yüreği ona eskisinden de çok bağlandı. Akşamları dışarı çıkması istendiğinde bazen seviniyordu; çünkü yan evin perdeleri henüz kapanmamış olabilir, o da sıcak odaya bakıp arkadaşını görebilirdi. Ortalıkta kimse yokken bazen durur, demir parmaklıklara tutunup onu duyabilirmiş gibi iyi geceler dilerdi.

“Belki duyamazsınız ama hissedebilirsiniz,” diye hayal ederdi. “Belki iyi düşünceler pencerelerden, kapılardan, duvarlardan geçip insanlara ulaşır. Belki burada soğukta durup iyileşmenizi ve yeniden mutlu olmanızı dilerken, siz de içinizin biraz ısındığını, rahatladığınızı hissedersiniz ama nedenini bilmezsiniz. Sizin için çok üzülüyorum,” diye fısıldardı incecik, içten bir sesle. “Keşke başınız ağrıdığında eskiden babamı okşadığım gibi sizi okşayacak bir ‘Küçük Hanımınız’ olsaydı. Ben sizin ‘Küçük Hanımınız’ olmak isterdim, zavallıcık! İyi geceler—iyi geceler. Tanrı sizi korusun!”

Oradan ayrılırken kendini iyice teselli bulmuş, biraz da ısınmış hissederdi. Acıma duygusu öylesine güçlüydü ki, şöminenin yanında koltuğunda, neredeyse hep büyük bir sabahlığa bürünmüş hâlde oturan ve umutsuzca ateşe bakarken alnını çoğu zaman eline dayayan adama mutlaka bir şekilde ulaşması gerektiğini düşünürdü. Sara’ya göre o, dertleri yalnızca geçmişte kalmış biri gibi değil, hâlâ zihninde bir sıkıntı taşıyan biri gibi görünüyordu.

“ŞİMDİ canını acıtan bir şeyi düşünüyormuş gibi görünüyor hep,” dedi kendi kendine, “ama parasını geri aldı ve zamanla beyin hummasını da atlatacak. Böyle görünmemesi gerek. Acaba başka bir şey mi var?”

Başka bir şey varsa—hizmetçilerin bile duymadığı bir şey—Büyük Aile’nin babasının, Sara’nın Bay Montmorency dediği beyefendinin bunu bildiğine inanıyordu. Bay Montmorency onu sık sık görmeye gider, Bayan Montmorency ve küçük Montmorencyler de daha seyrek olmakla birlikte giderlerdi. Özellikle iki büyük kızı, Donald küçük Sara’ya altı peni verdiğinde telaşlanan Janet ile Nora’yı çok sever gibiydi. Aslında çocuklara, hele küçük kızlara karşı yüreğinde büyük bir şefkat vardı. Janet ile Nora da onu onun kendilerini sevdiği kadar sever, meydana geçip onu uslu uslu ziyaret etmelerine izin verilen öğleden sonralarını büyük bir heyecanla beklerlerdi. Hasta olduğu için ziyaretleri son derece ağırbaşlı geçerdi.

“Zavallı adamcağız,” dedi Janet, “bizi görünce neşelendiğini söylüyor. Biz de onu çok sessizce neşelendirmeye çalışıyoruz.”

Janet ailenin en büyüğüydü ve diğerlerini düzene sokardı. Hintli beyefendiden Hindistan’la ilgili hikâyeler istemenin ne zaman uygun olacağına o karar verirdi; yorulduğunu ve sessizce sıvışıp Ram Dass’a yanına gitmesini söyleme vaktinin geldiğini de o anlardı. Ram Dass’ı çok severlerdi. Hindustani dışında bir dil konuşabilseydi, anlatacak sayısız hikâyesi olurdu. Hintli beyefendinin asıl adı Bay Carrisford’du. Janet, Bay Carrisford’a dilenci olmayan küçük kızla karşılaşmalarını anlattı. Bay Carrisford çok ilgilendi; Ram Dass’tan çatıdaki maymun macerasını duyunca daha da meraklandı. Ram Dass, tavan arasını ve oranın ne kadar kasvetli olduğunu ona açık seçik anlattı: çıplak döşemeyi, dökülmüş sıvayı, paslı ve boş şömineyi, daracık sert yatağı.

Bay Carrisford bu tasviri dinledikten sonra Büyük Aile’nin babasına, “Carmichael, merak ediyorum, acaba bu meydandaki tavan aralarının kaçı böyle ve ben kuştüyü yastıklara gömülmüş, servetimin çoğu—bana ait bile değil—yüzünden kaygılanıp bunalmışken, kaç zavallı küçük hizmetçi kız böyle yataklarda uyuyor,” dedi.

“Dostum,” diye neşeyle karşılık verdi Bay Carmichael, “kendine eziyet etmeyi ne kadar çabuk bırakırsan o kadar iyi. Bütün Hint ülkelerinin servetine sahip olsan bile dünyadaki bütün sıkıntıları düzeltemezsin. Bu meydandaki bütün tavan aralarını yeniden döşemeye kalksan, düzenlenecek başka meydanlar ve sokaklar dolusu tavan arası kalır. İşte böyle!”

