7 bölüm yaşamla ölüm arasında

7. BÖLÜM:
Siren sesleri, fabrikanın soğuk beton duvarlarına çarparak yankılanıyordu. Kırmızı ve mavi ışıklar, Ayla’nın kanla kaplanmış ellerini ve Miran’ın solgun yüzünü aydınlatıyordu.
"Dayan, lütfen dayan..." Ayla, iki eliyle Miran’ın göğsündeki yaraya bastırmaya devam ediyordu. Gözyaşları durmaksızın akıyor, Miran’ın hareketsiz bedenine damlıyordu. Düşmanının kızı olarak girdiği bu hikayede, şimdi o adamın kalbi durmasın diye tanrıya yalvarıyordu.
Sağlık ekipleri içeriye dalarak Ayla’yı güçlükle Miran’ın yanından uzaklaştırdı. Miran sedyeye alınırken kalbi durmuştu. Elektroşok cihazının sesi fabrikanın içinde yankılandı: “Açılın! Üç, iki, bir... Ateşle!”
Miran’ın bedeni sarsıldı ama tepki vermedi. Ayla bir kez daha feryat etti: "Miran! Bırakma beni!"
İkinci şokta Miran’ın göğsü hızla kalkıp indi. Cihazdan zayıf da olsa bir nabız sesi yükseldi. "Nabız geldi! Hemen ambulansa, kaybedecek saniyemiz yok!"
Hastanenin ameliyathane koridoru ölümcül bir sessizliğe bürünmüştü. Ayla, üzerindeki kanlı kıyafetlerle duvara yaslanmış, ameliyathanenin kapısındaki kırmızı ışığa kilitlenmişti.
Tam o sırada koridorun sonundan sert adım sesleri duyuldu. Gelen kişi, Karadağ ailesinin başı, Ayla’nın babası Rıza Karadağ idi. Yanındaki korumalarla birlikte Ayla’nın karşısına dikildi. Rıza Bey'in gözlerindeki öfke, kızının üzerindeki Soykan kanını gördüğünde daha da arttı.
"Bu ne hal Ayla?!" diye gürledi Rıza Bey. "O adam için mi ağlıyorsun? Bir Soykan için mi?!"
Ayla, babasına doğru bir adım attı. Gözlerindeki korku sönmüş, yerini sarsılmaz bir nefrete ve kararlılığa bırakmıştı.
"O adam benim hayatımı kurtardı baba!" dedi Ayla, sesi koridorda yankılanarak. "Bizi birbirimize düşüren senin adamın sandığın Cihan’dı! Bize yıllardır bir yalanı yaşattınız!"
"Kendine gel Ayla, sen bir Karadağsın!" Rıza Bey kızının kolundan tutmaya çalıştı. "Bu saçmalık burada bitti. Evimize dönüyoruz."
Ayla kolunu hırsla babasının elinden kurtardı. "Ben hiçbir yere gelmiyorum. O kapı açılana ve onun yaşadığını kendi gözlerimle görene kadar buradan tek bir adım bile atmayayım!"
Rıza Bey, kızının gözlerindeki o tanıdık direnci görünce ilk kez duraksadı. Ayla artık onun emrettiği o küçük kız değildi.
Tam o sırada ameliyathanenin kapısı açıldı. Doktor yorgun adımlarla dışarı çıktı. Ayla ve Rıza Bey aynı anda doktora doğru hamle yaptı.
"Doktor bey... Nasıl?" diye sordu Ayla, nefesini tutarak.
Doktor maskesini indirdi, derin bir iç çekti: "Mermiyi çıkardık fakat kalbe çok yakındı. Ameliyat sırasında çok kan kaybetti. Önümüzdeki 24 saat çok kritik... Her şeye hazırlıklı olun."
Ayla’nın dizlerinin bağı çözüldü. Tam yere düşecekken arkadan güçlü bir el onu tuttu. Ayla başını çevirdiğinde, Miran’ın en sadık adamı ve sağ kolu olan Boran ile karşılaştı. Boran, Rıza Bey’e keskin bir bakış fırlattıktan sonra Ayla’ya döndü.
"Miran Abi uyanana kadar sana hiçbir şey olmayacak Ayla Hanım," dedi Boran soğuk bir sesle. "Artık sen Soykanların koruması altındasın."
Karadağlar ve Soykanlar, ameliyathane kapısının önünde silahlarını çekmeye hazır bir şekilde karşı karşıya geldi. Ayla ise iki ateş arasında, tek bir adama kilitlenmişti: Camın arkasında yaşam savaşı veren Miran’a...