(18)BORA TEK DEĞİLDİ

Demir Alp'in sözleriyle gözlerimi dosyadan ayıramadım.

“Bora'nın kaybolduğu geceye ait bilgiler.”

Yıllardır aradığım cevap, önümde duran birkaç kâğıdın arasında olabilirdi.

Ama aynı anda korkuyordum.

Çünkü bazı cevaplar insanın istediği gibi çıkmazdı.

“Komutanım…”

“Efendim?”

“Dosyayı açabilir miyim?”

Demir Alp birkaç saniye sustu.

Sonra dosyayı bana doğru itti.

“Aç.”

Parmaklarım kapağa uzandı.

İlk sayfayı çevirdim.

Bora'nın adı.

Doğum tarihi.

Kayıp tarihi.

Son görüldüğü yer.

Her şey kısa ve resmiydi.

İkinci sayfayı çevirdim.

Bir ev adresi.

Bizim eski evimiz.

Altında bir not vardı:

23.47 — Evde hareketlilik tespit edildi.

Kaşlarımı çattım.

“Bu ne?”

Demir Alp dosyaya baktı.

“Komşulardan alınan ifadeler.”

“Ne demişler?”

Sayfayı çevirdim.

Bir komşunun ifadesi vardı.

“Gece yarısına doğru evin önünde siyah bir araç gördüm.”

Bir sonraki satırda başka bir ifade:

“Saat 00.10 civarında yüksek bir ses duydum.”

Sonraki sayfa.

“00.18 — Araç bölgeden ayrıldı.”

Boğazım düğümlendi.

“Peki ailem?”

Demir Alp sessiz kaldı.

“Komutanım?”

“Evde kimse bulunamamış.”

Gözlerimi kapattım.

“Yani…”

“Evet.”

“Kimse bulunamadı.”

Dosyayı çevirmeye devam ettim.

Son sayfalardan birinde küçük bir fotoğraf vardı.

Eski evimizin önü.

Fotoğrafın altında tek bir not:

Araç plakası tespit edilemedi.

Tam sayfayı kapatacaktım ki fotoğrafın köşesinde bir şey fark ettim.

“Bir dakika.”

Fotoğrafı elime aldım.

“Komutanım, şu ne?”

Demir Alp eğildi.

Fotoğrafın arka tarafında, evin duvarına yakın bir yerde küçük bir işaret vardı.

F17.

İkimiz de sustuk.

“Bu işaret…”

Demir Alp'in yüzü sertleşti.

“Daha önce görmüştük.”

“Nerede?”

“Zarfı bırakan adamın kolunda.”

Kalbim hızlandı.

Demek ki F17 sadece dosyanın adı değildi.

Bir işaretti.

Bir izdi.

Belki de bir örgünün parçasıydı.

Fotoğrafı çevirdim.

Arkasında başka bir şey olup olmadığına baktım.

Ve tam o sırada...

Kâğıdın kenarında çok silik bir yazı fark ettim.

Yaklaştırdım.

Üç kelime.

“Bora tek değildi.”

Nefesim kesildi.

Demir Alp fotoğrafı elimden aldı.

“Bunu kim yazmış?”

“Bilmiyorum.”

Başımı kaldırdım.

“Komutanım…”

“Efendim?”

“Bora o gece yalnız değilse…”

Cümlemi tamamlayamadım.

Çünkü ikimizin de aklından aynı ihtimal geçmişti.

Bora'nın yanında biri vardı.

Ve o kişi...

Bora'nın nerede olduğunu biliyor olabilirdi.
Fotoğrafı elimden bırakamadım.

“Bora tek değildi.”

Cümle, zihnimin içinde dönüp duruyordu.

Bora.

On yedi yıl önce kaybolan ağabeyim.

Ve o gece onun yanında başka biri vardı.

“Demir Alp…”

Sesim beklediğimden daha kısık çıktı.

Demir Alp gözlerini fotoğraftan ayırmadı.

“Efendim?”

“Bu notu kim yazmış?”

Bir süre sessiz kaldı.

“Bilmiyoruz.”

“Bilmiyoruz ne demek?”

Sesim yükselmişti.

“Bu fotoğraf yıllarca dosyanın içinde durduysa, arkasındaki yazıyı kim yazdı? Kim biliyordu Bora'nın yalnız olmadığını?”

Demir Alp fotoğrafı benden aldı.

“Almıla, sakin ol.”

“Komutanım, on yedi yıldır bana kimse bir şey anlatmıyor. Önce ailem kayboluyor. Sonra Bora'nın kaybolduğu söyleniyor. Şimdi de bu çıkıyor karşıma. Nasıl sakin olayım?”

Demir Alp cevap vermedi.

Bu kez susması, söyleyeceklerinden daha ağırdı.

Tam o sırada kapı açıldı.

Kürşat içeri girdi.

“Komutanım.”

Demir Alp başını kaldırdı.

“Ne oldu?”

“Güvenlik kayıtlarında bir şey bulduk.”

İkimiz de ona döndük.

Kürşat elindeki tableti masaya bıraktı.

“Fotoğrafın çekildiği evin bulunduğu bölgeye ait eski kayıtları yeniden tarattık. O geceye ait görüntüler çok kötü durumda ama bir kareyi temizleyebildik.”