Bay Carrisford oturmuş, şöminenin içindeki kor hâlindeki kömürlere bakarken tırnaklarını yiyordu.

Bir süre sustuktan sonra yavaşça, “Acaba,” dedi, “öteki çocuk—aklımdan hiç çıkmadığını sandığım çocuk—yan evdeki o zavallıcığınkine BENZER bir duruma düşmüş OLABİLİR mi, sence mümkün mü?”

Bay Carmichael ona huzursuzca baktı. Adamın kendisine, akıl sağlığına ve bedenine yapabileceği en kötü şeyin, bu özel konuda bu şekilde düşünmeye başlaması olduğunu biliyordu.

“Paris’te Madame Pascal’ın okulundaki çocuk aradığın çocuksa,” diye yatıştırıcı bir sesle karşılık verdi, “ona bakabilecek insanların elinde görünüyor. Ölen küçük kızlarının en sevdiği arkadaşı olduğu için onu evlat edinmişler. Başka çocukları yokmuş. Madame Pascal, varlıklı Ruslar olduklarını söyledi.”

“Hem o zavallı kadın, onu nereye götürdüklerini gerçekten bilmiyormuş!” diye haykırdı Bay Carrisford.

Bay Carmichael omuz silkti.

“Kurnaz, dünyayı iyi tanıyan bir Fransız kadındı. Belli ki babası ölünce, bakımını üstlenecek kimsesi kalmayan çocuktan bir an önce kurtulabildiği için çok memnundu. Onun gibiler, yük olabilecek çocukların geleceğini dert etmez. Evlat edinen anne babanın iz bırakmadan ortadan kaybolduğu anlaşılıyor.”

“Ama ‘EĞER aradığım çocuksa’ diyorsun. ‘Eğer’ diyorsun. Emin değiliz. İsminde bir fark vardı.”

“Madame Pascal, Carew diye telaffuz etti; Crewe yerine. Ama bu yalnızca bir telaffuz farkı olabilir. Koşullar da tuhaf biçimde benziyor. Hindistan’da görevli bir İngiliz subay, annesiz küçük kızını okula bırakmış. Servetini kaybettikten sonra da aniden ölmüş.” Bay Carmichael, yeni bir şey aklına gelmiş gibi bir an durdu. “Çocuğun Paris’te bir okula bırakıldığından EMİN misin? Paris olduğundan emin misin?”

“Dostum,” diye öfkeyle ve huzursuzca söze girdi Carrisford, “hiçbir şeyden EMİN değilim. Ne çocuğu ne de annesini gördüm. Ralph Crewe ile çocukken birbirimizi severdik ama okul günlerimizden sonra Hindistan’da karşılaşana dek hiç görüşmemiştik. Madenlerin muhteşem vaatlerine kendimi kaptırmıştım. O da kaptırdı. Her şey öylesine büyük, öylesine göz alıcıydı ki aklımızı yarı yarıya yitirmiştik. Bir araya geldiğimizde neredeyse başka hiçbir şey konuşmuyorduk. Çocuğun bir yerlere okula gönderildiğini biliyordum yalnızca. Şimdi bunu NASIL öğrendiğimi bile hatırlamıyorum.”

Heyecanlanmaya başlamıştı. Geçmişteki felaketlerin anıları, hâlâ zayıf olan zihnini harekete geçirdiğinde hep heyecanlanırdı.

Bay Carmichael onu kaygıyla izliyordu. Bazı soruları sorması gerekiyordu ama bunları sakin ve dikkatli biçimde yöneltmeliydi.

“Ama okulun Paris’te OLDUĞUNU düşünmek için bir nedenin vardı, değil mi?”

“Evet,” diye karşılık verdi, “çünkü annesi Fransız’dı ve çocuğunun Paris’te eğitim görmesini istediğini duymuştum. Orada olması akla yatkın görünüyordu.”

“Evet,” dedi Bay Carmichael, “oldukça muhtemel görünüyor.”

Hintli beyefendi öne eğilip uzun, zayıflıktan kemikleri çıkmış eliyle masaya vurdu.

“Carmichael,” dedi, “onu MUTLAKA bulmalıyım. Hayattaysa bir yerde olmalı. Dostsuz ve parasızsa bunun suçlusu benim. Böyle bir şey aklındayken insan cesaretini nasıl geri kazanır? Madenlerde talihimizin birden dönmesi, en çılgın hayallerimizi bile gerçeğe çevirdi; zavallı Crewe’nin kızıysa sokaklarda dileniyor olabilir!”

“Hayır, hayır,” dedi Carmichael. “Sakin olmaya çalış. Onu bulduğunda teslim edebileceğin bir servetin olduğu gerçeğiyle avun.”

“İşler kötü görünürken neden yerimde durup direnebilecek kadar erkek olamadım?” diye inledi Carrisford, huysuz bir çaresizlik içinde. “Başkalarının parasından da kendi paramdan da sorumlu olmasaydım direneceğime inanıyorum. Zavallı Crewe, sahip olduğu her kuruşu bu işe yatırmıştı. Bana güvenmişti—BENİ SEVMİŞTİ. Öldüğünde onu mahvettiğimi sanıyordu. Ben—Tom Carrisford; Eton’da onunla kriket oynayan Tom Carrisford. Beni nasıl bir alçak sanmış olmalı!”

