BÖLÜM 3-2005 YAZI

Yazın en sıcak günüydü. Asfalt erimiş gibi yapışıyordu terliklere.

Neşe, 9 yaşındaydı. Saçları iki örgü, dizinde yine bir yara kabuğu. Alp, 10 yaşındaydı ve elinde iki gazoz vardı. Biri sade, biri vişneli. Vişneliyi hep Neşe'ye bırakırdı.

Parkın en büyük ağacının altına oturmuşlardı. Anneleri "akşam ezanına kadar" izin vermişti.

"Biliyor musun," dedi Alp ciddi bir sesle, "Büyüyünce ben bu parkı satın alacağım."

Neşe güldü. "Park satılmaz ki."

"Satılır. Babam söyledi. Her şey satılır."

Neşe gazozundan bir yudum aldı. "O zaman ben de dünyayı kurtaracağım. Prensesler evlenmez."

Alp kaşlarını çattı. "Ama ben seninle evleneceğim."

"Neden?"

"Çünkü sen düşerken bile gülüyorsun. Dün salıncaktan düştün, ağlamadın."

Neşe düşündü. Mantıklı gelmişti.

Alp cebinden bir gazoz kapağını çıkardı. Az önce içtikleri gazozun kapağıydı. Dişleriyle düzeltmişti. Parmakları kıpkırmızı olmuştu.

"Bunu tak," dedi. "Bu yüzük. Artık nişanlıyız."

Neşe kapağa baktı. Paslıydı, yamuktu ama parlıyordu.

"Ya taşınıp gidersen?" diye sordu aniden. Çocukların bile hissettiği bir korkuydu bu. Alp'in babasının işi için başka şehre gidecekleri konuşuluyordu evde.

"Gitmem," dedi Alp. "Söz. Her gün bu parkta buluşacağız. Sen gelmezsen ben beklerim."

Neşe kapağı parmağına taktı. Biraz boldu.

"Tamam. Ama bir şartla. Gidersen bile beni unutmayacaksın."

"Unutmam. Unutanın dizine kar topu kaçsın."

O gün ikisi de güldü. Neşe o gazoz kapağını eve gidince yastığının altına sakladı. Annesi görmesin diye.

İki hafta sonra Alp'ler taşındı.

Neşe parka gitti. Bekledi. Ezan okundu, hava karardı. Alp gelmedi.

Kapağı o gece çıkarıp )* Bugüne dönelim. Neşe eve gidince çekmecesini açsın, kendi kapağı hala orada mı diye baksın.* Alp cephesinden devam edelim. Alp o gün neden gelmediğini, taşınma gecesi ne olduğunu