Küçük Prenses kitap kapağı

11. bölüm / 20

10 — Hintli Bey

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 10 — Hintli Bey

10
Hintli Bey
Ama Ermengarde ile Lottie’nin çatı arasına gitmesi tehlikeliydi. Sara’nın ne zaman orada olacağını asla kesin olarak bilemezlerdi; üstelik öğrencilerin uyuması gereken saatten sonra Miss Amelia’nın yatak odalarını denetlemeye çıkmayacağından da neredeyse hiçbir zaman emin olamazlardı. Bu yüzden ziyaretleri seyrek oluyordu ve Sara tuhaf, yalnız bir hayat sürüyordu. Aşağıda geçirdiği hayat, çatı arasında yaşadığından daha yalnızdı. Konuşacak kimsesi yoktu. Bir iş için dışarı gönderildiğinde, sepet ya da paket taşıyan, rüzgâr eserken şapkasını başında tutmaya çalışan, yağmurda ayakkabılarının içine su sızdığını hissederek sokaklarda yürüyen kimsesiz küçük bir kız gibi hissediyordu; yanından hızla geçen kalabalıklar yalnızlığını daha da artırıyordu. Sara Prenses olduğu zamanlarda, faytonuyla sokaklarda dolaşırken ya da Mariette eşliğinde yürürken, canlı ve meraklı küçük yüzüyle göz alıcı paltoları ve şapkaları çoğu kez insanların dönüp ona bakmasına yol açardı. Mutlu ve güzel bakılan küçük bir kız doğal olarak dikkat çeker. Eski püskü, kötü giyimli çocuklar ise insanların dönüp bakıp gülümsemesini sağlayacak kadar ender ya da güzel değildir. O günlerde kimse Sara’ya bakmıyor, kalabalık kaldırımlarda aceleyle yürürken kimse onu görmüyor gibiydi. Çok hızlı büyümeye başlamıştı; gardırobundaki daha sade kumaş artıklarıyla dikilmiş giysilerden başka bir şey giyemediği için gerçekten de çok tuhaf göründüğünü biliyordu. Değerli giysilerinin hepsi elden çıkarılmıştı; geriye kalanlarıysa üstüne geçirebildiği sürece giymesi bekleniyordu. Bazen aynalı bir dükkân vitrininden geçerken kendini bir an görüp neredeyse kahkahayı basıyordu; bazen de yüzü kızarıyor, dudağını ısırıp başını çeviriyordu.

Akşamları, pencereleri aydınlatılmış evlerin önünden geçerken sıcak odalara bakar, şöminelerin önünde ya da masaların çevresinde oturan insanlar hakkında hayaller kurarak kendini eğlendirirdi. Kepenkler kapanmadan önce odaları şöyle bir görebilmek her zaman ilgisini çekerdi. Miss Minchin’in oturduğu meydanda, kendince iyice tanımış olduğu birkaç aile vardı. En sevdiğine Büyük Aile adını takmıştı. Üyeleri iri oldukları için değil —çoğu gerçekten de küçüktü— sayıları çok olduğu için onlara Büyük Aile diyordu. Büyük Aile’de sekiz çocuk, tombul, al yanaklı bir anne, tombul, al yanaklı bir baba, tombul, al yanaklı bir büyükanne ve sayısız hizmetçi vardı. Sekiz çocuk ya rahatına düşkün dadılar tarafından yürüyüşe çıkarılıyor ya da bebek arabalarında gezdiriliyor, anneleriyle arabaya binmeye gidiyor, akşam babalarını karşılamak için kapıya koşup onu öpüyor, çevresinde dans ediyor, paltosunu çıkarıp ceplerinde paket arıyor ya da çocuk odasının pencerelerine üşüşüp dışarı bakıyor, birbirlerini itiştirip gülüşüyorlardı. Kısacası, büyük bir ailenin hoşuna gidecek her şeyi durmadan yapıyorlardı. Sara onları çok severdi ve kitaplardan romantik isimler bulup onlara ad vermişti. Büyük Aile demediği zamanlarda onlara Montmorencyler derdi. Dantelli şapkalı tombul, sarışın bebek Ethelberta Beauchamp Montmorency’ydi; sıradaki bebek Violet Cholmondeley Montmorency; zar zor sendeleyerek yürüyebilen, yuvarlak bacaklı küçük oğlan Sydney Cecil Vivian Montmorency’ydi. Sonra Lilian Evangeline Maud Marion, Rosalind Gladys, Guy Clarence, Veronica Eustacia ve Claude Harold Hector geliyordu.

