Küçük Prenses kitap kapağı

6. bölüm / 20

5 — Becky

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 5 — Becky

5
Becky
Elbette Sara’nın sahip olduğu en büyük güç, ona lüks eşyalarından ve “gözde öğrencisi” olmasından bile daha çok hayran kazandıran güç, Lavinia’nın ve bazı kızların içten içe hem kıskanıp hem büyülendiği şey, öykü anlatma ve konuştuğu her şeyi, öykü olsun olmasın, bir öykü gibi gösterme yeteneğiydi.

Öykü anlatan biriyle aynı okulda bulunmuş herkes bunun ne demek olduğunu bilir: Anlatıcının peşinden nasıl dolaşıldığını, fısıltıyla öyküler anlatması için nasıl yalvarıldığını; ayrıcalıklı grubun çevresinde nasıl kümelenip içeri alınmayı ve dinlemeyi umarak kenarda beklenildiğini. Sara yalnızca öykü anlatmakla kalmıyor, bunu yapmaya bayılıyordu. Bir halka oluşturmuş çocukların ortasında oturup ya da ayakta durup harika şeyler uydurmaya başladığında yeşil gözleri büyüyüp ışıldar, yanakları kızarırdı. Farkında bile olmadan canlandırmaya başlar; sesini yükseltip alçaltarak, ince bedenini eğip salınarak ve ellerini dramatik biçimde hareket ettirerek anlattıklarını güzelleştirir ya da ürkütücü kılardı. Dinleyen çocuklarla konuştuğunu unutur; anlattığı maceraları yaşayan perilerle ya da krallar, kraliçeler ve güzel hanımlarla birlikteymiş gibi hissederdi. Bazen öyküsü bittiğinde heyecandan soluğu kesilirdi; incecik, hızlı hızlı inip kalkan göğsüne elini koyar, kendine gülüyormuş gibi yarım bir kahkaha atardı.

“Anlatırken,” derdi, “sanki uydurulmuş değilmiş gibi geliyor. Sizden de, sınıftan da daha gerçekmiş gibi. Öyküdeki herkes benmişim gibi hissediyorum; sırayla. Tuhaf bir şey.”

Miss Minchin’in okulunda yaklaşık iki yıldır okuyordu. Sisli bir kış günü öğleden sonra, arabasından inerken en sıcak kadife ve kürklerine sarınmış, kendini fark ettiğinden çok daha görkemli görünüyordu. Kaldırımın karşısına geçerken, bodrum katına inen merdivenlerde duran, gözlerini demir parmaklıkların arasından ona dikebilmek için boynunu uzatmış, pasaklı, küçücük bir siluet gördü. Kirli yüzündeki merakla ürkekliği bir arada görünce kıza baktı; insanlara gülümsemek âdeti olduğundan ona da gülümsedi.

Ama kirli yüzün ve kocaman açılmış gözlerin sahibi, önemli öğrencileri seyrederken yakalanmaması gerektiğinden korkmuş gibiydi. Kurmalı oyuncak gibi gözden kaybolup mutfağa doğru kaçtı; öyle ansızın ortadan yok oldu ki zavallı, kimsesiz bir şey olmasa Sara ister istemez gülerdi. O akşam Sara, okul odasının bir köşesinde dinleyicilerle çevrili oturmuş öykülerinden birini anlatırken aynı kız ürkekçe içeri girdi. Kendisine çok ağır gelen bir kömür kovası taşıyor, ateşi tazelemek ve külleri süpürmek için şömine halısının üzerine diz çöküyordu.

Avlu parmaklıklarının arasından baktığı zamankinden daha temizdi ama aynı ölçüde korkmuş görünüyordu. Çocuklara bakmaktan ya da dinliyormuş gibi görünmekten çekiniyordu. Rahatsız edici bir ses çıkarmamak için kömür parçalarını parmaklarıyla dikkatle ateşe koyuyor, şömine takımlarının çevresini de usulca süpürüyordu. Ama Sara iki dakika içinde olup bitene büyük bir ilgi duyduğunu ve arada bir sözcük yakalayabilmek umuduyla işini yavaş yaptığını anladı. Bunu fark edince sesini yükseltti ve daha anlaşılır konuştu.

