BÖLÜM 8 - Parkta Düğün

Düğün büyük olmadı. Neşe büyük düğün istememişti.

"Biz zaten bu parkta evlendik bir kere, gazoz kapağıyla," demişti. "Şimdi de burada olsun."

Herkes şaşırmıştı ama kimse itiraz etmemişti.

O sabah park süslenmişti. Aynı banka beyaz tül bağlanmış, ağaçlara küçük ışıklar asılmıştı. Çocukken salıncaktan düştükleri yerin yanına küçük bir masa kurulmuştu.

Neşe beyaz, sade bir elbise giymişti. Topuklu giymemişti. Spor ayakkabı giymişti. Çünkü bu parkta topukluyla yürünmeyeceğini çok iyi biliyordu.

Annesi ağlıyordu. "Kızım, sen çocukken bu parkta hep düşüyordun. Şimdi de düşe kalka büyüdün."

Alp takım elbisenin içine beyaz tişört giymişti. "Kahve lekesi olursa belli olmasın diye," diye espri yaptı. Herkes güldü.

Nikah memuru sordu: "Neşe Uçar, Alp'i eş olarak kabul ediyor musunuz?"

Neşe Alp'e baktı. Aklından yirmi yıl geçti. Gazoz kapakları, taşınma gecesi, parkta çarpışma, kahve lekesi, beklediği sabahlar...

"Evet," dedi. "Bu sefer kaçmıyorum."

Alp gülümsedi. "Neşe, ben seni çocukken sevdim, büyürken özledim, yetişkinken yeniden buldum. Söz veriyorum. Bir daha gitmeyeceğim."

Yüzükler takıldı. Ama yüzüklerin yanında, küçük bir kutuda iki gazoz kapağı da vardı. Nikah memuru bile gülümsedi.

Herkes alkışlarken köpek havladı, çocuklar balonları patlattı. Tıpkı ilk günkü gibi bir kaos oldu. Neşe kahkahalarla güldü.

Düğün pastası kesilirken Neşe Alp'in kulağına eğildi.

"Hatırlıyor musun? Bana bir kere 'düşerken bile gülüyorsun' demiştin."

"Hatırlıyorum."

"Ben artık düşmüyorum Alp. Yanımda yürüyen biri var."

Alp onun elini tuttu. "O zaman birlikte yürüyelim."

Ve parkta, yirmi yıl önce başlayan hikaye, herkesin gözü önünde yeniden başladı.