Gözyaşı

Gözyaşı — Bölüm 6
Kız, mektubu elinde sımsıkı tutarak hastanenin koridorunda öylece kaldı.
“Anneni tanıyordum.”
Bu dört kelime zihninde dönüp duruyordu.
Annesi yıllar önce vefat etmişti. Onun hakkında konuşmak bile kızın kalbini sızlatıyordu.
Peki sevdiği çocuk annesini nereden tanıyordu?
Ve neden bunu ondan saklamıştı?
Titreyen elleriyle çocuğun en yakın arkadaşını aradı.
Telefon açılır açılmaz sordu:
“Sen bunu biliyor muydun?”
Karşı tarafta uzun bir sessizlik oldu.
“Evet.”
Kızın gözleri doldu.
“Ne biliyordun?”
“Onun sana söylemesini bekliyordum.”
“Artık söyleyemez!”
Sesi koridorda yankılandı.
“Bana gerçeği şimdi anlat!”
Çocuk derin bir nefes aldı.
“Annenle onun babası yıllar önce aynı yerde çalışıyordu.”
Kız şaşkınlıkla sustu.
“Sonra bir gün büyük bir kaza oldu. Onun babası o kazada hayatını kaybetti.”
Kızın kalbi sıkıştı.
“Annemin bununla ne ilgisi var?”
“İnsanlar kazanın annenin hatası olduğunu düşündü.”
Kızın elindeki mektup yeniden titremeye başladı.
“Ne?”
“Ama o buna hiçbir zaman inanmadı.”
Kız gözyaşlarının arasından fısıldadı:
“Kim?”
“Sevdiğin çocuk.”
Kız başını eğdi.
O an yıllardır içinde taşıdığı bütün anılar başka bir anlam kazanmaya başladı.
Çocuğun annesi hakkında konuşurken neden sustuğunu…
Bazı sorulara neden cevap vermediğini…
İlk tanıştıkları gün ona neden uzun uzun baktığını…
Hepsini şimdi anlamaya başlıyordu.
Telefonun diğer ucundaki ses devam etti:
“Onun seni ilk gördüğü gün söylediği şeyi hiç unutmadım.”
“Ne söyledi?”
“Bu kız… babamın ölümünden sorumlu olduğunu düşündüğüm kadının kızı.”
Kızın nefesi kesildi.
Telefon elinden düşmek üzereydi.
Demek bütün bu zaman boyunca…
Sevdiği çocuk onu seviyordu.
Ama aynı zamanda ailesinin geçmişinden gelen bir sırrı taşıyordu.
Kız gözlerini kapattı.
“Peki sonra?”
“Sonra seni tanıdı.”
“Ve?”
“Ve senden nefret edemedi.”
Kızın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Çünkü o an anladı:
Belki de onların aşkını bitiren şey başka bir insan değildi.
Başka bir kadın değildi.
Mesafe değildi.
Geçmişti.
Ve o geçmiş, ikisinin de hayatına hiç istemedikleri bir anda geri dönmüştü.
Kız mektubu yeniden açtı.
Son sayfanın arkasında daha önce fark etmediği küçük bir not vardı.
Tek bir cümle:
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan, annene ait eski sandığı aç.”
Kız donup kaldı.
Annesinin sandığı…
Yıllardır hiç dokunmadığı o eski sandıkta ne vardı?
Ve neden sevdiği çocuk, ölümünden önce bile onu oraya yönlendirmişti?
Kız gözyaşlarını sildi.
Ayağa kalktı.
Bu kez ağlamayacaktı.
Çünkü artık sadece aşkının değil, annesinin geçmişinin de peşinden gidecekti.
Ve sandığın içinden çıkacak şey, bildiği her şeyi bir kez daha değiştirecekti.