“Denizkızları kristal yeşili suda usulca yüzüyor, peşlerinden derin deniz incilerinden örülmüş bir balık ağı sürüklüyorlardı,” dedi. “Prenses beyaz kayanın üstüne oturmuş, onları seyrediyordu.”

Bu, bir Denizler Prensi’nin sevdiği ve denizin altındaki ışıl ışıl mağaralarda yaşamaya giden bir prensesin öyküsüydü.

Şöminenin önündeki küçük hizmetçi ocağın çevresini bir kez süpürdü, sonra bir kez daha. İki kez süpürünce üçüncü kez yaptı; o sırada öykünün sesi onu öylesine cezbetti ki dinlemenin hakkı olmadığını da, başka her şeyi de unutarak büyüsüne kapıldı. Şömine halısında diz çökmüş hâlde topuklarının üzerine oturdu; fırça elinde hareketsiz kaldı. Öykücünün sesi devam edip onu, yumuşak ve berrak mavi ışıkla parlayan, saf altın kumlarla döşenmiş, deniz altındaki kıvrımlı mağaralara çekti. Garip deniz çiçekleriyle otlar çevresinde dalgalanıyor, uzaklardan belli belirsiz şarkılar ve müzik yankılanıyordu.

İşten nasır tutmuş elindeki şömine fırçası yere düştü; Lavinia Herbert dönüp baktı.

“O kız dinliyormuş,” dedi.

Suçüstü yakalanan kız fırçasını kaptı, telaşla ayağa kalktı. Kömür kovasına sarıldı ve korkmuş bir tavşan gibi odadan hızla sıvıştı.

Sara’nın canı biraz sıkıldı.

“Dinlediğini biliyordum,” dedi. “Ne olmuş yani?”

Lavinia büyük bir zarafetle başını yana attı.

“Doğrusu,” dedi, “annenin hizmetçi kızlara öykü anlatmanı isteyip istemeyeceğini bilmiyorum ama benim annemin bunu benim yapmamı istemeyeceğini biliyorum.”

“Annem mi?” dedi Sara, tuhaf bir ifadeyle. “Bence hiç aldırmazdı. Öykülerin herkese ait olduğunu bilir.”

Lavinia sert bir anımsayışla karşılık verdi: “Annenin öldüğünü sanıyordum. Nasıl bilebilir?”

Sara sertçe, “Sence hiçbir şey bilmiyor mu?” dedi. Bazen sesi küçücük olmasına rağmen epey sert çıkardı.

Lottie ince sesiyle araya girdi: “Sara’nın annesi her şeyi bilir. Benim annem de öyle—Miss Minchin’in okulunda Sara benim annem, ama öteki annem her şeyi bilir. Sokaklar ışıl ışıl, zambak tarlaları uçsuz bucaksız ve herkes zambak topluyor. Sara beni yatırırken anlatıyor.”

Lavinia Sara’ya dönerek, “Seni yaramaz şey, cennet hakkında peri masalları uyduruyorsun,” dedi.

“Vahiy Kitabı’nda çok daha görkemli öyküler var,” diye karşılık verdi Sara. “Bir bak da gör! Benimkilerin peri masalı olduğunu nereden biliyorsun? Ama şunu söyleyeyim,” dedi, cennete pek yakışmayan bir öfkeyle, “insanlara şimdikinden daha iyi davranmazsan bunların peri masalı olup olmadığını asla öğrenemeyeceksin. Hadi, Lottie.” Odadan çıkıp yürüdü; küçük hizmetçi kızla bir yerde yeniden karşılaşmayı umuyordu ama hole vardığında ondan iz bulamadı.