Ekranda siyah beyaz bir görüntü belirdi.

Eski evimiz.

Gece.

Ve evin önünde duran siyah bir araç.

Kalbim hızlandı.

“Plaka?”

Kürşat başını iki yana salladı.

“Görünmüyor.”

Demir Alp görüntüyü büyüttü.

Aracın arka tarafında küçük bir ışık yansıması vardı.

Sonra Kürşat görüntüyü birkaç saniye ileri aldı.

Bir adam arabadan indi.

Yüzü görünmüyordu.

Ama kolunu kaldırdığı anda görüntü netleşti.

Bileğinin hemen üzerinde küçük bir işaret vardı.

F17.

Nefesimi tuttum.

“Bu…”

Demir Alp sözümü tamamladı.

“Aynı işaret.”

O an odadaki hava değişti.

On yedi yıl önceki ev.

Bora.

Siyah araç.

F17.

Ve bugün nöbetçi kulübesine bırakılan zarf.

Hepsi aynı noktaya çıkıyordu.

Ama bir şey hâlâ eksikti.

“Komutanım…”

Demir Alp bana baktı.

“Bora'nın yanında olan kişi kim?”

Bu kez cevap vermedi.

Kürşat da sustu.

Tam o sırada tabletin ekranında yeni bir bildirim belirdi.

F17 DOSYASI GÜNCELLENDİ.

Üçümüz aynı anda ekrana baktık.

Demir Alp hemen tableti eline aldı.

“Bu mümkün değil.”

“Ne oldu?”

Ekranda tek bir satır vardı:

2006 — KAYIP ŞAHIS: BORA KORKUT

Altında ise daha önce olmayan yeni bir bölüm açılmıştı.

DURUM: KAYIP DEĞİL.

Bir an kimse konuşmadı.

Sonra gözlerim ekrandaki son satıra takıldı.

SON KONUM: BİLİNMİYOR.

Demir Alp'in yüzündeki ifade değişti.

“Dosyayı kim güncelledi?”

Kürşat bilgisayara yöneldi.

“Bakıyorum komutanım.”

Ben ise ekrana bakmaya devam ettim.

Çünkü dosyanın en altında küçük bir zaman bilgisi vardı.

18:42.

Şu an saat 18:43'tü.

Bir dakika önce biri, on yedi yıldır kayıp olan ağabeyimin dosyasını değiştirmişti.

Ve bunu yapabilmek için F17 sistemine erişimi vardı.

Demir Alp ayağa kalktı.

“Almıla, buradan çıkıyoruz.”

“Niye?”

Gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.

“Çünkü bunu yapan kişi hâlâ sistemin içinde.”

Ve o anda telefonuma bir mesaj geldi.

Numara kayıtlı değildi.

Mesaj yalnızca üç kelimeydi:

“Bora'yı arama.”
Telefonu elimde tutmaya devam ettim.
Ekrandaki üç kelime gözümün önünde büyüyordu.
Bora'yı arama.
Kalbim hızlandı.
“Demir Alp…”
Sesim çıktığında, o çoktan bana dönmüştü.
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuduğu anda yüzündeki ifade değişti.
Sanki az önce gördüğü şey, beklediği bir cevaptı.
“Bunu ne zaman aldın?”
“Şimdi.”
Telefonu elimden aldı. Numara hâlâ ekrandaydı.
Kayıtlı değildi.
Demir Alp numarayı birkaç saniye inceledi.
Sonra cebinden kendi telefonunu çıkardı.
“Arama.”
“Bora'yı mı?”
“Hayır.”
Gözlerini bana çevirdi.
“Bu numarayı.”
Bir an sessiz kaldım.
“Peki neden?”
Cevap vermedi.
Telefonunu kulağına götürdü ve kısa bir görüşme yaptı.
“Numarayı bul.”
Karşı taraftaki kişinin ne söylediğini duyamıyordum.
Demir Alp'in yüzü giderek sertleşti.
“Ne kadar sürer?”
Kısa bir sessizlik.
“Beş dakika bile fazla.”
Telefonu kapattı.
“Çıkıyoruz.”
“Bora'ya ne oldu?”
Bu kez durdu.
Sanki söyleyeceği kelimeleri seçiyordu.
“Bilmiyorum.”
“Sen bilmiyorsan kim bilecek?”
Bakışları üzerimde sabitlendi.
“Almıla, sana bir şey söylemem gerekiyor.”
İçimde kötü bir his oluştu.
“Ne?”
Demir Alp kapıya doğru yürüdü.
Tam kapıyı açacakken durdu.
“Bu mesaj sadece seni korkutmak için gönderilmemiş.”
“Biliyorum.”
“Hayır.”
Bana döndü.
“Anlamıyorsun.”
Telefonumu tekrar elime verdi.
“Bora'nın adını bilen kişi sayısı çok az.”
Boğazım düğümlendi.
“Yani?”
Demir Alp'in sesi alçaldı.
“Ya bizi içeriden biri izliyor…”
Bir saniye durdu.
“…ya da Bora'nın nerede olduğunu bilen biri var.”
O an telefonum yeniden titredi.
İkimiz de ekrana baktık.
Yeni mesaj.
Bu kez yalnızca iki kelime vardı:
“Geç kaldın.”