BÖLÜM 2 - Bank

...

Neşe ağlamadı. Tam ağlayacak gibi oldu ama tuttu. Alp bunu fark etti.

"Kalk, üstün battı," dedi usulca.

Bankta yan yana oturuyorlardı. Alp cebinden peçete çıkarıp Neşe'ye uzattı. Beyaz tişörtündeki kahve lekesi kurumaya başlamıştı bile. Neşe topuklularını çıkarmış, ayaklarını altına toplamıştı. Tıpkı çocukken yaptığı gibi.

"Neden buradasın?" diye sordu Neşe.

"Ben hiç gitmedim ki. Sen gittin. Biz aynı evdeyiz, annemlerin evinde. Köpek onların aslında," dedi Alp, köpeği göstererek. "Sen?"

"Annem ameliyat oldu. Geçmiş olsun ziyareti için geldim. Yarın dönüyorum zaten."

Yalan söylüyordu. Dönmüyordu. İstanbul'da işinden istifa etmiş, nişanlısından ayrılmış ve annesinin evine sığınmaya gelmişti. Bunu Alp'e söyleyemezdi.

Alp başını salladı. "Annen nasıl?"

"İyi."

Yine sessizlik. Ama bu sefer garip değildi. Çocukken de böyle susarlardı. Yan yana oturup çekirdek çitlerlerdi.

"Hatırlıyor musun," dedi Alp birden, "Burada sana evlenme teklif etmiştim."

Neşe güldü, ilk defa gerçekten.

"Gazoz kapağıyla. Sekiz yaşındaydık."

"Ve sen reddetmiştin. Prensesler evlenmez, dünyayı kurtarır demiştin."

Neşe'nin gülümsemesi söndü. "Kurtarabildim mi sence?"

Alp ona baktı. Yetişkin Neşe'yi ilk defa o an gördü. Gözlerinin altı mor, omuzları düşük, hep gülmeye çalışan biri.

"Ne oldu sana Neşe?"

Bu soruyu kimse sormamıştı ona aylardır. Herkes "nasılsın" diyordu, "ne oldu" demiyordu.

Neşe peçeteyi sıkıca tuttu. "Bilmiyorum. Sanırım büyürken kayboldum. O küçük Neşe'yi özledim."

Alp bir şey demedi. Cebinden bir şey çıkardı. Eski, paslı bir gazoz kapağı.

"Hala saklıyorum. Belki lazım olur diye."

Neşe'nin gözleri doldu. Bu sefer tutmadı.

Ve parkın ortasında, kahve lekeli kıyafetlerle, yirmi yıl sonra ilk defa biri onu teselli etmek için bir şey yapmak zorunda hissetmedi. Sadece yanında oturdu.

---