4 bölüm yangının içinde

4. BÖLÜM:
Saldırının ardından Miran, güvenlik gerekçesiyle Ayla’yı dağdaki gizli sığınağına götürmüştü. Ormanın derinliklerindeki bu ahşap ev, dış dünyadaki güç savaşlarından tamamen uzaktı.
Gece bastırdığında dışarıda fırtına kopuyor, Yağmur damkaları ahşap çatıyı dövüyordu. İçeride ise tek ışık kaynağı şömineden yayılan turuncu alevlerdi.
Ayla, omuzundaki sargıyla şöminenin karşısındaki koltukta oturuyordu. Miran elinde iki bardak sıcak çayla yanına yaklaştı. Bardağı Ayla’ya uzatırken parmakları hafifçe birbirine değdi. O küçük temas, ikisinin de bedeninden elektrik gibi geçti.
"Yaran nasıl?" diye sordu Miran, şöminenin ışığında yüzü daha da keskinleşen hatlarıyla.
"Acıyor... ama dayanılabilir," dedi Ayla, bakışlarını alevlerden ayırmadan. "Bizi kim vurdurmak istedi Miran? İkimizin de ailesini birbirine kırdırmak isteyen kim?"
"Bulacağım," dedi Miran sert bir sesle. "Ama şu an önemli olan bu değil. Önemli olan sensin."
Ayla başını çevirip Miran’a baktı. "Ben mi? Ben senin tutsağındım, unuttun mu?"
Miran koltukta Ayla’ya doğru biraz daha yaklaştı. Aralarındaki mesafe neredeyse yok olmuştu. Nefesleri birbirine karışıyordu.
"Senden nefret etmem gerekiyordu Ayla," dedi Miran, sesi pürüzsüz ama derinden gelen bir fısıltı gibiydi. Elini kaldırıp Ayla’nın yanağına düşen bir saç telini nazikçe kulağının arkasına itti. "Karadağların kızı olduğun için senden nefret etmeliydim. Ama merminin önüne atladığın o andan beri... gözlerine her baktığımda kaybolmaktan korktuğum tek yer haline geliyorsun."
Ayla’nın kalbi göğüs kafesini delercesine çarpmaya başladı. İçindeki mantık sesleri "O senin düşmanın" diye bağırıyordu ama kalbi çoktan teslim olmuştu.
"Biz imkansızız Miran," diye fısıldadı Ayla, sesi titreyerek. "Bizim hikayemiz kanla başladı."
"O zaman kanla bitiririz," dedi Miran ve gözlerini Ayla’nın dudaklarına indirdi. "Ama bu gece değil..."
Miran yavaşça eğildi ve dudaklarını Ayla’nın dudaklarıyla buluşturdu. O öpücükte hem yılların nefreti hem de karşı konulmaz bir tutku vardı. Şöminedeki yangın sadece odadaki odunları değil, iki düşmanın arasındaki tüm buzları yakıp kül ediyordu.
Artık kaçış yoktu. Yangının tam ortasındaydılar.