O gece Mariette’ye, “Ateşleri yakan küçük kız kim?” diye sordu.

Mariette, uzun uzun anlatmaya koyuldu.

Ah, evet; Matmazel Sara’nın bunu sorması pek doğaldı. Kimsesiz, zavallı bir kızcağızdı; bulaşıkçı kızın yerini yeni almıştı ama bulaşıkçılığın yanı sıra başka her işi de yapıyordu. Çizmeleri ve şömineleri karartıyor, ağır kömür kovalarını merdivenlerden yukarı aşağı taşıyor, yerleri ovup pencereleri siliyor; herkesin buyruğu altında çalışıyordu. On dört yaşındaydı ama boyu öyle kısa kalmıştı ki on iki yaşlarında görünüyordu. Aslında Mariette ona acıyordu. O kadar ürkekti ki biri onunla konuşmaya kalksa zavallı, korku dolu gözleri yuvalarından fırlayacak sanılırdı.

Anlatılanları can kulağıyla dinlerken ellerini çenesinin altına koyup masanın yanında oturan Sara, “Adı ne?” diye sordu.

Adı Becky’ydi. Mariette, alt kattakilerin gün boyunca neredeyse her beş dakikada bir “Becky, şunu yap” ya da “Becky, bunu yap” diye seslendiğini duyardı.

Mariette gittikten sonra Sara bir süre ateşe bakıp Becky’yi düşündü. Onu haksızlığa uğramış bir kahraman yapan bir öykü uydurdu. Kızın hiç karnını doyuramamış gibi göründüğünü düşündü. Gözleri bile aç görünüyordu. Onu yeniden görmeyi umuyordu ama birkaç kez merdivenlerde bir şeyler taşırken gördüğünde, kız hep o kadar aceleci ve görülmekten öylesine korkmuş görünüyordu ki onunla konuşmak imkânsızdı.

Ama birkaç hafta sonra, yine sisli bir öğleden sonra oturma odasına girdiğinde iç burkan bir manzarayla karşılaştı. Parlak ateşin önündeki, yalnızca kendisinin kullandığı, gözde yumuşak koltuğunda Becky oturmuş uyuyakalmıştı. Burnunda bir kömür lekesi, önlüğünde birkaç leke vardı; zavallı küçük başlığı başından yarı yarıya kaymış, boş kömür kovası da yerde yanı başında duruyordu. Ağır işlerde çalışan genç bedeni daha fazla dayanamamış, yorgunluktan sızmıştı. Akşam için yatak odalarını düzene koyması söylenmişti. Oda sayısı çoktu ve bütün gün koşturup durmuştu. Sara’nın odalarını en sona bırakmıştı. Bu odalar sade ve çıplak diğer odalara benzemezdi; sıradan öğrencilerin yalnızca gerekli eşyalarla yetinmesi beklenirdi. Sara’nın rahat oturma odası, gerçekte yalnızca hoş, aydınlık bir oda olduğu hâlde, bulaşıkçı kıza bir lüks köşkü gibi görünüyordu. İçinde resimler, kitaplar ve Hindistan’dan getirilmiş tuhaf eşyalar vardı; bir kanepeyle alçak, yumuşak bir koltuk bulunuyordu. Emily, başköşeye kurulmuş bir tanrıça edasıyla kendi koltuğunda oturuyor; şömine de hep alev alev yanıyor, parıl parıl parlıyordu. Becky burayı öğleden sonraki işlerinin sonuna bırakırdı; çünkü içeri girmek onu dinlendirirdi. Yumuşak koltuğa oturup etrafına bakmak, böyle bir ortamın sahibi olan ve soğuk günlerde güzel şapkalarıyla paltoları içinden geçerken avlu parmaklıklarından bir an görmeye çalıştığı çocuğun ne büyük bir talihi olduğunu düşünmek için birkaç dakika çalabilmeyi hep umardı.