“Kendini bu kadar acımasızca suçlama.”

“Yatırımın batma tehlikesi yüzünden kendimi suçlamıyorum; cesaretimi yitirdiğim için suçluyorum. En yakın dostumun karşısına çıkıp onu ve kızını mahvettiğimi söylemeye dayanamadım; bir dolandırıcı, bir hırsız gibi kaçtım.”

Büyük Aile’nin iyi yürekli babası teselli etmek için elini onun omzuna koydu.

“Zihinsel işkencenin baskısı altında beynin çöktüğü için kaçtın,” dedi. “Aklın zaten yarı yarıya karışmıştı. Öyle olmasaydı kalıp sonuna kadar mücadele ederdin. Oradan ayrıldıktan iki gün sonra hastanede yatağa bağlanmış, beyin humması yüzünden sayıklıyordun. Bunu hatırla.”

Carrisford alnını ellerinin arasına bıraktı.

“Tanrım! Evet,” dedi. “Dehşet ve korku beni aklımı yitirecek hâle getirmişti. Haftalardır uyumamıştım. Evimden sendeleyerek çıktığım gece, havanın her yanı benimle alay edip ağızlarını oynatan korkunç şeylerle dolu gibiydi.”

“Tek başına bu bile her şeyi açıklıyor,” dedi Bay Carmichael. “Beyin hummasının eşiğindeki bir adam nasıl sağlıklı karar verebilirdi!”

Carrisford başını üzgünce iki yana salladı.

“Kendime geldiğimde zavallı Crewe ölmüş, gömülmüştü. Sanki hiçbir şey hatırlamıyordum. Çocuğu aylarca, aylarca aklıma getiremedim. Varlığını hatırlamaya başladığımda bile her şey sisler içindeymiş gibi geliyordu.”

Bir an sustu, alnını ovuşturdu. “Şimdi bile hatırlamaya çalışınca bazen öyle geliyor. Crewe’nin gönderildiği okuldan mutlaka söz etmiş olmalıyım. Öyle değil mi?”

“Belki de açık açık söylememiştir. Gerçek adını bile hiç duymamış gibisin.”

“Ona kendi uydurduğu tuhaf bir sevgi adıyla seslenirdi. ‘Küçük Hanımım’ derdi. Ama o lanet madenler aklımızdan başka her şeyi çıkardı. Başka hiçbir şey konuşmaz olduk. Okuldan söz ettiyse bile unuttum—unuttum. Artık da asla hatırlayamayacağım.”

“Hadi, hadi,” dedi Carmichael. “Onu yine de bulacağız. Madame Pascal’ın iyi kalpli Ruslarını aramayı sürdüreceğiz. Moskova’da yaşadıklarına dair belli belirsiz bir fikri var gibiydi. Bunu bir ipucu sayalım. Moskova’ya gideceğim.”

“Yolculuk edebilecek durumda olsaydım seninle gelirdim,” dedi Carrisford; “ama burada kürklere sarınıp ateşe bakmaktan başka bir şey yapamıyorum. Ateşin içine bakınca da Crewe’nin neşeli, genç yüzünü bana bakarken görür gibi oluyorum. Sanki bana bir soru soracakmış gibi bakıyor. Geceleri bazen onu düşümde görüyorum; hep karşıma dikilip aynı soruyu sözlerle soruyor. Ne dediğini tahmin edebilir misin, Carmichael?”

Bay Carmichael ona alçak sesle karşılık verdi.

“Tam olarak değil,” dedi.

“Hep, ‘Tom, ihtiyar dostum—Tom—Küçük Hanımım nerede?’ diyor.” Carmichael’in elini yakalayıp sımsıkı tuttu. “Ona cevap verebilmeliyim—vermeliyim!” dedi. “Onu bulmama yardım et. Bana yardım et.”

Duvarın öte yanında Sara, akşam yemeği için dışarı çıkmış olan Melchisedec’le konuşarak tavan arasındaki odasında oturuyordu.

“Bugün prenses olmak zordu, Melchisedec,” dedi. “Her zamankinden daha zordu. Hava soğudukça, sokaklar çamur deryasına döndükçe daha da zorlaşıyor. Lavinia koridorda yanından geçerken çamurlu eteğime güldüğünde, aklıma bir anda söyleyecek bir şey geldi—kendimi son anda zor tuttum. Prenses olacaksan insanlara öyle alaycı karşılıklar veremezsin. Ama kendini tutmak için dilini ısırman gerekiyor. Ben de ısırdım. Soğuk bir öğleden sonraydı, Melchisedec. Gece de soğuk.”

Birden, yalnız kaldığında sık sık yaptığı gibi, siyah başını kollarının arasına bıraktı.

“Ah, babacığım,” diye fısıldadı, “senin ‘Küçük Hanımın’ olduğum zamanların üstünden ne uzun zaman geçmiş gibi geliyor!”

O gün duvarın iki yanında olanlar işte bunlardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…