Gözyaşı

Gözyaşı — Bölüm 7
Kız eve döndüğünde hava çoktan kararmıştı.
Annesinin yıllardır açmadığı o eski sandık, odanın köşesinde sessizce duruyordu.
Bir zamanlar annesi ona:
“Ne olursa olsun, bunun içindekilere dokunma.”
demişti.
O zamanlar bunun nedenini hiç anlamamıştı.
Şimdi ise sandığın karşısında dururken elleri titriyordu.
Anahtarı bulmak için annesinin eski eşyalarını karıştırdı. Sonunda küçük, paslanmış bir anahtar buldu.
Anahtarı kilide soktu.
Çıt.
Sandık açıldı.
İçinden eski fotoğraflar, birkaç mektup ve sararmış bir defter çıktı.
Kız defteri eline aldı.
İlk sayfayı açtığında annesinin el yazısını gördü.
Ama daha ilk cümlede nefesi kesildi.
“Bugün hayatımın en büyük sırrını saklamaya karar verdim.”
Kız okumaya devam etti.
“Eğer bir gün kızım bu defteri bulursa, ona gerçeği anlatacak cesaretim kalmamış olabilir.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Sayfaları hızla çevirdi.
Sonra bir fotoğraf yere düştü.
Fotoğrafta annesi vardı.
Yanında ise genç bir adam…
Kız fotoğrafı eline aldığında yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü o adamı tanıyordu.
Sevdiği çocuğun babasıydı.
Fotoğrafın arkasında tek bir tarih yazıyordu:
“12 Mayıs 2004.”
Kızın kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Anne… sen bana ne sakladın?”
Defterin sonraki sayfasını açtı.
Bu kez yazılanlar daha da ağırdı:
“O kazanın sorumlusu ben değildim.”
Kız donup kaldı.
Demek yıllardır herkes yanlış biliyordu.
Annesi suçlu değildi.
Peki gerçek neydi?
Sayfanın devamını okudu:
“Ama gerçeği söylersem, kızımın hayatı tehlikeye girebilir.”
Kızın elindeki defter yere düştü.
Tam o sırada telefon çaldı.
Ekranda hastaneden bir numara vardı.
Titreyen ellerle açtı.
Karşıdaki ses hemşireye aitti.
“Merhaba… sizi rahatsız ediyorum ama bir şey söylemem gerekiyor.”
Kızın kalbi sıkıştı.
“Ne oldu?”
Hemşire birkaç saniye sustu.
“Size verdiğimiz mektubun devamını bulduk.”
Kızın gözleri büyüdü.
“Devamı mı var?”
“Evet.”
“Ne yazıyor?”
Hemşirenin sesi titredi.
“Onun son isteği, bu mektubun size verilmesiydi.”
Kız gözlerini kapattı.
“Lütfen okuyun.”
Hemşire mektubu açtı.
Ve okuduğu ilk cümleyle kızın dünyası yeniden başına yıkıldı:
“Seni sevdiğim için değil… seni korumak için senden uzaklaştım. Çünkü babamın ölümünün arkasındaki gerçek kişi hâlâ hayatta.”
Kızın nefesi kesildi.
Artık bunun sadece geçmişte kalmış bir sır olmadığını anlamıştı.
Gerçek hâlâ yaşıyordu.