O öğleden sonra oturunca kısa, ağrıyan bacaklarının rahatlaması öylesine harika ve keyif vericiydi ki bütün bedenini gevşetmişti. Ateşin yaydığı sıcaklık ve rahatlık büyü gibi üzerine çökmüş; kızıl kömürlere bakarken yorgun, ağır bir gülümseme kirli yüzüne yayılmış, farkına varmadan başı öne düşmüş, göz kapakları kapanmış ve uykuya dalmıştı. Sara içeri girdiğinde odada gerçekten yalnızca on dakikadır bulunuyordu ama sanki Uyuyan Güzel gibi yüz yıldır uyuyormuşçasına derin bir uykudaydı. Ne var ki zavallı Becky, Uyuyan Güzel’e hiç benzemiyordu. Sadece çirkin, kısa boylu, bitkin bir bulaşıkçı hizmetçiye benziyordu.

Sara ise sanki başka bir dünyadan gelmiş bir yaratıkmış gibi Becky’den bambaşka görünüyordu.

O özel öğleden sonra dans dersi almıştı; dans öğretmeninin geldiği gün, her hafta tekrarlansa da, okulda oldukça görkemli bir olay sayılırdı. Öğrenciler en güzel elbiselerini giyerdi; Sara özellikle iyi dans ettiği için öne çıkarılır, Mariette’den onu olabildiğince zarif ve ince gösterecek biçimde hazırlaması istenirdi.

Bugün ona gül renginde bir elbise giydirilmiş, Mariette de gerçek tomurcuklar alıp siyah buklelerine takması için bir çelenk yapmıştı. Yeni ve çok hoş bir dans öğreniyordu; odanın içinde süzülüp uçarak, iri, gül rengi bir kelebek gibi dönüp duruyordu. Dansın verdiği keyif ve hareket, yüzüne canlı, mutlu bir pembelik getirmişti.

Odaya girerken birkaç kelebek adımıyla süzülerek içeri girdi; Becky de orada, başlığını başından yana doğru kaydırmış, başını sallıyordu.

“Ah!” diye yumuşakça haykırdı Sara onu görünce. “Zavallıcık!”

Küçük, solgun figürün gözde koltuğunda oturduğunu görünce kızmaya aklına bile gelmedi. Doğrusunu söylemek gerekirse, onu orada bulduğuna epey sevinmişti. Hikâyesindeki haksızlığa uğramış kadın kahraman uyanınca onunla konuşabilirdi. Sessizce yanına sokuldu, başında durup ona baktı. Becky hafifçe horladı.

“Keşke kendi kendine uyansa,” dedi Sara. “Onu uyandırmak istemiyorum. Ama Miss Minchin öğrenirse kızar. Birkaç dakika bekleyeyim.”

Masanın kenarına oturdu; ince, gül rengi bacaklarını sallayarak ne yapmasının en doğrusu olacağını düşündü. Miss Amelia her an içeri girebilirdi; girerse Becky’nin azar işiteceği kesindi.

“Ama çok yorgun,” diye düşündü. “Çok yorgun!”

Sara’nın kararsızlığına tam o sırada alev alev yanan bir kömür parçası son verdi. Büyük bir kömür parçasından kopup şömine siperinin üzerine düştü. Becky irkildi; korkuyla soluk soluğa kalıp gözlerini açtı. Uyuyakaldığını bilmiyordu. Bir anlığına oturup o güzel sıcaklığı hissetmişti yalnızca; şimdi ise hemen yanı başında tüneyen, gül rengi bir peri gibi duran ve merakla ona bakan olağanüstü öğrenciyi dehşetle seyrediyordu.

Yerinden sıçrayıp başlığına sarıldı. Kulağının üzerine sarktığını fark etti; telaşla düzeltmeye çalıştı. Ah, şimdi başına büyük iş açmıştı! Böyle genç bir hanımın koltuğunda küstahça uyuyakalmak! Ücreti ödenmeden kapı dışarı edilecekti.