Bir akşam çok komik bir şey oldu —gerçi belki de bir bakıma hiç komik değildi.

Montmorencylerin birkaçı belli ki bir çocuk partisine gidiyordu. Sara tam kapının önünden geçecekken, bekleyen arabaya binmek için kaldırımdan geçiyorlardı. Beyaz dantel elbiseleri ve güzel kuşaklarıyla Veronica Eustacia ile Rosalind Gladys arabaya yeni binmişti; beş yaşındaki Guy Clarence da arkalarından geliyordu. Öyle güzel bir çocuktu; yanakları al al, gözleri maviydi. Buklelerle kaplı, yuvarlak başı öyle sevimliydi ki Sara sepetini ve eski püskü pelerinini tümüyle unuttu —hatta onu bir an seyretme isteğinden başka her şeyi unuttu. Durup baktı.

Noel zamanıydı. Büyük Aile, çoraplarını dolduracak ve onları pantomim gösterisine götürecek anneleri babaları olmayan yoksul çocuklar hakkında pek çok hikâye dinlemişti; soğukta, ince giyinmiş ve aç çocuklar… Hikâyelerde iyi yürekli insanlar —bazen de şefkatli küçük kızlarla oğlanlar— yoksul çocukları mutlaka görür, onlara para ya da değerli armağanlar verir veya onları güzel yemekler için evlerine götürürlerdi. Guy Clarence, o öğleden sonra böyle bir hikâye okunurken gözyaşlarına boğulmuştu. Böylesine yoksul bir çocuk bulup ona sahip olduğu altı peniyi vermeyi, böylece ömür boyu geçimini sağlamayı çok istemişti. Bir tam altı peninin sonsuza dek zenginlik demek olacağından emindi. Kapıdan arabaya kadar kaldırıma serilmiş kırmızı halı şeridinden geçerken bu altı peni, çok kısa denizci pantolonunun cebindeydi. Tam Rosalind Gladys araca binip minderlerin yaylanışını hissetmek için koltuğun üstüne sıçradığında, Sara’yı ıslak kaldırımda, eski püskü elbisesiyle şapkası içinde, eski sepeti kolunda, aç gözlerle ona bakarken gördü.

Sara’nın gözlerinin aç görünmesini, belki uzun zamandır hiçbir şey yememiş olmasına yordu. Gözlerinin böyle görünmesinin, Guy’ın evinin sunduğu sıcak ve neşeli yaşama, al yanaklı yüzünün anlattığı hayata duyduğu özlemden kaynaklandığını ve Sara’nın onu kollarına alıp öpmeyi çok istediğini bilmiyordu. Guy yalnızca Sara’nın kocaman gözleri, ince bir yüzü ve bacakları, alelade bir sepeti ve yoksul giysileri olduğunu biliyordu. Elini cebine sokup altı peniyi buldu ve iyiliksever bir tavırla ona doğru yürüdü.

“Al küçük yoksul kız,” dedi. “İşte sana bir altı peni. Sana vereceğim.”

Sara irkildi ve birden, iyi günlerinde faytonundan inerken onu seyretmek için kaldırımda bekleyen yoksul çocuklara tıpatıp benzediğini fark etti. Onlara defalarca bozuk para vermişti. Yüzü önce kızardı, sonra soldu; bir an için o sevimli küçük altı peniyi alamayacakmış gibi hissetti.

