-Giriş-

Kasım. Yine o zehirli milat: 11 Kasım.

Zaman, şehirlerin siluetini çürütmüştü belki; ama ihanetin gölgesi olduğu yerde, simsiyah ve diri duruyordu. Aynı sancıyla kıvranan, aynı uçurumun kenarında bitmeye yeminli o lanetli döngü... Bu sefer rotayı değiştirebilir miydim? Bu satranç tahtasından sağ çıkabilir miydim?

Dürüst olayım: Artık umurumda bile değildi.

Ölümün soğuk namlusu enseme dayanmışken dahi, bu tanıdık cehennemin ateşinde yanmayı, o sahte cennetlerde üşümeye tercih ederdim. Çünkü ne bir insan ne de bir teselli, onun yaşattığı yıkım kadar bana yaşadığımı hissettirebilirdi.

Sol avucumun içinde, etime saplanan gümüş küpe...

Kenarları keskinleşmiş o gitar figürü, soğuk metaliyle tenimi delip geçerken, on yıldır kabuk bağlamasına izin vermediğim yarayı deşiyordu yeniden. Bu artık saklanan pasif bir hatıra değil; nabzımda attığını hissettiğim, kanla beslenen canlı bir delildi.

On yıl sonra... Yine aynı noktada, elimde kanayan o metalle, bu sağır edici sessizliğin merkezindeydim.

Islak asfaltta yankılanan her adımım, bu şehrin bana yalan söyleyen hafızasına bir başkaldırıydı. Havada asılı kalan o koku; yağmurun çürümüş toprak kokusuna karışan, genzimi yakan o inatçı tütün... Ve yaklaşan fırtınanın demir tadı...

Başımı kaldırdım. Gökyüzü, bağrına dökülen kederi taşıyamayan gri bir beton yığını gibi üzerime çöküyordu.

Karanlık... Aydınlığın gözlerimi kör ettiği bir dünyada, ruhumun tek sığınağı. Simsiyah saçlarımdan süzülen yağmur, yanaklarımdaki tuza karıştı. Bu bir arınma ayini miydi, yoksa ciğerlerime dolacak son suyun habercisi mi?

Belki de her ikisiydi. Ve ben, o ikiliği de kucaklamaya geldim.

Bu sefer kaçmaya değil; tam tersine, bu döngünün kalbini söküp almaya... Ben; bizzat 'o' olmaya...

Kendi kıyametimi başlatmaya geldim.

11 Kasım 2029 - Bade Akkaya

—