Bölümler 20Şu an: 17 — Çocuk bu!
- 1 1 — Sara658 kelime
- 2 Mıss Mınchın, — Genç Hanımlar İçin Seçkin Okul.1.637 kelime
- 3 2 — Fransızca Dersi1.276 kelime
- 4 3 — Ermengarde1.597 kelime
- 5 4 — Lottie1.981 kelime
- 6 5 — Becky2.272 kelime
- 7 6 — Elmas Madenleri2.334 kelime
- 8 7 — Elmas Madenleri Yeniden4.440 kelime
- 9 8 — Çatı Katında2.236 kelime
- 10 9 — Melchisedec2.502 kelime
- 11 10 — Hintli Bey2.752 kelime
- 12 11 — Ram Dass2.046 kelime
- 13 12 — Duvarın Öteki Yanı1.763 kelime
- 14 13 — Halktan Biri2.247 kelime
- 15 14 — Melchisedec'in Duyup Gördükleri1.092 kelime
- 16 15 — Sihir5.235 kelime
- 17 16 — Ziyaretçi3.514 kelime
- 18 17 — Çocuk bu!1.510 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 182.529 kelime
- 20 19 — Anne1.507 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
17
Çocuk bu!
Ertesi öğleden sonra Büyük Aile’nin üç üyesi, Hintli beyefendiyi neşelendirmek için ellerinden geleni yaparak kütüphanesinde oturuyordu. Bu işi yapmaları için içeri girmelerine izin verilmişti, çünkü onları özellikle kendisi çağırmıştı. Bir süredir belirsizlik içinde yaşıyordu; bugün de belli bir olayı büyük bir kaygıyla bekliyordu. Bu olay, Bay Carmichael’ın Moskova’dan dönüşüydü. Oradaki kalışı haftadan haftaya uzayıp durmuştu. İlk vardığında aradığı aileyi yeterince iz sürerek bulamamıştı. Sonunda onları bulduğundan emin olup evlerine gittiğinde, seyahate çıktıklarını öğrenmişti. Onlara ulaşma çabaları sonuç vermeyince, dönmelerini beklemek üzere Moskova’da kalmaya karar vermişti. Bay Carrisford uzanır koltuğunda oturuyor, Janet yanı başında yerde oturuyordu. Janet’i çok severdi. Nora bir ayak taburesi bulmuş, Donald ise hayvanın postundan yapılmış halının üzerindeki kaplan başına binmişti. Doğrusu, kaplanı epey hoyratça sürüyordu.
“Öyle yüksek sesle cıvıldama Donald,” dedi Janet. “Hasta birini neşelendirmeye geldiğinde sesinin en yüksek perdesinde konuşmazsın. Bay Carrisford, belki neşelenmek fazla gürültülü bir şeydir?” diye Hintli beyefendiye dönerek sordu.
Ama o yalnızca kızın omzunu okşadı.
“Hayır, değil,” diye karşılık verdi. “Hem çok fazla düşünmemi de engelliyor.”
“Sessiz olacağım!” diye bağırdı Donald. “Hepimiz fare kadar sessiz olacağız.”
“Fareler öyle ses çıkarmaz,” dedi Janet.
Donald mendilinden bir dizgin yapıp kaplanın başının üzerinde aşağı yukarı zıpladı.
“Bir sürü fare çıkarabilir,” dedi neşeyle. “Bin fare bile çıkarabilir.”
“Elli bin farenin bile çıkaracağına inanmıyorum,” dedi Janet sertçe; “hem tek bir fare kadar sessiz olmamız gerekiyor.”
Bay Carrisford güldü ve Janet’in omzunu yeniden okşadı.
“Babam çok geçmeden gelir,” dedi. “Kayıp küçük kız hakkında konuşabilir miyiz?”
“Şu an başka bir şey hakkında pek konuşabileceğimi sanmıyorum,” diye karşılık verdi Hintli beyefendi; yorgun bir ifadeyle alnını kırıştırdı.
“Onu çok seviyoruz,” dedi Nora. “Ona küçük peri olmayan prenses diyoruz.”
“Neden?” diye sordu Hintli beyefendi; çünkü Büyük Aile’nin hayalleri ona dertlerini biraz olsun unutturuyordu.
Yanıtı Janet verdi.
