Göz yaşı

O gece yağmur yağıyordu. Ama kızın gözlerinden akan yaşlar yağmurdan değildi.
Pencerenin önünde oturmuş, elindeki telefona bakıyordu. Ekranda hâlâ onun adı vardı. Parmakları titreyerek eski mesajlarını açtı. Bir zamanlar gülümseyerek okuduğu cümleler, şimdi canını yakıyordu.
“Beni hiç bırakma.”
Ne kadar ironikti…
Çünkü onu ilk bırakan yine kendisi olmuştu. Sevdiği çocuğu değil, kendini bırakmıştı.
Onu sevdiğinde henüz on yedi yaşındaydı. Aşkın insanı iyileştirdiğini sanıyordu. Birinin elini tutmanın, onun gözlerine bakmanın, “Ben yanındayım” demesinin sonsuza kadar süreceğine inanıyordu.
Çocuk da ona öyle hissettirmişti.
Ta ki bir gün, hiçbir açıklama yapmadan değişene kadar.
Mesajları kısaldı.
Aramaları azaldı.
Gülüşü başkasına aitmiş gibi oldu.
Kız önce kendini suçladı.
“Acaba yanlış bir şey mi yaptım?”
Daha çok sevdi.
Daha çok sustu.
Daha çok affetti.
Ve her affettiğinde kendisinden biraz daha vazgeçti.
Sonra bir gece gerçeği öğrendi.
Çocuğun hayatında başka biri vardı.
Telefon ekranında gördüğü tek bir fotoğraf, yıllardır kurduğu bütün hayalleri yıkmaya yetmişti.
Kız telefonu elinden düşürdü.
Uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra sessizce ağlamaya başladı.
“Ben seni herkesten çok severken… sen beni ne zaman kaybettin?”
Cevabını hiç alamadı.
Aradan aylar geçti.
Bir gün telefonuna bir mesaj geldi.
“Seni özledim.”
Kız ekrana uzun uzun baktı.
Eskiden olsa kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarpardı.
Bu kez sadece gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Mesajı sildi.
Çünkü artık anlamıştı:
Bazı insanlar geri döndüğünde, onları bekleyen eski halimizi bulamazlar.
Kız ayağa kalktı, aynaya baktı.
Gözleri hâlâ doluydu ama bu kez ağlamıyordu.
“Ben seni sevdiğime pişman değilim,” dedi kendi kendine.
“Sana rağmen kendimi kaybettiğime pişmanım.”
Ve kapıyı kapatıp çıktı.
Arkasında bıraktığı şey yalnızca bir aşk değildi.
Kendisini inciten bütün anıları da geride bırakmıştı.
Ama bilmediği bir şey vardı…
O gece çocuk, kızın mesajlarını tekrar tekrar açacak ve ilk kez gerçekten onu kaybettiğini anlayacaktı.
Çünkü bazı insanların değeri, yanındayken değil…
Yokluğunda anlaşılırdı.