18. Bölüm - İsim

Kafenin kapısı açıldı.
Gökhan geri gelmişti.
Masaya yaklaşırken Yaman’ı gördü. Bir an durdu.

“Bir sorun mu var?”

diye sordu sakin bir sesle.
Asena konuşmadan önce Yaman cevap verdi.
Sandalyede rahatça oturuyordu ama gözleri sertti.

“Yok.”

Bir saniye durdu.

“Henüz yok.”

Gökhan kaşlarını hafifçe çattı.

“Tanışıyor muyuz?”

Yaman yavaşça ayağa kalktı.
Boyu zaten uzun olan Gökhan’ın üstüne gölge gibi düştü.

“Tanışmamıza gerek yok.”

Sesi alçaktı.

“Sen sadece… dikkatli ol.”

Gökhan anlamıştı.
Bu bir tehditti.

“Bunu tehdit olarak mı almalıyım?”

dedi.
Yaman hafifçe gülümsedi.

“Nasıl anlamak istersen.”

Tam o sırada sandalyeden bir ses geldi.
Asena ayağa kalkmıştı.
Gözleri buz gibiydi.
İki adamın arasına bir adım attı.
Ve net bir sesle konuştu:

“Yaman Dağ.”

Yaman’ın gözleri bir anda ona döndü.
Asena devam etti.

“Yürü git.”

Masada bir sessizlik oluştu.
Ama bu sıradan bir sessizlik değildi.
Çünkü Asena ona “Yaman” dememişti.
“Yaman Dağ” demişti.
Sanki aralarındaki her şey…
Her geçmiş…
Her duygu…
Silinmiş gibiydi.
Yaman birkaç saniye Asena’ya baktı.
Gözlerinde ilk defa gerçek bir yara vardı.
Yavaşça başını eğdi.
Sonra acı bir gülümseme geldi.

“Anladım.”

Bir adım geri attı.
Gökhan’a kısa bir bakış attı.
Ama artık tehdit yoktu.
Sadece kırılmış bir adamın bakışı vardı.
Sonra tekrar Asena’ya döndü.
Sessizce konuştu.

“…Tamam, Komutan Hanım.”

Ve arkasını dönüp kafeden çıktı.
Kapı kapandığında içeride garip bir sessizlik kaldı.
Gökhan Asena’ya baktı.

“O kimdi?”

Asena kısa bir cevap verdi.

“…Geçmiş.”

Ama kalbinin içinde bir şey vardı.
Yaman’ın giderkenki bakışı…
Hiç gitmeyecek gibi görünüyordu...