“Çünkü tam anlamıyla bir peri olmasa da bulunduğunda o kadar zengin olacak ki bir masaldaki prenses gibi olacak. Önce ona peri prenses demiştik ama pek uymadı.”
“Babası bütün parasını, elmas bulunan bir maden ocağına yatırması için bir arkadaşına vermiş; sonra arkadaşı parasının hepsini kaybettiğini sanıp kendini hırsız gibi hissettiği için kaçmış, doğru mu?” dedi Nora.
“Ama aslında öyle değilmiş, biliyorsun,” diye aceleyle araya girdi Janet.
Hintli beyefendi hemen Janet’in elini tuttu.
“Hayır, aslında öyle değildi,” dedi.
“Arkadaşı için üzülüyorum,” dedi Janet. “Elimde değil. Bunu bilerek yapmamıştı, bu onun yüreğini parçalar. Eminim yüreğini parçalar.”
“Anlayışlı küçük bir hanımsın Janet,” dedi Hintli beyefendi ve onun elini sıkıca tuttu.
“Bay Carrisford’a dilenci olmayan küçük kızı anlattın mı?” diye yine bağırdı Donald. “Yeni, güzel giysileri olduğunu söyledin mi? Belki kaybolduğunda biri onu bulmuştur.”
“Bir fayton var!” diye haykırdı Janet. “Kapının önünde duruyor. Babam geldi!”
Üçü de pencerelerden dışarı bakmak için koştu.
“Evet, babam geldi,” diye duyurdu Donald. “Ama yanında küçük kız yok.”
Üçü birden hiç oyalanmadan odadan fırlayıp hole yuvarlandılar. Babalarını hep böyle karşılarlardı. Zıpladıkları, el çırptıkları, sonra da kucaklanıp öpüldükleri duyuluyordu.
Bay Carrisford ayağa kalkmayı denedi, sonra yeniden koltuğuna yığıldı.
“Boşuna,” dedi. “Ne kadar bitkinim!”
Bay Carmichael’ın sesi kapıya yaklaştı.
“Hayır çocuklar,” diyordu, “Bay Carrisford’la konuştuktan sonra gelebilirsiniz. Gidip Ram Dass’la oynayın.”
Sonra kapı açıldı ve içeri girdi. Yanakları her zamankinden daha pembeydi; beraberinde tazelik ve sağlık havası getirmişti. Ama birbirlerinin elini sıkarken gözleri, karşısındaki hastanın umut dolu ve sorgulayan bakışıyla buluşunca düş kırıklığını ve kaygısını ele veriyordu.
“Ne haber?” diye sordu Bay Carrisford. “Rusların evlat edindiği çocuk mu?”
“Aradığımız çocuk o değil,” diye yanıtladı Bay Carmichael. “Kaptan Crewe’nin küçük kızından çok daha küçük. Adı Emily Carew. Onu gördüm ve konuştum. Ruslar bana her ayrıntıyı verebildi.”
Hintli beyefendi ne kadar yorgun ve perişan görünüyordu! Eli Bay Carmichael’ın elinden kayıp düştü.
“Öyleyse aramaya baştan başlamamız gerekiyor,” dedi. “Hepsi bu. Lütfen oturun.”
Bay Carmichael oturdu. Bir şekilde, bu mutsuz adama zamanla yakınlık duymaya başlamıştı. Kendisi sağlıklı ve mutluydu; neşeyle ve sevgiyle çevriliydi. Bu yüzden, böylesine kimsesiz ve sağlığı bozulmuş bir halde yaşamak dayanılmaz derecede acıklı geliyordu ona. Evde tiz sesli, neşeli tek bir küçük ses duyulsa, her yer çok daha az kasvetli olurdu. Bir insanın, bir çocuğa haksızlık etmiş ve onu terk etmiş gibi göründüğü düşüncesini içinde taşımak zorunda kalması da katlanılacak şey değildi.
“Haydi, haydi,” dedi neşeli sesiyle. “Onu yine de bulacağız.”
“Hemen başlamalıyız. Hiç vakit kaybetmemeliyiz,” diye telaşlandı Bay Carrisford. “Yeni bir öneriniz var mı? Herhangi bir öneri?”
Bay Carmichael huzursuzlanmıştı. Ayağa kalkıp düşünceli ama kararsız bir ifadeyle odada volta atmaya başladı.
