22. Bölüm - Beklenmeyen kurtarıcı

Gece yarısı…
Karakol sessizdi.
Nöbetçi polisler sıkılmış şekilde çay içiyordu.
Bir hücrede ise Yaman Dağ oturuyordu.
Kelepçeli değildi ama demir parmaklıkların arkasındaydı.
Başını duvara yaslamıştı.
Düşünüyordu.

“…Komutan Hanım.”

Acı bir gülümseme çıktı.
Tam o sırada karakolun kapısı açıldı.
İçeri bir adam girdi.
Beyaz gömlek, sakin yüz…
Gökhan.
Polislerden biri başını kaldırdı.

“Buyurun?"

Gökhan sakin bir sesle konuştu.

“Doktorum. Bir yaralı için çağrılmıştım.”

Polis dosyaya baktı.

“Arka odada.”

Gökhan başını salladı.

“Tamam.”

Ama Gökhan arka odaya gitmedi.
Koridordan yürüdü…
Yavaşça…
Ta ki Yaman’ın hücresinin önüne gelene kadar.
Yaman başını kaldırdı.
Gözleri daraldı.

“…Sen.”

Gökhan birkaç saniye ona baktı.
Sonra cebinden bir anahtar çıkardı.
Klik.
Hücrenin kapısı açıldı.
Yaman şaşkınlıkla baktı.

“Ne yapıyorsun?”

Gökhan kapıyı tamamen açtı.

“Çık.”

Yaman yerinden kalkmadı.

“Bu bir şaka mı?”

Gökhan başını salladı.

“Hayır.”

Yaman birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yavaşça ayağa kalktı.

“Beni kurtarıyorsun.”

Gökhan kısa cevap verdi.

“Evet.”

Yaman kaşlarını çattı.

“Niye?”

Gökhan birkaç saniye sustu.
Sonra dürüstçe konuştu.

“Çünkü Asena.”

Yaman’ın gözleri kısıldı.

“Ne var onunla ilgili?”

Gökhan derin bir nefes aldı.

“Sen içerideyken… o mutlu değil.”

Bu sözler Yaman’ı şaşırttı.
Gökhan devam etti.

“Bana gülümsüyor.”

Bir saniye durdu.

“Ama gözleri… hep başka yerde.”

Yaman hiçbir şey söylemedi.
Gökhan son kez konuştu.

“Onu ben mutlu edemem.”

Yaman’ın gözleri karardı.

“Sen edemediysen ben nasıl mutlu edeyim?”

Gökhan omuz silkti.

“Bilmiyorum.”

Sonra kapıya doğru yürüdü.

“Şimdi git.”

Yaman birkaç saniye olduğu yerde durdu.
Sonra yavaşça dışarı çıktı.
Kapıya geldiğinde durdu.
Gökhan’a baktı.

“Beni neden gerçekten bıraktın?”

Gökhan cevap verdi.

“Çünkü o seni hâlâ tamamen silmiş gibi davranıyor.”

Bir saniye durdu.

“…Ama silememiş.”

Sessizlik oldu.
Yaman hafifçe gülümsedi.

“Doktor.”

Gökhan başını kaldırdı.
Yaman’ın gözleri karanlıktı.

“Bunun pişmanlığı büyük olabilir.”

Gökhan sakin cevap verdi.

“Biliyorum.”

Sonra ekledi:

“Ama yine de yaptım.”

Yaman kapıya yöneldi.
Geceye çıktı.
Artık özgürdü.
Ama bu özgürlük…
Asena’nın hayatını tekrar karıştıracaktı.

Aynı anda…
Üsse sabah haberi geldi.

Bir asker koşarak Asena’nın odasına girdi.

“Komutanım!”

Asena başını kaldırdı.

“Ne var?”

Asker yutkundu.

“Yaman Dağ… kaçmış.”

Asena’nın gözleri bir anda karardı.

“…Nasıl?”

Asker cevap verdi.

“Bir doktor yardımıyla.”

Asena’nın aklına tek bir isim geldi.
Ve yüzü buz gibi oldu.

“…Gökhan Gönül."