BÖLÜM 7 - Bir Yıl Sonra

Bir yıl geçti.

Neşe artık İstanbul'da yaşamıyordu. Annesinin evine yakın küçük bir ev tutmuştu. Mahalledeki küçük kitapçıda çalışıyordu. Maaşı azdı ama akşamları eve dönerken içi hafifti.

Annesi tamamen iyileşmişti. Artık parkta torunları olan arkadaşlarıyla yürüyüş yapıyordu.

Ve Alp.

Alp hala aynı evdeydi. Ama artık sabahları parka tek başına gitmiyordu.

O sabah da aynı banktaydılar. Saat yine 7'ydi. Bu onların geleneği olmuştu. Her pazar sabah 7, aynı bank, iki kahve.

Neşe elinde bir kutu tutuyordu. "Bunu sana vermek için bir yıldır bekliyorum," dedi.

Alp kutuyu açtı. İçinde iki tane yeni gazoz kapağı vardı. Pırıl pırıl, paslanmamış. Birinin üstüne N, diğerinin üstüne A kazınmıştı.

Neşe gülümsedi. "Eskileri çekmecede kalsın. Onlar çocukluğumuzun hatırası. Bunlar da... bugünün."

Alp kapağı aldı, Neşe'nin parmağına taktı. Bu sefer bol değildi, sıkmıyordu. Tam oluyordu.

"Neşe," dedi. "Bir yıl önce bana söz verme demiştin. Şimdi soruyorum. Benimle bu parkta yaşlanmak ister misin? Aynı bankta, aynı saatte?"

Neşe kahkahayı patlattı. "Alp, bu dünyanın en garip evlenme teklifi."

"Biliyorum. Gazoz kapağıyla teklif etmek benim geleneğim."

Neşe gözleri dolarak başını salladı. "Evet. Ama bu sefer kaçmak yok. Bu sefer beklemek de yok. Birlikte oturacağız."

Alp onu öptü. Parktaki çocuklar "ıııı" diye bağırdı. Köpek havladı. Tıpkı ilk çarpıştıkları gün gibi.

Neşe Alp'in omzuna yaslandı. Elinde yeni kapağı, kalbinde eski anılarıyla.

Çocukluk aşkı masallardaki gibi geri gelmemişti. Büyümüş, yorulmuş, gerçek olmuş haliyle gelmişti.

Ve Neşe sonunda anlamıştı.

Bazı aşklar yarım kalmaz. Sadece doğru zamanı bekler.