1. Bölüm

Kapı zili çaldığında yatağımın üzerine dağılmış haldeydim. Odadaki her bir köşe, 12. sınıf olmanın verdiği o ağır YKS stresiyle doluydu. Test kitapları, renkli post-itler ve bitmek bilmeyen deneme sınavları...
"Açıyorum!" diye bağırıp hızla aşağı indim. Kapıyı açar açmaz en yakın arkadaşım Dila içeri daldı ve kendini resmen koridora bıraktı.
"Ölüyorum."
Kaşımı kaldırıp ona eğlenen bir bakış attım. "Merhaba sana da Dilacım."
"Buz gibi limonata vermezsen burada ruhumu teslim edeceğim. İzmir sıcağı değil bu, resmen cehennem provası."
Gülerek mutfağa yöneldim. "Ne kadar abartıyorsun." İki bardak buzlu limonatayla odama çıktık. Dila her zamanki yerine, pencerenin yanındaki minderin üzerine geçti. Bir süre okuldan ve yaklaşan sınavlardan konuştuk. İkimiz de bu sene 12. sınıf olmuştuk ve bu demekti ki hayatımız bir süreliğine test sorularından ibaret olacaktı. Ve ben bundan nefret ediyordum.
"Düşünsene," dedi Dila bardaktaki pipetiyle oynarken, "on yıl sonra şu anki hâlimizi görsek kesin dalga geçerdik."
"Ben şu an bile seninle dalga geçiyorum," dedim sırıtarak. Kahkahalarımız odanın içinde yankılandı. Bir ara Dila telefonunu çıkarıp yüzünü buruşturdu.
"Ya, ben numaramı değiştirdim de... Dur, sana yeni numaramı vereyim."

Telefonumu elime aldım ve rehberi açtım. Dila hızlı hızlı numarasını okurken ben de bir yandan gözümle odadaki saate bakarak alelaçele tuşluyordum. Kafamdaki YKS düşüncelerinden dolayı son iki rakamı tamamen dalgınlıkla ters yazmıştım ama bunun farkında bile değildim.
"Tamamdır, kaydettim," dedim.
"Emin misin? Bak sonra eski numaraya yazıp beni suçlama."
"Ben o kadar dikkatsiz biri miyim aşk olsun?"
Dila bana öyle bir baktı ki ikimiz de yeniden kahkahayı patlattık. "Beren, geçen hafta kendi 18. doğum gününü unutmuştun kızım sen," dedi tek kaşını kaldırarak.
Bir süre sonra Dila panikle saatine baktı. "Eyvah! Annem beni öldürmeden eve gitmem lazım." Kapıya kadar onu geçirdim. "Mesaj at eve varınca," dedim.
Yarım saat geçmişti ama Dila’dan hâlâ ses çıkmamıştı. "Kesin unuttu," diye mırıldanarak WhatsApp'a girdim. Dila diye kaydettiğim o yeni, aslında son iki rakamı yanlış olan numarayı bulup hemen bir mesaj fırlattım.
Ben: Eve vardın mı?
Birkaç dakika sonra telefonum sertçe titredi. Gelen mesajın tarzı biraz tuhaftı.
053...: Ne evi ya? Saatlerdir mekanda seni bekliyorum. Hele bi gel, dayak manyağı yapacam seni.
Ben: Dila, komik değilsin.
053...: Dila kim lan? Çakal, mekanın önünde ağaç ettin bizi. Mallar nerede?
Sesli bir kahkaha attım.Kesin beni işletiyordu.
Ben: Ya Dila valla YKS stresi sana yaramadı jshdkshdksh Ne malı? Ne mekanı? Eve geç kaldın mı? Annen bir şey dedi mi?
053...: Bak oğlum, benimle kafa mı buluyorsun sen? Ne anası, ne sınavı? Siktirme ananı akif, eğer o sevkiyatı geciktirdiysen seni o limana gömerim.
Ben: Akif mi? PUHAHAHAHAHA koptum şu an 😂 Kızım isim fantezilerine ne ara başladın? Ayrıca mesajların niye böyle mahalle abisi gibi, uykumu kaçırdın gece gece. - Sticker gönderildi-

053...: Akif, sabrımı mı sınıyorsun piç Telefonu kapat ve 10 dakika içinde limanda ol. Yanında getireceğin emanetleri de unutma. Yoksa seni bizzat ben bulurum. Ve bu senin için hiç iyi olmaz.
Ben: Ay tamam be, amma uzattın. Gelmiyorum limana falan, uykum var benim. Yarın okulda görüşürüz Akif Reis dndksjdnskjdkekd.
Telefonu sessize alıp yastığımın altına koydum. İyice delirdi bu kız diye düşünerek gözlerimi kapattım.