“Ah, hayır!” dedi. “Ah, hayır, teşekkür ederim; gerçekten alamam!”

Sesi sıradan bir sokak çocuğunun sesine hiç benzemiyordu; tavırları da iyi yetiştirilmiş küçük bir hanımefendininkine öyle benziyordu ki Veronica Eustacia (gerçek adı Janet’ti) ile Rosalind Gladys (gerçek adı Nora’ydı) onu dinlemek için öne eğildiler.

Ama Guy Clarence iyilik yapma hevesinden vazgeçmeyecekti. Altı peniyi Sara’nın eline tutuşturdu.

“Evet, almalısın küçük yoksul kız!” diye kararlılıkla üsteledi. “Onunla yiyecek bir şeyler alabilirsin. Tam altı peni!”

Yüzünde öyle içten ve iyi yürekli bir ifade vardı, altı peniyi almazsa öyle büyük bir hayal kırıklığına uğrayacak gibiydi ki Sara onu geri çevirmemesi gerektiğini anladı. Bu kadar gururlu davranmak zalimlik olurdu. Böylece gururunu gerçekten cebine koydu; ama yanaklarının yandığını da kabul etmek gerek.

“Teşekkür ederim,” dedi. “Ne iyi, ne iyi yürekli küçük bir tatlı şeysin.” Guy sevinçle arabaya tırmanırken Sara, gülümsemeye çalışarak uzaklaştı; nefesi kesiliyor, gözleri yaşların ardından parlıyordu. Tuhaf ve eski püskü göründüğünü biliyordu ama bir dilenci sanılabileceğini şimdiye dek hiç düşünmemişti.

Büyük Aile’nin arabası uzaklaşırken içindeki çocuklar heyecanla konuşuyorlardı.

“Ah Donald,” diye telaşla haykırdı Janet (Guy Clarence’ın adı buydu), “o küçük kıza neden altı penini teklif ettin? Eminim dilenci değil!”

“Dilenci gibi konuşmadı!” diye bağırdı Nora. “Yüzü de gerçekten bir dilencinin yüzüne benzemiyordu!”

“Üstelik dilenmedi,” dedi Janet. “Sana kızacak diye çok korktum. Dilenci olmadıkları hâlde dilenci sanılmak insanları kızdırır, bilirsin.”

“Kızmadı,” dedi Donald; biraz şaşkına dönmüştü ama hâlâ kararlıydı. “Biraz güldü ve ne iyi, ne iyi yürekli küçük bir tatlı şey olduğumu söyledi. Öyleydim de!” diye kararlılıkla ekledi. “Tam altı peniydi.”

Janet ile Nora bakıştılar.

“Dilenci bir kız asla böyle demezdi,” diye hükme vardı Janet. “Şöyle derdi: ‘Çok sağ olun küçük bey, sağ olun efendim,’ belki de reverans yapardı.”

Sara bunun farkında değildi ama o günden sonra Büyük Aile de Sara’ya, Sara’nın onlara duyduğu kadar derin bir ilgi duymaya başladı. Sara geçerken çocuk odasının pencerelerinde yüzler belirir, şöminenin çevresinde onun hakkında uzun uzun konuşulurdu.

“Seçkin Kız Okulu’nda bir tür hizmetçi,” dedi Janet. “Kimsenin yakını olduğunu sanmıyorum. Bence öksüz. Ama ne kadar pejmürde görünürse görünsün dilenci değil.”

Sonra hepsi ona “Dilenci Olmayan Küçük Kız” demeye başladı. Elbette bu epey uzun bir addı; en küçükler aceleyle söylemeye kalkınca bazen kulağa çok komik geliyordu.

