6. Bölüm =yeni başlangıç

Neşe ertesi gün parka gitmeden önce bir işi vardı.

İstanbul'dan gelen o mesajı cevapladı. Eski nişanlısını aradı.

"Ben dönmüyorum," dedi telefonda. Sesi titremiyordu. "Seni sevmedim, sadece yalnız kalmaktan korktuğum için yanında kaldım. Özür dilerim. Sen de daha iyisini hak ediyorsun."

Telefonu kapattığında omuzlarındaki yükün yarısı gitmişti.

Annesi kahvaltı hazırlamıştı. "Bugün daha iyi görünüyorsun," dedi.

"Çünkü artık kaçmıyorum anne."

Saat 7'de parkta, aynı banktaydı.

Alp bu sefer köpeksiz gelmişti. Elinde gazoz vardı. İki tane. Biri sade, biri vişneli. Vişneliyi Neşe'ye uzattı.

"Gelenek bozulmasın," dedi.

Neşe gazozu aldı. "Alp, sana bir şey söylemem lazım. Ben hala ne istediğimi bilmiyorum. İstanbul'daki işim, hayatım... Hepsi karışık. Sana hemen bir söz veremem."

"Benden söz istemiyorum," dedi Alp. "Yirmi yıl önce çocukken söz verdik ve olmadı. Şimdi söz vermeyelim. Sadece burada olalım. Bugün. Yarın da istersen."

Neşe gülümsedi. Bu, duyduğu en dürüst cümleydi.

"Tamam. Bugün buradayız."

Bir süre konuşmadılar. Salıncaklar sallanıyordu. Çocuklar bağırıyordu. Neşe ilk defa yıllar sonra, bir yere yetişmek zorunda değilmiş gibi hissetti.

Alp gazoz kapağını açtı. Neşe de kendi kapağını çıkardı. İki kapağı bankın üzerine yan yana koydular.

"Bunlar artık yüzük değil," dedi Neşe. "Hatıra."

"Evet," dedi Alp. "Ama hatıralar bazen yeniden başlamak için iyi bir yerdir."

Neşe başını Alp'in omzuna yasladı. Tıpkı çocukken ağacın altında yaptığı gibi. Ama bu sefer çocuk değildi. Kırılmış, yorulmuş ama yeniden ayağa kalkan bir kadındı.

Ve Alp de artık taşınacak bir çocuk değildi.

Park aynı parktı. Bank aynı banktı. Ama ikisi de artık büyümüştü.

Neşe gözlerini kapattı. İçinde uzun zamandır hissetmediği bir şey vardı.

Adı neşeydi.