12. Bölüm - Kırık Kalpler ve İhanetler

Haftalar sonra…
Asena Gökbörü’nün dünyası bir anda alt üst oldu.
TSK üssüne koşarken nefes nefese kaldı.
Kapıdan içeri girdi ve gözleri hemen sandalyede yatan bedene takıldı.
Altay.
Yüzü solgundu, kanlar içinde… ama artık nefes almıyordu.
Asena dizlerinin üzerine çöktü, elleri titredi. Sanki inanmak istemez gibi;

“Altay… Altay, eğer bu da şakaysa hiç komik değilsin..."

(Yazarın iç ses; şaka yok bu sefer.. AĞLICAM)

Dedi.
Ama etraf sessizdi. Kimse gülmüyordu.
Bu, şaka değildi.
O anda Yaman Dağ kapıdan içeri girdi.
Yüzü kaygılı, elleri elleriyle oynuyordu.

“Yanlışlıkla-"

(Yazarın iç ses; Yanlışlıklana başlatma.)
dedi, sesi düşük ve pişmandı.
Ama daha cümlesini bitiremeden Asena başını hızla kaldırdı. Gözleri ateş gibi yandı.

“LAN NE YANLIŞLIKLA OLDU?!”

Yaman bir adım geri çekildi.

“Bak… anlatmam lazım…”

dedi, derin bir nefes alarak.

“Ben onu aslında diğer düşman grubundan korurken… istemeden… mermiler… ona çarptı… planlamamıştım…”

Asena gözlerini kapattı, başını salladı.
Bir an sessizlik vardı. Ama sonra sesi adeta fırtına gibiydi:

“LAN SEN BENİM AİLEMDEN KALAN TEK KİŞİYİ DE ÖLDÜRDÜN!”

(Yazarın iç ses; Lan... Ee.. Ama ben biliyordum ki. Niye üzüldüm şimdi?)

Yaman gözlerini açıldı. Ağzı bir an kapandı.
Gerçekten bilmiyordu.

“Ben bilmiyordum… Asena… gerçekten istemedim…”

Asena titreyerek ayağa kalktı.
Elleri yumruk olmuştu.
Gözlerinden ateş fışkırıyordu.

“İSTEMEDEN Mİ?! İSTEMEDEN OLDU AMA BU BENİM AİLEMDEN KALAN TEK KİŞİYİ DE ÖLDÜRDÜ.”

(Yazarın iç ses; BAĞIRMA LAN MİLLETİN İÇİNDE.)

Yaman sessizdi.
Hiçbir söz Asena’nın öfkesini dindiremiyordu.
Çünkü onun gözünde artık ihanet olmuştu.
Asena birkaç saniye sessizce durdu.
Derin nefes aldı.
Ve soğuk, acımasız bir sesle söyledi:

“Bunu unutmayacağım.Ve bir gün bunun bedelini çok ağır şekilde ödeyeceksin.”

(Yazarın iç ses; Ödeyecek zatennn 😈)

Yaman sadece başını salladı.
Sessizlik odayı doldurdu.