Sara altı peniye bir delik açmayı başarıp onu boynuna doladığı eski, ince bir kurdele parçasına astı. Büyük Aile’ye duyduğu sevgi arttı; zaten sevebildiği her şeye duyduğu sevgi de artıyordu. Becky’yi gittikçe daha çok sever oldu. Haftada iki sabah küçük kızlara Fransızca dersi vermek için okul odasına gideceği zamanı dört gözle beklerdi. Küçük öğrencileri onu sever, yanında durma ve küçücük ellerini onun ellerine sokma ayrıcalığı için birbirleriyle yarışırlardı. Ona sokulduklarını hissetmek aç yüreğini doyuruyordu. Serçelerle öyle dost olmuştu ki masanın üzerine çıkıp başını ve omuzlarını tavan arasının penceresinden uzatarak cıvıldadığında, neredeyse hemen kanat sesleri ve karşılık veren ötüşler duyardı. Küçük, pasaklı kasaba kuşlarından oluşan bir sürü belirip arduvaz çatıya konar, onunla sohbet eder ve saçtığı kırıntılara üşüşürlerdi. Melchisedec’le öylesine yakınlaşmıştı ki, fare bazen Bayan Melchisedec’i, ara sıra da yavrularından bir ikisini yanında getirirdi. Sara onunla konuşurdu; nedense Melchisedec de söylediklerini anlıyormuş gibi görünürdü.

Emily hakkında zihninde tuhaf bir duygu filizlenmişti; Emily hep oturur, her şeyi seyrederdi. Bu duygu, kendisini çok yalnız hissettiği anlardan birinde ortaya çıkmıştı. Emily’nin onu anladığına ve onunla aynı şeyleri hissettiğine inanmak, ya da inanıyormuş gibi yapmak isterdi. Tek arkadaşının hiçbir şey hissedemediğini, hiçbir şey duyamadığını kendine itiraf etmek istemiyordu. Bazen onu bir sandalyeye oturtur, karşısındaki eski kırmızı ayak taburesine yerleşip ona uzun uzun bakar, sonra da hayaller kurardı; sonunda gözleri, neredeyse korkuya benzeyen bir duyguyla irileşirdi. Bu, özellikle geceleri, her yer böyle sessizken olurdu; tavan arasındaki tek ses, duvarın içinden ara sıra gelen ani bir koşuşturma ve Melchisedec’in ailesinin ciyaklamasıydı. Emily hakkındaki hayallerinden biri, onu koruyabilecek iyi kalpli bir tür cadı olduğuydu. Bazen ona öyle uzun süre bakar, kendini hayallere öyle kaptırırdı ki ona sorular sorar ve az sonra cevap verecekmiş gibi HEMEN HEMEN hissederdi. Ama Emily hiç cevap vermezdi.

“Ama cevap vermeye gelince,” dedi Sara, kendini avutmaya çalışarak, “ben de pek sık cevap vermem. Elimden geliyorsa hiç cevap vermem. İnsanlar sana hakaret ederken onlar için en iyisi tek kelime etmemektir; yalnızca yüzlerine bakıp DÜŞÜN. Ben böyle yaptığımda Miss Minchin öfkeden mosmor kesiliyor, Miss Amelia da kızlar da korkmuş görünüyor. Öfkeye kapılmadığında insanlar, kendilerinden daha güçlü olduğunu anlar; çünkü öfkeni tutabilecek kadar güçlü olan sensindir, onlar değil. Sonra da ağızlarından, sonradan söylediklerine pişman olacakları saçma sapan sözler çıkar. Öfkeden güçlü bir şey yoktur; onu dizginlemeni sağlayan şey dışında—işte o daha güçlüdür. Düşmanlarına cevap vermemek iyidir. Ben neredeyse hiç cevap vermem. Belki Emily bana, benim kendime benzediğimden daha çok benziyordur. Belki dostlarına bile cevap vermek istemiyordur. Her şeyi yüreğinde saklıyor.”