Koca bir iç çekişi andıran hıçkırıklı bir ses çıkardı.

“Ah, hanımım! Ah, hanımım!” diye kekeledi Becky. “Bağışlayın beni, hanımım! Ah, ne olur!”

Sara aşağı atlayıp yanına kadar geldi.

“Korkma,” dedi, sanki kendi yaşıtı küçük bir kızla konuşuyormuş gibi. “Hiç önemli değil.”

“Bilerek yapmadım, hanımım,” diye kendini savundu Becky. “Ateş sıcaktı, ben de çok yorgundum. Bu… bu küstahlık değildi!”

Sara dostça, küçük bir kahkaha attı ve elini Becky’nin omzuna koydu.

“Yorgundun,” dedi. “Elinde değildi. Daha tam uyanmadın bile.”

Zavallı Becky ona nasıl da baktı! Aslında daha önce hiç kimsenin sesinden böyle hoş, dostça bir tını duymamıştı. Sürekli emir almaya, azar işitmeye, kulaklarına tokat atılmasına alışkındı. Oysa bu kız, gül rengi dans elbisesinin bütün görkemiyle karşısında duruyor ve ona sanki hiç suç işlememiş gibi bakıyordu; sanki yorulmaya, hatta uyuyakalmaya hakkı varmış gibi! Omzundaki yumuşak, incecik elin dokunuşu, hayatında başına gelen en şaşırtıcı şeydi.

“Kızmadınız… kızmadınız mı, hanımım?” diye soluk soluğa sordu. “Hanıma söylemeyecek misiniz?”

“Hayır,” diye haykırdı Sara. “Elbette kızgın değilim.”

Kömür isi bulaşmış yüzündeki kederli korku Sara’ya öyle acıdı ki neredeyse dayanamıyordu. Tuhaf düşüncelerinden biri birden aklına geldi. Elini Becky’nin yanağına koydu.

“Ama,” dedi, “biz aslında birbirimizin aynısıyız; ben de senin gibi küçük bir kızım. Senin ben, benim de sen olmamam yalnızca bir rastlantı!”

Becky hiçbir şey anlamadı. Aklı böyle şaşırtıcı düşünceleri kavrayamıyordu; “rastlantı” deyince aklına birinin ezildiği ya da merdivenden düşüp hastaneye kaldırıldığı bir felaket geliyordu.

“Rastlantı mı, hanımım?” diye saygıyla kekeledi Becky. “Öyle mi?”

“Evet,” diye cevap verdi Sara ve bir an dalgın dalgın ona baktı. Sonra başka bir ses tonuyla konuştu. Sara, Becky’nin onun ne demek istediğini anlamadığını fark etmişti.

“İşini bitirdin mi?” diye sordu. “Birkaç dakika burada kalmaya cesaretin var mı?”

Becky’nin yine soluğu kesildi.

“Burada mı, hanımım? Ben mi?”

Sara kapıya koştu, açıp dışarı baktı ve kulak kesildi.

“Etrafta kimse yok,” diye açıkladı. “Yatak odalarını bitirdiysen belki birazcık daha kalabilirsin. Şey diye düşündüm… belki bir parça kek yemek istersin.”

Sonraki on dakika Becky’ye bir tür sayıklama gibi geldi. Sara dolabı açıp ona kalınca bir dilim kek verdi. Becky aç aç yedikçe Sara sevinir gibiydi. Onunla konuştu, sorular sordu, güldü; Becky’nin korkusu gerçekten yatışmaya başladı. Bir iki kez o da cesaretini toplayıp bir soru sormayı başardı; bunu yapmaya cüret ettiğini düşünüyordu.

“Şu…” diye söze girdi; gül rengi elbiseye özlemle bakıyordu. Neredeyse fısıltıyla sordu: “Bu en güzel elbiseniz mi?”

