(17)DOSYANIN İÇİNDEKİ SIR

Demir Alp'in son cümlesiyle odadaki hava değişti.
“Fekeli'yi de bulmuş olabiliriz.”
Gözlerimi dosyadaki kâğıttan ayırmadım.
F17.
Üç karakter.
Ama sanki yıllardır aradığımız her şeyin cevabı oraya sıkıştırılmıştı.
“Komutanım…”
Demir Alp kâğıdı dosyanın arasına koydu.
“Bu konuyu burada bırakıyoruz.”
“Hayır.”
Başını kaldırdı.
“Ne dedin?”
“Bırakmıyoruz.”
Dosyaya baktım.
“F17 nedir?”
“Bilmiyoruz.”
“Kim yazdı?”
“Bilmiyoruz.”
“Bora'nın dosyasına neden konuldu?”
Cevap vermedi.
Sinirlenmeye başlamıştım.
“Komutanım, bir insanın kaybolmasının üzerinden on yedi yıl geçiyor. Dosyası siliniyor. Sonra benim odama geçmişimle ilgili bir fotoğraf geliyor. Üstüne Fekeli'nin işareti çıkıyor.”
Bir adım yaklaştım.
“Bana hâlâ ‘bilmiyoruz’ diyemezsiniz.”
Demir Alp'in bakışları sertleşti.
“Bazen bilmemek, hayatta kalmaktır.”
“Ben hayatta kalmak için gerçeğe ihtiyacım olduğunu düşünüyorum.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda Demir Alp dosyayı kapattı.
“Bu konuşma burada bitti.”
“Komutanım—”
“Almıla.”
Ses tonu değişmişti.
“Emir.”
İçimden söylenerek geri çekildim.
“Emredersiniz, Komutanım.”
Kapıya yöneldim.
Tam çıkacakken arkamdan seslendi.
“Ve Almıla…”
Döndüm.
“F17'yi bir daha araştırma.”
Başımı salladım.
“Emredersiniz.”
Kapıyı kapattım.
Koridora çıktığım anda yüzümdeki ifade değişti.
Çünkü Demir Alp'in bana verdiği emri dinlemeye hiç niyetim yoktu.
Akşam olduğunda herkes kendi görevine dağılmıştı.
Ben ise kütüphanenin en arka tarafında tek başıma oturuyordum.
Önümde boş bir defter vardı.
İlk sayfaya üç şey yazdım.
BORA — 2006 — F17
Altına dördüncüsünü ekledim.
FEKELİ
Bir süre kelimelere baktım.
Sonra yeni bir sayfa açtım.
Bora'nın kaybolduğu tarih.
Ailemin kaybolduğu tarih.
Fekeli'nin ilk kez kayıtlara geçtiği tarih.
Hepsini yan yana yazdım.
Aralarında tek bir ortak nokta vardı.
2006.
Kalem elimde dondu.
“Tesadüf olamaz…”
Kendi kendime fısıldadım.
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Ne tesadüf değil?”
Hızla döndüm.
Nihat kapının yanında duruyordu.
Defteri hemen kapattım.
“Hiç.”
Nihat kaşını kaldırdı.
“Hiç diye deftere dört tane isim yazılmaz.”
“Merak etme.”
Ayağa kalktım.
“Bir şey yok.”
Nihat birkaç saniye bana baktı.
Sonra gülümsedi.
“Senin ‘bir şey yok’ dediğin zamanlarda genelde büyük bir şey oluyor.”
Yanımdan geçip gitti.
Ben arkasından baktım.
Sonra defteri tekrar açtım.
F17'nin altına yeni bir soru yazdım.
NEDEN 17?
Tam kalemi bırakacaktım ki kütüphanenin bilgisayarından bir bildirim sesi geldi.
Ekrana baktım.
Sistemden yeni bir dosya açılmıştı.
Ben açmamıştım.
Dosyanın adı:
F17_2006
Kalbim hızlandı.
Ekrana yaklaştım.
Dosyanın altında tek bir uyarı vardı:
ERİŞİM YETKİSİ GEREKLİ
Altında ise kullanıcı adı görünüyordu.
Bir kullanıcı adı.
Tanıdığım bir isim.
DEMİRALP KARAN
Gözlerimi ekrandan ayıramadım.
Demir Alp bu dosyayı açmıştı.
Ama neden?
Ve daha önemlisi...
Dosyayı neden benim karşıma çıkarmıştı?
Ekrana bakakaldım.
DEMİRALP KARAN
İsim orada öylece duruyordu.
Dosyanın yanında kırmızı bir uyarı vardı.