Ama bu düşüncelerle kendini avutmaya çalışsa da bunu başarmak kolay değildi. Uzun ve yorucu bir günün ardından, oraya buraya koşturulmuş, bazen rüzgârda, soğukta, yağmurda uzun işlere gönderilmiş; sırılsıklam ve aç dönmüş, sonra da kimsenin onun yalnızca bir çocuk olduğunu, incecik bacaklarının yorulabileceğini, küçücük bedeninin üşüyebileceğini aklına getirmeye zahmet etmemesi yüzünden yeniden dışarı yollanmışsa; teşekkür yerine yalnızca sert sözler ve küçümseyici soğuk bakışlar görmüşse; aşçı kaba ve küstah davranmışsa; Miss Minchin en kötü huyuyla karşısına çıkmışsa ve kızların kendi aralarında onun pejmürde hâline gülüştüğünü görmüşse—Emily eski sandalyesinde dimdik oturup yalnızca bakarken Sara, yaralı, gururlu, yalnız yüreğini hayallerle avutmayı her zaman başaramazdı.

Genç yüreğinde fırtınalar koparak soğuktan ve açlıktan tavan arasına çıktığı gecelerden birinde, Emily’nin bakışları öyle boş, talaşla doldurulmuş kol ve bacakları öyle anlamsız görünüyordu ki Sara kendini tutamadı. Emily’den başka kimsesi yoktu; dünyada hiç kimsesi. Emily de orada öylece oturuyordu.

“Birazdan öleceğim,” dedi önce.

Emily yalnızca bakakaldı.

“Buna dayanamıyorum,” dedi zavallı çocuk, titreyerek. “Öleceğimi biliyorum. Üşüyorum, sırılsıklamım, açlıktan ölüyorum. Bugün bin mil yürüdüm; sabahtan akşama kadar yaptıkları tek şey beni azarlamak oldu. Aşçının gönderdiği son şeyi bulamadım diye bana akşam yemeği vermediler. Eski ayakkabılarım çamurda kayıp düşmeme yol açınca bazı adamlar bana güldü. Şimdi çamura bulandım. Bir de güldüler. Duyuyor musun?”

Cam gibi bakan gözlere ve kayıtsız yüze baktı; birden yüreği kırılmışçasına bir öfke kapladı içini. Küçük, hırçın elini kaldırıp Emily’yi sandalyeden itti ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı—hiç ağlamayan Sara.

“Sen bir OYUNCAK BEBEKTEN başka bir şey değilsin!” diye bağırdı. “Bir oyuncak bebek, oyuncak bebek, oyuncak bebek! Hiçbir şeyi umursamıyorsun. İçin talaş dolu. Hiç yüreğin olmadı. Hiçbir şey seni hislendiremez. Sen bir OYUNCAK BEBEKSİN!” Emily yerde yatıyordu; bacakları utanç verici biçimde başının üzerine katlanmış, burnunun ucunda da yeni bir düzlük oluşmuştu. Ama sakindi, hatta vakur duruyordu. Sara yüzünü kollarına sakladı. Duvardaki fareler kavga edip birbirlerini ısırmaya, ciyaklayıp oraya buraya koşturmaya başladı. Melchisedec ailesinden birkaçını paylıyordu.

Sara’nın hıçkırıkları yavaş yavaş dindi. Kendini kaybetmek ona öyle yabancıydı ki kendi hâline şaşırdı. Bir süre sonra başını kaldırıp Emily’ye baktı. Emily, köşeli yüzünün yanından ona bakıyor gibiydi; nedense bu kez cam gözlerinde gerçekten bir tür şefkat varmış gibi görünüyordu. Sara eğilip onu aldı. Pişmanlık duydu. Hatta kendine çok hafifçe gülümsedi.

“Oyuncak bebek olmana engel olamazsın,” dedi kabullenmiş bir iç çekişle, “tıpkı Lavinia ile Jessie’nin akıllarının olmamasına engel olamayacakları gibi. Hepimiz aynı yaratılmadık. Belki de talaşınla elinden geleni yapıyorsundur.” Sonra onu öptü, giysilerini düzeltti ve yeniden sandalyesine oturttu.

Yan taraftaki boş eve birilerinin taşınmasını çok istiyordu. Bunu, kendisininkine çok yakın olan tavan arası penceresi yüzünden istiyordu. Bir gün o pencerenin dayalı durduğunu ve kare açıklıktan bir başla omuzların yükseldiğini görmenin ne hoş olacağını düşünüyordu.

