Kına ve Sır 13. Bölüm-Küçük Uşak

Etrafta mavi pullar uçuşmaya başladı. İso tamamen tükenmişti.

İso:Biliyidum.

Fadime İso'nun yanına gidip sıkı sıkı sarıldı.

İso:Fadimem bir nefes alayum sonra sarılıruz.

Fadime bıraktı ama İso'nun omzunun altına girdi. Sonra horonlar tepildi, eğlenceler yapıldı ve parti bitti. Herkes evlerine dağıldı. İso, Fadime, Oruç ve Eleni ise o günlük Koçari konağa geçtiler. Bu akşam orada kalacaklardı. Akşam yemeği yemek için sofraya geçtiler. Herkes ismin ne olacağını tartışmaya başladı.

Adil:Barış olsun.
Fadime:Abi o ne ya?
Amirum:Ömer olsun.
İso:Dayı biz geçmişi unutalum geleceğe bakalum diyruz ya.
Eleni:Leo nasıl?
Oruç:Aşkım Türkçe değil ki o.
İso:Ayaz nasi?
Fadime:İşte benum kocam!
Esme:Bende beğendum.
Oruç:Bence iyi.
Amirum:Siz bilirsinuz.

Böylece uşaklarının adını Ayaz olarak belirlediler. Sonra yemekleri yiyip herkes odasına çekildi. Sabah erkenden kalktılar çünkü İso, Fadime, Oruç ve Eleni Furtuna Konak'a kahvaltıya geçeceklerdi. Hazırlanıp çıktılar. Zarife Fadime ilk torununu getireceği için ona çok iyi davranıyordu. Eve girdiler ve sofraya oturdular.

Zarife:Fadime, güzel gelinum nasılsun?
İso:Ana, çok eyi rol keseysun ha.
Zarife:Sus, gaybana uşak!
Fadime:Eyiyum kaynana.
Zarife:Eleni, kizum sen nasılsun?
Eleni:İyiyim.
İso:Ana biz bebeğimizun aduni belirleduk.
Zarife:Ne koydunuz uşağun aduni?
Oruç:Ayaz koydular ana.
Zarife:Mehmet koy uşağum Mehmet.
İso:Ana, ana, ana!
Zarife:Ula ne ana, ana, ana! Babanın adu da!
Eleni:Ela Zarife hanım,-
Zarife:Hanım değil ana kizum.
Eleni:Ela Zarife anne, Fadime'nin de babası öldü. Öyle olmaz.
Zarife:Olur olur.
İso:Hayır ana. Ayaz koyduk bittu. Hem ha bu Karadeniz'in uşaklaruna yakışır bir ad.
Zarife:Ne haliniz varsa görün ben karışmayrum. Eleni, canum kizum, sen ne zaman hamile kalacaksun?
Eleni:Ne!
Oruç:Ana erken daha.
Zarife:Ula evlendinuz daha neyi bekliyisinuz?
Oruç:Ana vallahi bir salmadun ya.
Fadime:İso.
İso:Efendum canum karum.
Fadime:Biz odamıza mı geçsek benum çok uykum geldu ya.
İso:Geçelum bitanem. Ana biz müsade.
Zarife:Müsade sizun uşağum.

İso ve Fadime odasına geçti. Fadime direkt kendini yatağa bıraktı. Gözleri yorgunluktan kapanmaya başlamıştı. İso Fadime'nin yanına geçti. Birlikte uyudular. Aylar böyle geçti. Önce Eylül, Ekim, Kasım, Aralık derken Ocak da bitti. O süre içerisinde çocuk odası ve kıyafetler hazırlanmıştı. Şubat'ın ortalarıydı. Koçari ailesi(Adil, Esme, Gezep ve İlve) ve Furtuna ailesi(Emine, Sevcan, İso, Fadime, Eleni ve Oruç) İso ve Fadime'nin evinde akşam yemeği için buluşmuşlardı. Sofra özenle kurulmuş, herkes yemekleri yiyip sohbet ediyordu.

Eleni:Fadime doğum bu ay içerisinde olacak sanırım bak dikkatli ol.
Fadime:Tamam Eleni.
Sevcan:Ben Ayaz'ın en sevduğu teyzesi olacam ha.
Emine:Sevcan yırtık dondan fırlar gibi fırlayıp durisun ha.
Esme:Gerçekten Sevcan ya.
Sevcan:Ne dedum ya. Aba siz eniştemle düşüniyi misunuz?
Adil:Ne düşüniyi miyuz Sevcan?
Sevcan:Çocuk.

Emine masanın altından Sevcan'ın etini bürdü.

Sevcan:Aba acidu ya!
Esme:Sevcan şimdi ben buracam etini kiminki acıtiği görecesun ha! Yok çocuk mocuk!
Fadime:Yenge aşk olsun Seco hakli. Yiğen sevmek istiyrum ben.
Adil:Sen kendi uşağunla yetineceksun abim.

Bir süre güle eğlene sohbet ettiler. Sonra Fadime İso'yu 2 dakikalığına mutfağa çağırdı.

Fadime:İso bir mutfağa gelsene.
İso:Geleyum.

Mutfağa gittiler.

İso:Noldi Fadimem?
Fadime:Anangilide mi çağır- Ahhh!
İso:Fadimem eyi misun?
Fadime:İso suyum geldu!