Göz yaşı

Gözyaşı — Bölüm 3
“Çünkü seni sevdiğim halde, sana veda etmeye gücüm yetmedi.”
Kız, telefona bakakaldı.
Duyduğu cümle, aylarca içinde taşıdığı bütün öfkeyi bir anda paramparça etmişti.
“Sen… hastasın.”
Karşı taraftan uzun bir sessizlik geldi.
“Evet.”
Kızın gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Peki neden bana söylemedin?”
Çocuk derin bir nefes aldı.
“Çünkü sana her baktığımda, geleceğimizi düşünüyordum. Sen ise geleceğini benimle kuruyordun. Benim yüzümden hayallerinden vazgeçmeni istemedim.”
“Bunun kararını bana bırakmalıydın!”
Sesi titriyordu.
“Beni senden nefret ettirdin. Gecelerce ağladım. Kendimi suçladım. Başka birini sevdiğini düşündüm.”
Çocuk sessizce ağlamaya başladı.
“Biliyorum…”
“Hayır, bilmiyorsun!” diye bağırdı kız.
“Sen gittikten sonra her sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey sendin. Telefonumu her elime aldığımda mesajını bekledim. Sonra kendime kızdım. Seni sevdiğim için kendimden nefret ettim.”
Karşı taraftan yalnızca ağlama sesi geliyordu.
Kız gözlerini kapattı.
İçinde ona sarılmak isteyen bir taraf vardı.
Bir tarafıysa hâlâ kırgındı.
“Beni neden şimdi aradın?”
Çocuk birkaç saniye sustu.
Sonra çok kısık bir sesle konuştu:
“Çünkü doktorlar artık…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Kızın kalbi duracak gibi oldu.
“Ne oldu?”
“Zamanımın sandığımdan daha az olduğunu söylediler.”
Kızın elindeki telefon titremeye başladı.
“Hayır…”
“Bunu duyduğunda bana acımanı istemiyorum.”
“Ben sana acımıyorum!”
Kız ağlayarak ayağa kalktı.
“Ben seni seviyorum!”
Bu cümleyi aylar sonra ilk kez yüksek sesle söylemişti.
İkisi de sustu.
Sonra çocuk fısıldadı:
“Ben de seni hiç bırakmadım ki…”
Kızın dizlerinin bağı çözüldü.
Yere oturdu.
Telefonu göğsüne bastırdı.
“Bana bir şans daha ver.”
Çocuk derin bir nefes aldı.
“Bunu istemeye hakkım var mı bilmiyorum.”
“Var.”
“Ya seni yine üzersem?”
“Bu kez yanımda üzül.”
Kız gözyaşlarının arasından gülümsedi.
“Beni senden uzaklaştırma. Ne kadar zamanımız kaldıysa… onu birlikte yaşayalım.”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Sonra çocuk ağlayarak söyledi:
“Keşke seni ilk sevdiğim gün, seni kaybetmekten bu kadar korkmasaydım.”
Kız gözlerini kapattı.
“Geç kalmadık.”
Ama ikisi de bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyordu.
Çünkü bazı hikâyelerde aşk, kavuşmakla değil…
Birbirine ayrılan son dakikaları bile birlikte yaşamakla sınanır.
Ve o gece kız, hayatının en zor kararını verdi:
Ertesi sabah onun yanına gidecekti.
Ne olursa olsun.
Fakat sabah olduğunda telefonuna gelen tek bir mesaj, bütün dünyasını yeniden başına yıkacaktı:
“Hastaneye gelme… Sana söylemem gereken son bir şey var.”