“Güzel bir başa benziyorsa,” diye düşündü, “önce ‘Günaydın’ diyebilirim; sonra da türlü şeyler olabilir. Ama elbette orada hizmetçi yardımcılarından başkasının yatması pek olası değil.”

Bir sabah manavı, kasabı ve fırını ziyaret ettikten sonra meydanın köşesini dönerken, epey uzunca bir süre ortalarda olmadığı sırada yan evin önüne mobilya yüklü bir kamyonetin geldiğini, giriş kapılarının ardına kadar açıldığını ve gömlek kolları sıvalı adamların ağır paketlerle mobilya parçalarını taşıyarak içeri girip çıktığını görünce çok sevindi.

“Tutulmuş!” dedi. “Gerçekten tutulmuş! Ah, umarım tavan arası penceresinden güzel bir baş uzanır!”

Eşyaları içeri taşırken seyretmek için kaldırımda durmuş oyalanan kalabalığa neredeyse katılmak istiyordu. Mobilyalardan birkaçını görebilirse kimin oldukları hakkında bir tahminde bulunabileceğini düşünüyordu.

“Miss Minchin’in masa ve sandalyeleri de tıpkı kendisi gibi,” diye düşündü. “Onu ilk gördüğüm anda, daha küçücükken bile böyle düşünmüştüm. Sonra babama söyledim; o da gülüp doğru olduğunu söyledi. Büyük Aile’nin şişman, rahat koltukları ve kanepeleri olduğuna eminim. Kırmızı çiçekli duvar kâğıtlarının da onlara tıpatıp benzediğini görebiliyorum. Sıcacık, neşeli, sevecen görünümlü ve mutlu.”

Günün ilerleyen saatlerinde manavdan maydanoz almaya gönderildi. Bodrum merdivenlerinden çıkarken kalbi tanıdık bir şey görmüşçesine hızla çarptı. Birkaç parça eşya arabadan indirilip kaldırıma konmuştu. Özenle işlenmiş tik ağacından güzel bir masa, birkaç sandalye ve zengin Doğu işlemeleriyle kaplı bir paravan vardı. Bunları görmek içinde tuhaf, memleket özlemiyle dolu bir his uyandırdı. Hindistan’da bunlara çok benzeyen şeyler görmüştü. Miss Minchin’in ondan aldığı eşyalardan biri de babasının gönderdiği oymalı tik ağacından bir yazı masasıydı.

“Ne güzel şeyler,” dedi. “İyi kalpli birine aitmiş gibi görünüyorlar. Hepsi pek gösterişli. Galiba zengin bir aile.”

Eşya arabaları gün boyu gelip boşaltıldı, yerlerini başkaları aldı. Sara birkaç kez eşyaların içeri taşınışını görme fırsatı buldu. Yeni gelenlerin varlıklı insanlar olduğunu tahmin etmekte yanılmadığı anlaşıldı. Eşyaların hepsi gösterişli ve güzeldi; üstelik çoğu Doğu’ya özgüydü. Arabalardan harika halılar, perdeler ve süs eşyaları, pek çok tablo ve bir kütüphaneyi dolduracak kadar kitap indirildi. Eşyaların arasında, görkemli bir tapınağın içinde duran muhteşem bir Buda heykeli de vardı.

“Aileden biri MUTLAKA Hindistan’da bulunmuş,” diye düşündü Sara. “Hint eşyalarına alışmışlar ve onları seviyorlar. Buna SEVİNDİM. Tavan arası penceresinden hiç baş uzatmasalar bile onları dostum gibi hissedeceğim.”

