4.BÖLÜM=çekmece

Neşe eve girdiğinde annesi salonda uyuyordu. Ameliyattan sonra çabuk yoruluyordu.

Neşe ses çıkarmadan kendi eski odasına girdi. Oda aynıydı. Pembe duvarlar, tek kişilik yatak, üzerinde hala çocukluk battaniyesi. Sanki zaman burada durmuştu.

Çekmeceyi açtı.

Küçükken hazine dediği kutu oradaydı. İçinde kırık toka, silgi, bir de deniz kabuğu vardı. Ve en altta, bir peçeteye sarılmış halde o gazoz kapağı.

Paslanmıştı artık. Parmağına taktı. Eskiden bol gelen kapak şimdi parmağını sıkıyordu.

Neşe yatağa oturdu.

Yirmi yıl sonra parkta Alp'in "hala saklıyorum" demesi kulaklarında çınlıyordu. O saklamıştı, Neşe de saklamıştı. İkisi de birbirine söylemeden aynı şeyi yapmışlardı.

Telefonu titredi. İstanbul'dan eski nişanlısı yazmıştı.

_"Ne zaman dönüyorsun? Konuşmamız lazım."_

Neşe cevap vermedi. Telefonu ters çevirdi.

Annesi uyanıp kapıya geldi. "Kızım, ne yapıyorsun orada?"

"Hiç anne. Eski şeylere bakıyordum."

Annesi kapağı gördü. Gülümsedi. "Hala duruyor mu o? Alp'in verdiği kapak değil mi o?"

"Sen biliyor muydun?" diye sordu Neşe şaşkınlıkla.

"Bilmez miyim. Taşındıkları gece Alp geldi buraya. Ağlıyordu. Babası izin vermemiş vedalaşmasına. Kapağı sana vermem için bana bırakacaktı, sen uyuyordun. Ben de çekmecene koydum."

Neşe dondu kaldı.

Alp gelmememiş değildi. Gelmeye çalışmış, gelememişti. Yirmi yıldır içinde taşıdığı o "beni unuttu" kırgınlığı bir anda boğazına düğümlendi.

"O gece bana söyleseydin anne," dedi kısık sesle.

"Söyleseydim çocuk aklınla daha çok üzülürdün. Bazen susmak da sevmektir kızım."

Neşe gece yarısı uyuyamadı. Balkona çıktı. Karşı apartmanda ışık yanıyordu. Alp'in eviydi.