1. Bölüm :Çarpışma

---

Neşe parkta koşmuyordu, kaçıyordu. Toplantıdan çıkmış, topukluları elinde, telefonla konuşurken kestirme diye çocuk parkının içinden geçiyordu.

"...anne sonra ararım, evet geldim mahalleye..."

O sırada salıncakların oradan bir köpek fırladı. Neşe köpeğe bakarken, köpeğin sahibi de Neşe'ye değil köpeğe bakıyordu.

Çarpıştılar.

Neşe'nin elindeki buzlu kahve ikisinin de üstüne döküldü. Adamın beyaz tişörtü bir anda kahverengi oldu. Neşe yere düştü, topuklular bir yana savruldu.

"Çok özür dilerim! İyi misin?" dedi adam, elini uzatarak.

Neşe başını kaldırdı. Gözlüğü kaymış, saçı kahve olmuş.

Ve durdu.

Çünkü o ses. O telaşlanma şekli.

Dizindeki yara kabuğunu kopardığı için annesinden azar yediği gün de aynı ses "çok özür dilerim" demişti.

"Alp?"

Adam da durdu. Elini havada unuttu.

"Neşe? Yuh. Neşe Uçar?"

Beş saniye sessizlik. Parkta sadece salıncakların gıcırtısı ve köpeğin havlaması.

Alp kahkahayı patlattı. "İnanamıyorum. Yirmi yıldır aynı parkta köpek gezdiriyorum, senin düşmen gerekiyormuş demek ki karşılaşmamız için."

Neşe hala yerde oturuyordu. "Senin yüzünden dizim kanamıştı bir kere. Şimdi de üstüm battı. Hiç değişmemişsin."

"Sen de. Hala ayakkabılarınla kavga ediyorsun."

Neşe istemsizce gülümsedi. O gülümseme çocuk Neşe'nin gülümsemesiydi.

---