9. Bölüm - Değişen Çocuk

Aradan birkaç ay geçmişti.

Emir artık ilk tanıştığı çocuk değildi.

Okulda hâlâ aynı koridorlardan geçiyor, aynı sıralarda oturuyordu. Mert, Burak ve Oğuz hâlâ onunla uğraşmaya çalışıyordu.

Ama Emir artık eskisi gibi tepki vermiyordu.

Sessizdi.

Soğuktu.

Ve en önemlisi, korkusunu göstermiyordu.

Bir gün Mert yine önünü kesti.

Mert: — Nereye gidiyorsun?

Emir durdu.

Emir: — Çekil.

Mert şaşırdı.

Mert: — Ne dedin?

Emir: — Çekil dedim.

Burak arkadan güldü.

Burak: — Bak sen şu işe. Bizim Emir delikanlı olmuş.

Mert Emir'in yakasına uzandı.

Emir onun elini tuttu ve yavaşça üzerinden çekti.

Emir: — Sana bir daha dokunma demiştim.

Mert birkaç saniye Emir'e baktı.

Sonra geri çekildi.

Emir hiçbir şey söylemeden yürüyüp gitti.

Koridorun sonunda Arda onu bekliyordu.

Arda: — Ne oldu?

Emir: — Hiç.

Arda: — Mert'e kafa tuttun.

Emir omuzlarını silkti.

Emir: — Artık uğraşmak istemiyorum.

Arda gülümsedi.

Arda: — Sen değişiyorsun.

Emir ona baktı.

Emir: — İnsanlar değişiyor.

Arda'nın yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.

Arda: — Umarım kötüye doğru değildir.

Emir cevap vermedi.

---

Akşam Serkan'ın yanına gittiklerinde masada daha önce hiç görmedikleri iki adam vardı.

Serkan Emir'i görünce eliyle yanına çağırdı.

Serkan: — Gel.

Emir masaya yaklaştı.

Adamlardan biri Emir'i dikkatlice süzdü.

Adam: — Bu çocuk mu?

Serkan: — Evet.

Adam: — Yaşı küçük.

Serkan: — Ama işi biliyor.

Emir sessizce oturdu.

Adam ona doğru eğildi.

Adam: — Korkuyor musun?

Emir birkaç saniye düşündü.

Emir: — Bazen.

Adam gülümsedi.

Adam: — Güzel.

Emir kaşlarını çattı.

Emir: — Nesi güzel?

Adam cevap vermeden arkasına yaslandı.

Serkan söze girdi.

Serkan: — Korkmayan insan aptaldır. Önemli olan korktuğunda ne yaptığıdır.

Emir sessiz kaldı.

Serkan masanın üzerinden küçük bir anahtar bıraktı.

Serkan: — Yarın bunu teslim edeceksin.

Emir anahtarı aldı.

Emir: — Nereye?

Serkan bir adres söyledi.

Emir adresi telefonuna kaydetti.

Sonra ayağa kalktı.

Kapıya yönelirken Serkan'ın sesi tekrar duyuldu.

Serkan: — Emir.

Emir döndü.

Serkan: — Bu sefer dikkatli ol.

Emir başını salladı.

Dışarı çıktığında Arda onu bekliyordu.

Arda: — Yeni iş mi?

Emir: — Evet.

Arda: — Yalnız mı?

Emir kısa bir süre sustu.

Emir: — Bilmiyorum.

Arda başını salladı.

Arda: — O zaman ben de geliyorum.

Emir hafifçe gülümsedi.

Emir: — Serkan seni çağırmadı.

Arda: — Umurumda değil.

İkisi yan yana yürümeye başladılar.

Emir o an farkında değildi.

Hayatına giren bu çocuk, ileride vereceği en zor kararlardan birinin merkezinde olacaktı.

Ama şimdilik...

Onlar sadece iki çocuktu.

Ve önlerinde, onları bekleyen uzun bir yol vardı.