“Dans elbiselerimden biri,” diye cevap verdi Sara. “Beğendin mi?”

Becky birkaç saniye hayranlıktan neredeyse konuşamadı. Sonra huşu dolu bir sesle, “Bir keresinde bir prenses gördüm. Covent Garden’ın dışında, sokakta kalabalıkla birlikte durup zenginlerin operaya girişini seyrediyordum. İçlerinden biri vardı, herkes en çok ona bakıyordu. Birbirlerine, ‘İşte prenses,’ diyorlardı. Büyümüş genç bir hanımdı ama baştan aşağı pembelere bürünmüştü; elbisesi, pelerini, çiçekleri, her şeyi pembeydi. Sizi masanın üstünde otururken görür görmez aklıma o geldi, hanımım. Ona benziyordunuz,” dedi.

“Sık sık,” dedi Sara düşünceli bir sesle, “prenses olmak isteyeceğimi düşünmüşümdür. Acaba nasıl bir şeydir? Sanırım prensesmişim gibi davranmaya başlayacağım.”

Becky ona hayranlıkla baktı; daha önce olduğu gibi, yine hiçbir şey anlamamıştı. Bir tür hayranlıkla onu izledi. Sara çok geçmeden düşüncelerinden sıyrılıp yeni bir soruyla ona döndü.

“Becky,” dedi, “o hikâyeyi dinlemiyor muydun?”

“Evet, hanımım,” diye itiraf etti Becky; korkusu biraz geri gelmişti. “Dinlememem gerektiğini biliyordum ama o kadar güzeldi ki… kendimi alamadım.”

“Dinlemeni istedim,” dedi Sara. “Hikâye anlatıyorsan en çok dinlemek isteyenlere anlatmayı seversin. Nedenini bilmiyorum. Devamını duymak ister misin?”

Becky’nin yine soluğu kesildi.

“Ben mi dinleyeceğim?” diye haykırdı. “Bir öğrenciymişim gibi mi, hanımım? Prens’i ve saçlarında yıldızlarla gülerek yüzen küçük, bembeyaz denizkızlarını anlatan hikâyeyi mi?”

Sara başını salladı.

“Şimdi dinlemeye vaktin yok, korkarım,” dedi. “Ama odalarımı temizlemeye saat kaçta geldiğini söylersen, her gün birazını anlatmak için burada olmaya çalışırım; hikâye bitene kadar. Uzun, güzel bir hikâye; ben de durmadan yeni bölümler ekliyorum.”

“Öyleyse,” diye içtenlikle fısıldadı Becky, “kömür kovaları ne kadar ağır olursa olsun ya da aşçı bana ne yaparsa yapsın aldırmazdım, yeter ki… bunu düşünebileyim.”

“Düşünebilirsin,” dedi Sara. “Sana hepsini anlatacağım!”

Becky aşağı indiğinde, kömür kovasının ağırlığı altında sendeleyerek yukarı çıkan Becky değildi artık. Cebinde fazladan bir dilim kek vardı; karnı doymuş, içi ısınmıştı ama onu ısıtan ve doyuran yalnızca kekle ateş değildi. Başka bir şey de onu ısıtıp doyurmuştu; o şey Sara’ydı.

Becky gidince Sara masasının ucundaki gözde yerine oturdu. Ayaklarını bir sandalyeye koydu, dirseklerini dizlerine dayadı, çenesini ellerinin arasına aldı.

“Gerçek bir prenses olsaydım,” diye mırıldandı, “halka ihsanlar dağıtabilirdim. Ama yalnızca prenses taklidi yapsam bile insanlar için küçük şeyler yapabilirim. Böyle şeyler. O da sanki ihsan almış gibi mutlu oldu. İnsanların hoşuna giden şeyler yapmaya ihsan dağıtmak diyeceğim. İhsan dağıttım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…