“Şey, belki,” dedi. “Ne kadar işe yarar, bilmiyorum. Dover’dan buraya trenle gelirken meseleyi düşünüyordum; aklıma bir fikir geldi.”
“Neydi? Yaşıyorsa bir yerlerdedir.”
“Evet, BİR YERLERDE. Paris’teki okulları aradık. Paris’ten vazgeçip Londra’da aramaya başlayalım. Benim fikrim buydu: Londra’da aramak.”
“Londra’da yeterince okul var,” dedi Bay Carrisford. Sonra bir an irkilip bir anıyı hatırladı. “Bu arada, hemen yandaki binada bir okul var.”
“Öyleyse oradan başlarız. Daha yakından başlayamayız.”
“Hayır,” dedi Carrisford. “Orada ilgimi çeken bir çocuk var ama öğrenci değil. Zavallı Crewe’ye olabildiğince az benzeyen, esmer, kimsesiz bir yaratık.”
Belki de tam o sırada Sihir yeniden iş başındaydı; o güzelim Sihir. Öyle olması gerçekten de mümkün görünüyordu. Efendisi konuşurken Ram Dass’ı odaya getiren neydi? Saygıyla selam veriyor, koyu renkli, ışıl ışıl gözlerindeki heyecanı zar zor gizliyordu.
“Sahib,” dedi, “sahibin acıdığı çocuk geldi. Tavan arasına, çatıya yakın odasına bir kez daha kaçan maymunu geri getiriyor. Kalmasını rica ettim. Sahibin onu görüp konuşmaktan memnun olacağını düşündüm.”
“Kim bu çocuk?” diye sordu Bay Carmichael.
“Tanrı bilir,” diye karşılık verdi Bay Carrisford. “Sözünü ettiğim çocuk. Okulda küçük bir hizmetçi.” Ram Dass’a elini sallayıp seslendi: “Evet, onu görmek isterim. Gidip buraya getirin.” Sonra Bay Carmichael’a döndü. “Siz yokken çaresizlik içindeydim,” diye açıkladı. “Günler öyle karanlık ve uzundu ki. Ram Dass bu çocuğun çektiği sıkıntıları anlattı; biz de ona yardım etmek için düşsel bir plan kurduk. Galiba çocukça bir şeydi ama bana planlayıp düşünecek bir şey verdi. Yine de Ram Dass gibi çevik, sessiz adımlı bir Doğulunun yardımı olmasaydı bunu başaramazdık.”
Sonra Sara odaya girdi. Maymunu kollarında taşıyordu; maymuncuk da elinden gelse ondan ayrılmaya hiç niyetli görünmüyordu. Sara’ya sarılmış, durmadan sesler çıkarıyordu. Hintli beyefendinin odasında bulunmanın heyecanı Sara’nın yanaklarına renk getirmişti.
“Maymununuz yine kaçmış,” dedi hoş sesiyle. “Dün gece tavan aramdaki pencereye geldi; hava çok soğuk olduğu için onu içeri aldım. Bu kadar geç olmasaydı geri getirirdim. Hasta olduğunuzu ve rahatsız edilmek istemeyebileceğinizi biliyordum.”
Hintli beyefendinin çukur gözleri merakla Sara’ya baktı.
“Çok ince düşünmüşsün,” dedi.
Sara, kapının yanında duran Ram Dass’a baktı.
“Onu lascara vereyim mi?” diye sordu.
“Onun lascar olduğunu nereden biliyorsun?” dedi Hintli beyefendi hafifçe gülümseyerek.
“Ah, lascarları bilirim,” dedi Sara, isteksizce ayrılan maymunu ona uzatarak. “Hindistan’da doğdum.”
Hintli beyefendi öyle birden doğruldu, yüzü öyle değişti ki Sara bir an irkildi.
“Hindistan’da mı doğdun?” diye haykırdı. “Öyle mi? Buraya gel.” Elini ona uzattı.
Sara yanına gidip elini onun eline bıraktı; belli ki adam elini tutmak istiyordu. Sara kıpırdamadan durdu; yeşile çalan gri gözleri şaşkınlıkla onun gözlerine baktı. Ona bir şey olmuş gibiydi.
“Yandaki evde mi yaşıyorsun?” diye sordu.
