20. Bölüm - Silah

Gece ağır ve sessizdi.
Şehrin kenarındaki eski bir depo…
Kapıları paslı, etrafı karanlıktı.
Deponun içinde bir sandalyeye bağlı biri vardı.
Gökhan.
Ama garip bir şey vardı.
Yaman ona zarar vermemişti.
Sadece karşısında duruyordu.
Kollarını bağlamış, düşünceli bir şekilde.
Gökhan sert bir sesle konuştu:

“Bu yaptığın psikopatlık."

Yaman başını hafif eğdi.

“Ben sana dokunmadım ki, şizofren misin sen?”

Sonra ekledi:

“Haa... Ama henüz dokunmadım.”

Tam o sırada…
Depo kapısı sertçe açıldı.
İçeri biri girdi.
Adımlar net ve kararlıydı.
Asena.
Elinde tabancası vardı.
Silah direkt Yaman’ın kalbine doğrultulmuştu.
Gözleri buz gibiydi.

“Onu bırak.”

Yaman başını kaldırdı.
Asena’yı görünce yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Geleceğini biliyordum.”

Asena tek bir adım daha yaklaştı.

“Yaman.”

Bir saniye durdu.

“Onu bırak dedim.”

Yaman başını hafif yana eğdi.

“Ne olacak bırakmazsam?”

Asena’nın parmağı tetikteydi.

“Vururum."

(Yazarın iç ses: Cidden vurur ha)

Depodaki hava bir anda ağırlaştı.
Gökhan şaşkınlıkla Asena’ya baktı.

“Komutanım—”

Asena gözünü bile kırpmadı.

"Gökhan, sus şuan."

Silah hâlâ Yaman’daydı.
Yaman birkaç saniye ona baktı.
Sonra yavaşça konuştu.

“…Onun için gerçekten bana ateş eder misin?”

Asena’nın sesi soğuktu.

“Denemek ister misin?"

(Yazarın iç ses: Deneme ücreti = Bir tane can)

Yaman hafifçe güldü.
Ama bu gülüşün içinde acı vardı.

“Onun için mi?”

Başını Gökhan’a doğru çevirdi.

“Asena Gökbörü… bir doktor için beni vuracak ha?”

Asena’nın cevabı gecikmedi.

“Onu bırak.”

Bir saniye sessizlik oldu.
Sonra Asena çok net konuştu:

“Yoksa gerçekten vururum.”

Yaman’ın gözleri bir an karardı.
Ama sonra…
Beklenmedik bir şey yaptı.
Cebinden bıçağı çıkardı.
Ve Gökhan’ın bağlarını kesti.
İpi yere attı.

“Git.”

Gökhan şaşkınlıkla baktı.

“Asena…”

Asena gözünü Yaman’dan ayırmadan konuştu.

“Git.”

Gökhan yavaşça kapıya doğru yürüdü.
Depodan çıktı.
Kapı kapandı.
Şimdi içeride sadece iki kişi vardı.
Asena.
Ve Yaman.
Silah hâlâ Yaman’a doğrultuluydu.
Yaman birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yavaşça konuştu.

“…Demek gerçekten vuracaktın.”

Asena’nın cevabı kısa oldu.

“Evet.”

Yaman başını hafif eğdi.
Acı bir gülümseme geldi.

“Güzel.”

Bir adım yaklaştı.
Asena silahı biraz daha kaldırdı.

“Dur orada.”

Ama Yaman durmadı.
Bir adım daha attı.
Artık silah tam kalbine dayanmıştı.
Yaman gözlerinin içine bakarak konuştu.

“Şimdi ateş et."

(Yazarın iç ses; YİYOSA SIK)

Depo tamamen sessizdi.
Sadece Asena’nın nefesi duyuluyordu.
Ve Yaman GERÇEKTEN vurulmayı bekliyordu.