7. Bölüm - İlk Yalnızlık

Emir, arabaya binmeden önce cebindeki kâğıdı bir kez daha kontrol etti.

Adres doğruydu.

Anahtarı kontağa taktı ve birkaç saniye öylece bekledi.

Arda'nın yanında olmaması garip geliyordu.

İlk defa tek başına bir işe gidiyordu.

Arabayı çalıştırdı.

Şehir yavaş yavaş arkasında kalırken aklından annesi geçti.

Son zamanlarda eve daha fazla para getiriyordu.

Annesi nereden geldiğini sormaya devam ediyordu ama Emir her seferinde başka bir bahane buluyordu.

İçinde küçük bir suçluluk vardı.

Ama o parayla annesinin yüzünün biraz olsun güldüğünü görmek, suçluluğundan daha ağır basıyordu.

Yaklaşık kırk dakika sonra verilen adrese ulaştı.

Burası eski bir sanayi bölgesiydi.

Etrafta birkaç dükkân dışında neredeyse kimse yoktu.

Emir arabadan indi.

Bagajı açtı.

Çantayı aldı.

Tam kapıyı kapatacağı sırada telefonuna bir mesaj geldi.

“Arka taraftaki depoya gir.”

Emir mesajı birkaç saniye inceledi.

Sonra etrafına baktı.

Depoyu buldu.

Kapının önünde iki adam duruyordu.

Emir yanlarına yaklaşınca adamlardan biri elini kaldırdı.

Adam: — Çanta.

Emir çantayı uzattı.

Adam aldı.

Diğeri Emir'e baktı.

Diğer Adam: — Serkan mı gönderdi?

Emir: — Evet.

Adam başını salladı.

Diğer Adam: — Tamam. Gidebilirsin.

Emir arkasını dönüp yürümeye başladı.

Her şey yine çok kolay olmuştu.

Fakat birkaç adım sonra arkasından yüksek bir ses duydu.

Bir tartışma başlamıştı.

Emir istemeden durdu.

Depodan gelen sesler yükseliyordu.

Sonra...

Bir patlama sesi duyuldu.

Emir irkildi.

Ardından ikinci bir ses.

Bu kez daha yakındı.

Emir'in nefesi kesildi.

Deponun kapısına baktı.

İçeriden bir adam koşarak çıktı.

Elini karnına bastırıyordu.

Emir olduğu yerde donup kaldı.

Adam birkaç adım attıktan sonra yere yığıldı.

Emir ne yapacağını bilmiyordu.

İlk kez yaptığı bir işin sonucunu bu kadar yakından görüyordu.

Bir süre sonra içeriden başka sesler geldi.

Emir korkuyla arabasına koştu.

Direksiyona oturdu.

Ellerinin titrediğini fark etti.

Anahtarı kontağa sokmakta zorlandı.

Sonunda arabayı çalıştırdı ve oradan uzaklaştı.

Telefonu çaldı.

Arayan Arda'ydı.

Emir telefonu açtı.

Arda: — Nerdesin?

Emir birkaç saniye cevap veremedi.

Arda: — Emir?

Emir: — Buradayım.

Arda: — İyi misin?

Emir aynadan arkasına baktı.

Emir: — İyiyim.

Ama iyi değildi.

İlk defa kendi kendine yalan söylüyordu.

Telefon kapandı.

Emir ellerini direksiyona daha sıkı bastırdı.

Gözlerini yoldan ayırmadı.

O gün bir şeyi anlamıştı:

Bu dünyada bazı işler yalnızca para karşılığında yapılmıyordu.

Ve bazı insanların hayatı, başkalarının verdiği kararların bedeliydi.