“Evet, Miss Minchin’in okulunda kalıyorum.”
“Ama onun öğrencisi değilsin, öyle mi?”
Sara’nın dudaklarında tuhaf, hafif bir gülümseme belirdi. Bir an duraksadı.
“Tam olarak NE olduğumu bildiğimi sanmıyorum,” diye karşılık verdi.
“Neden?”
“Başta öğrenciydim, bir de salon yatılısıydım; ama şimdi—”
“Öğrenciydin! Şimdi nesin peki?”
O tuhaf, hüzünlü gülümseme yeniden Sara’nın dudaklarında belirdi.
“Bulaşıkçıyla yan yana, tavan arasında uyuyorum,” dedi. “Aşçı için ayak işlerine koşuyorum; ne derse yapıyorum. Küçüklere de derslerinde yardım ediyorum.”
“Carmichael, ona sorular sorun,” dedi Bay Carrisford; gücü tükenmiş gibi yeniden arkasına yaslandı. “Ona sorular sorun; ben yapamıyorum.”
Büyük Aile’nin iri yapılı, iyi yürekli babası küçük kızlara nasıl soru sorulacağını biliyordu. Sara, onu cesaret veren hoş sesiyle konuşurken, bu konuda ne kadar deneyim kazandığını anladı.
“‘Başta’ derken neyi kastediyorsun çocuğum?” diye sordu.
“Babam beni ilk kez oraya getirdiğinde.”
“Baban nerede?”
“Öldü,” dedi Sara çok sakin bir sesle. “Bütün parasını kaybetti ve bana hiçbir şey kalmadı. Bana bakacak ya da Miss Minchin’e ödeme yapacak kimse yoktu.”
“Carmichael!” diye yüksek sesle haykırdı Hintli beyefendi. “Carmichael!”
“Onu korkutmamalıyız,” dedi Bay Carmichael ona alçak ve hızlı bir sesle. Sonra Sara’ya yüksek sesle ekledi: “Demek seni tavan arasına gönderdiler, küçük bir hizmetçiye çevirdiler. Aşağı yukarı böyle oldu, değil mi?”
“Bana bakacak kimse yoktu,” dedi Sara. “Param da yoktu; kimsem yok.”
“Baban parasını nasıl kaybetti?” diye soluğu kesilerek araya girdi Hintli beyefendi.
“Parasını kendi kaybetmedi,” diye karşılık verdi Sara; her geçen an daha da şaşırıyordu. “Çok sevdiği bir arkadaşı vardı; onu çok severdi. Parasını alan arkadaşıydı. Arkadaşına fazlasıyla güvenmişti.”
Hintli beyefendinin soluğu hızlandı.
“Arkadaşı zarar vermek istememiş olabilir,” dedi. “Bir yanlışlık yüzünden olmuş olabilir.”
Sara, sakin ve genç sesinin ne kadar acımasız duyulduğunu bilmiyordu. Bilseydi, Hintli beyefendiyi düşünerek sözlerini mutlaka yumuşatmaya çalışırdı.
“Acı onun için de aynı derecede büyüktü,” dedi. “Babamı öldürdü.”
“Babanın adı neydi?” diye sordu Hintli beyefendi. “Söyle bana.”
“Adı Ralph Crewe’ydi,” diye karşılık verdi Sara; şaşkınlık içindeydi. “Kaptan Crewe. Hindistan’da öldü.”
Bitkin yüzü kasıldı; Ram Dass efendisinin yanına atıldı.
“Carmichael,” diye soludu hasta adam, “bu çocuk—o çocuk!”
Sara bir an onun öleceğini sandı. Ram Dass bir şişeden birkaç damla döküp adamın dudaklarına tuttu. Sara yakında duruyor, hafifçe titriyordu. Şaşkınlık içinde Bay Carmichael’e baktı.
“Ben... hangi çocuktan söz ediyorsunuz?” diye kekeledi.
“O, babanın arkadaşıydı,” diye cevap verdi Bay Carmichael. “Korkma. İki yıldır seni arıyoruz.”
Sara elini alnına götürdü; dudakları titredi. Sanki rüyadaymış gibi konuştu.
“Bunca zaman Miss Minchin’in yanındaydım,” diye fısıldadı. “Duvarın hemen öte tarafında.”
Bölüm etkileşimi