Akşam aşçı için sütü içeri götürürken (Sara’dan istenmeyen neredeyse hiçbir iş yoktu), durumu her zamankinden daha ilginç kılan bir olaya tanık oldu. Büyük Aile’nin babası olan yakışıklı, al yanaklı adam meydanı gayet doğal bir tavırla geçti ve yanlarındaki evin merdivenlerinden yukarı koştu. Kendini orada evindeymiş, gelecekte o merdivenleri defalarca inip çıkacakmış gibi rahat hissediyordu. İçeride epey kaldı; birkaç kez dışarı çıkıp işçilere talimat verdi, sanki buna hakkı varmış gibi. Yeni gelenlerle yakın bir bağı olduğu ve onların adına iş gördüğü kesindi.

“Yeni gelenlerin çocukları varsa,” diye tahmin yürüttü Sara, “Büyük Aile’nin çocukları kesin onlarla oynamaya gelir; belki eğlencesine tavan arasına da çıkarlar.”

Gece, işlerini bitirdikten sonra Becky, kader arkadaşını görmeye ve ona haber getirmeye geldi.

“Yan daireye Hintli bi beyefendi taşınıyomuş, küçük hanım,” dedi. “Siyahî bi bey mi, bilmiyom ama Hintliymiş. Çok zenginmiş, hastaymış; Büyük Aile’nin beyefendisi de avukatıymış. Başına çok dert gelmiş, bu da onu hasta etmiş, içini karartmış. Putlara tapıyomuş, küçük hanım. Kâfirin tekiymiş; tahtaya taşa tapıyomuş. Ona tapması için içeri bi put taşındığını gördüm. Birinin ona bi din broşürü yollaması lazım. Bir peniye broşür bulabilirsin.”

Sara hafifçe güldü.

“O puta taptığını sanmıyorum,” dedi. “Bazı insanlar ilginç buldukları için onları seyretmek üzere saklar. Babamın da güzel bir putu vardı ama ona tapmazdı.”

Becky ise yeni komşunun “kâfir” olduğuna inanmayı daha çok istiyordu. Kulağa, onun dua kitabıyla kiliseye giden sıradan bir beyefendi olmasından çok daha romantik geliyordu. O gece uzun uzun onun nasıl biri olacağını, varsa karısının ve çocukları varsa çocuklarının nasıl görüneceğini konuştu. Sara, Becky’nin gizliden gizliye hepsinin siyahî olmasını, türban takmasını ve en çok da ebeveynleri gibi hepsinin “kâfir” olmasını çok istediğini fark etti.

“Daha önce hiç yan dairemde kâfirler yaşamadı, küçük hanım,” dedi. “Nasıl insanlar olduklarını görmek isterim.”

Merakının giderilmesi birkaç haftayı buldu. Sonunda yeni kiracının ne karısı ne de çocukları olduğu ortaya çıktı. Hiç ailesi olmayan, yalnız bir adamdı; sağlığının çok bozulduğu ve ruhen mutsuz olduğu belliydi.

Bir gün bir araba yanaşıp evin önünde durdu. Uşak arabacının oturduğu yerden inip kapıyı açınca, Büyük Aile’nin babası olan beyefendi önce arabadan çıktı. Ardından üniformalı bir hasta bakıcı indi, sonra da iki erkek hizmetkâr basamakları indi. Efendilerine yardım etmeye gelmişlerdi. Arabadan çıkarılırken, yüzü bitkin ve kederli, iskelet gibi bedeni kürklere sarılı bir adam olduğu görüldü. Onu basamaklardan yukarı taşıdılar; Büyük Aile’nin reisi de kaygılı bir hâlde yanında yürüdü. Kısa süre sonra doktorun arabası geldi ve doktor, belli ki ona bakmak için içeri girdi.

“Yan dairede öyle sarı benizli bir bey var ki, Sara,” diye fısıldadı Lottie, Fransızca dersinde. “Sence Çinli mi? Coğrafya kitabı Çinlilerin sarı olduğunu söylüyor.”

“Hayır, Çinli değil,” diye fısıldadı Sara. “Çok hasta. Alıştırmana devam et, Lottie. ‘Hayır efendim. Amcamın çakısı bende değil.’”

Hintli beyefendinin hikâyesi böyle başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…