ERİŞİM YETKİSİ GEREKLİ
Parmağımı klavyenin üzerinde gezdirdim.
Açmaya çalışsam sistem beni kayda alacaktı.
Bunu biliyordum.
Ama artık geri dönmek için çok geçti.
Demir Alp bana bu dosyayı araştırmamamı söylemişti.
Sonra aynı dosyanın kullanıcı adı karşıma çıkmıştı.
Bir insan bundan daha büyük bir tesadüf isteyemezdi.
Tam bilgisayardan uzaklaşacakken arkamdan bir ses geldi.
“Üsteğmenim?”
Nöbetçi asker kapının önünde duruyordu.
Hızla ekranı kapattım.
“Efendim?”
“Komutan sizi arıyor.”
“Demir Alp mi?”
“Evet, Komutanım.”
Başımı salladım.
“Geliyorum.”
Asker çıktı.
Ben birkaç saniye yerimde kaldım.
Sonra ekrana son kez baktım.
F17_2006
Dosya hâlâ oradaydı.
Ve içimde bir his vardı.
Bu dosya benim görmemem gereken bir şeyi saklıyordu.
Demir Alp'in odasına girdiğimde kapı kapalıydı.
Kürşat da içerideydi.
İkisinin yüzündeki ifade, bunun sıradan bir konuşma olmadığını anlatıyordu.
“Komutanım?”
Demir Alp eliyle sandalyeyi gösterdi.
“Otur.”
Oturduğumda Kürşat bilgisayarındaki görüntüyü açtı.
Nöbetçi kulübesinin güvenlik kaydı.
Aynı adam.
Aynı zarf.
Aynı karanlık mont.
Ama bu kez görüntü farklıydı.
Kürşat videoyu birkaç saniye ileri sardı.
Adam zarfı bıraktıktan sonra cebinden telefonunu çıkarıyordu.
Ekranda bir şey yazdı.
Sonra telefonunu kapattı.
“Burada yüzünü göremiyoruz,” dedi Kürşat.
“Peki neyi görebiliyoruz?”
Kürşat görüntüyü büyüttü.
Adamın telefon ekranında birkaç harf görünüyordu.
F17
Kalbim sıkıştı.
“Bu bir kod mu?”
Demir Alp cevap verdi.
“Bilmiyoruz.”
İçimden bir of çektim.
“Yine mi?”
Kürşat bana baktı.
Demir Alp ise hiçbir şey söylemedi.
Sonra Kürşat başka bir görüntü açtı.
“Bir şey daha var.”
Ekranda karargâhın giriş kapısı görünüyordu.
Aynı araç.
Aynı saat.
Araç kapıya yaklaşmış, güvenlik kontrolünden geçmişti.
“Bu araç içeri girmiş.”
“Kim kullanıyor?”
“Plaka kayıtlı.”
Kürşat ekrana baktı.
“Fakat…”
“Fakat ne?”
“Plaka başka bir araca ait.”
Sessizlik oldu.
Demir Alp ayağa kalktı.
“Nasıl?”
“Plaka sistemde kayıtlı. Ama araç modeli farklı.”
Kaşlarımı çattım.
“Yani…”
Kürşat başını salladı.
“Birisi başka bir aracın plakasını kullanmış.”
Demir Alp'in yüzü sertleşti.
“Güvenlik kayıtlarını komple tarayın.”
“Emredersiniz, Komutanım.”
Kürşat çıktı.
Odada yalnız kaldık.
Demir Alp masasına döndü.
Ben ise hâlâ kapıya bakıyordum.
“Komutanım.”
“Efendim?”
“F17 ne?”
Bu kez cevap vermedi.
“Bana söylemediğiniz bir şey var.”
Demir Alp derin bir nefes aldı.
“Evet.”
İlk kez bunu doğrudan kabul etmişti.
Kalbim hızlandı.
“Ne?”
Demir Alp masanın çekmecesini açtı.
İçinden eski, yıpranmış bir dosya çıkardı.
Dosyanın üzerinde aynı ifade vardı.
F17
Demir Alp dosyayı masaya bıraktı.
“Bu dosya bana yıllar önce verildi.”
“Kim verdi, Komutanım?”
Demir Alp birkaç saniye sustu.
“Bunu şu an bilmen gerekmiyor.”
Kaşlarımı çattım.
“Yine mi sır?”
“Almıla…”
“Hayır, Komutanım. Artık yeter.”
Dosyaya baktım.
F17.
“Bu dosyanın içinde ne var?”
Demir Alp dosyayı kapattı.
“Bora'nın kaybolduğu geceye ait bilgiler.”