Göz yaşı

Gözyaşı — Bölüm 5
Doktorun elindeki zarfı görünce kızın nefesi kesildi.
Üzerinde sadece kendi adı vardı.
“Sana…”
Parmakları titreyerek zarfı aldı.
“Bunu ne zaman yazdı?” diye sordu.
Doktor kısa bir süre sustu.
“Dün gece.”
Kız gözlerini kapattı.
Demek ki…
Bunu bilerek yazmıştı.
Belki de son kez.
Koridordaki sandalyeye oturdu. Zarfı göğsüne bastırdı ama açmaya cesaret edemedi.
Çünkü bazı mektupların içindeki kelimeler, insanın hayatını ikiye bölerdi.
Sonunda zarfı açtı.
İlk satırı okudu:
“Eğer bu mektubu okuyorsan, sana verdiğim sözü tutamamışım demektir.”
Kızın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Devam etti.
“Seni bırakmayacağım demiştim.
Ama insan bazen en çok sevdiği kişiyi bile yanında tutamıyor.”
Kız mektubu yüzüne yaklaştırdı.
“Hayır…” diye fısıldadı.
Okumaya devam etti.
“Bana kız.
Benden nefret et.
Beni unut.
Ama sakın kendini suçlama.”
Kız başını iki yana salladı.
“Ben seni nasıl unutayım?”
Bir sonraki satıra geçti.
Ve o cümlede kalbi duracak gibi oldu:
“Sana söylemediğim bir şey daha var.”
Kızın elleri buz gibi oldu.
Mektubu okumaya devam etti.
“Seni hayatımdan uzaklaştırmamın tek nedeni hastalığım değildi.”
Kızın gözleri büyüdü.
“Başka ne vardı?”
Sayfanın devamında yazanları okudukça yüzündeki ifade değişti.
“Seni ilk gördüğüm gün, seni daha önce tanıyormuşum gibi hissettim. Çünkü senin hakkında bana yıllar önce anlatılan bir şey vardı.”
Kız nefesini tuttu.
“Anneni tanıyordum.”
Mektup ellerinden kaydı.
Kız donup kaldı.
Annesi…
Bu çocuğu nasıl tanıyor olabilirdi?
Kalbi hızla çarpmaya başladı.
Yerdeki mektubu tekrar aldı.
Son satırı okudu:
“Sana gerçeği anlatamadım. Çünkü öğrendiğim şeyi sana söylersem, beni bir daha asla affetmeyeceğini biliyordum.”
Kızın gözlerinden yaşlar akıyordu.
Ama bu kez ağlamasının nedeni sadece onu kaybetmek değildi.
Artık başka bir soru vardı:
Sevdiği çocuk, annesi hakkında ne biliyordu?
Ve daha da önemlisi…
Neden bu gerçeği yıllarca ondan saklamıştı?