10. Bölüm - Anahtar

Ertesi gün Emir ve Arda, Serkan'ın verdiği adrese doğru yola çıktılar.

Hava kapalıydı.

Yol boyunca fazla konuşmadılar.

Emir direksiyondaydı. Arda ise camdan dışarı bakıyordu.

Bir süre sonra Arda sessizliği bozdu.

Arda: — Sence bu iş ne?

Emir gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi.

Emir: — Bilmiyorum.

Arda: — Serkan son zamanlarda sana farklı davranıyor.

Emir birkaç saniye düşündü.

Emir: — Ben de fark ettim.

Arda: — Sence neden?

Emir cevap vermedi.

Son zamanlarda aldığı işler giderek büyüyordu.

Daha fazla para...

Daha fazla insan...

Daha fazla sır...

Ama hâlâ kimsenin ona neden bu kadar güvendiğini bilmiyordu.

Arabayı eski bir binanın önünde durdurdu.

İkisi de binaya baktı.

Üç katlı, eski ve terk edilmiş gibi görünen bir yerdi.

Emir arabadan indi.

Arda da peşinden geldi.

Emir: — İçeri girip işi halledeceğiz, çıkacağız.

Arda: — İnşallah.

Binanın kapısı açıktı.

İçeri girdiler.

Koridor karanlıktı.

Emir telefonunun fenerini açtı.

Duvarlarda eski yazılar, yerde kırılmış camlar vardı.

Merdivenlerden yukarı çıktılar.

İkinci kata geldiklerinde Emir durdu.

Bir ses duymuştu.

Arda: — Ne oldu?

Emir parmağını dudaklarına götürdü.

İkisi de sustu.

Yukarıdan ayak sesleri geliyordu.

Bir süre sonra ses kesildi.

Emir merdivenleri çıkmaya devam etti.

Üçüncü kata geldiklerinde koridorun sonunda bir adam gördüler.

Adam onları görünce yerinden kıpırdamadı.

Emir yaklaşınca adamın yüzündeki ifade bir anda değişti.

Sanki Emir'i görmeyi beklemiyordu.

Adam birkaç saniye boyunca Emir'e baktı.

Adam: — Sen...

Emir durdu.

Emir: — Ne?

Adam gözlerini Emir'den kaçırdı.

Adam: — Yok bir şey.

Emir kaşlarını çattı.

Emir: — Beni tanıyor musun?

Adam cevap vermedi.

Arda Emir'in yanına geldi.

Arda: — Bir sorun mu var?

Adam başını iki yana salladı.

Sonra cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı.

Anahtarı Emir'e uzattı.

Adam: — Bunu sana vermemi söylediler.

Emir anahtarı aldı.

Emir: — Kim?

Adam birkaç saniye sustu.

Adam: — Bunu bilmen gerekmiyor.

Emir'in yüzü değişti.

Emir: — O zaman neden bana veriyorsun?

Adam cevap vermedi.

Arkasını dönüp koridorun sonundaki kapıya doğru yürüdü.

Emir arkasından seslendi.

Emir: — Hey!

Adam durmadı.

Emir anahtara baktı.

Anahtarın üzerinde küçük bir harf vardı.

K.

Arda anahtarı inceledi.

Arda: — K ne?

Emir başını salladı.

Emir: — Bilmiyorum.

Tam o sırada Emir'in telefonu çaldı.

Arayan Serkan'dı.

Emir telefonu açtı.

Emir: — Alo?

Karşıdan birkaç saniye boyunca ses gelmedi.

Sonra Serkan konuştu.

Serkan: — Oradan hemen çıkın.

Emir şaşırdı.

Emir: — İş daha bitmedi.

Serkan: — Emir...

Serkan'ın sesindeki ciddiyet Emir'i susturdu.

Serkan: — Anahtarı aldın mı?

Emir bir anda durdu.

Arda'ya baktı.

Emir: — Nereden biliyorsun?

Karşı tarafta sessizlik oldu.

Sonra Serkan:

Serkan: — Sadece söylediğimi yap.

Telefon kapandı.

Emir telefonu yavaşça indirdi.

Arda ona baktı.

Arda: — Ne oldu?

Emir elindeki anahtarı gösterdi.

Emir: — Bilmiyorum.

İkisi binadan çıktı.

Arabaya bindiler.

Emir kontağı çevirdi.

Ama arabayı çalıştırmadan önce anahtara tekrar baktı.

Üzerindeki K harfi gözünün önünden gitmiyordu.

O gece Emir ilk kez bir şeyi sorgulamaya başladı.

Serkan onu gerçekten ne zamandır tanıyordu?

Ve daha önemlisi...

Neden herkes ona söylemediği bir şeyi biliyor gibiydi?

Emir anahtarı cebine koydu.

Arda camdan dışarı bakıyordu.

İkisi de konuşmadı.

Şehrin ışıkları arabanın camından akıp giderken...

Emir'in cebindeki küçük anahtar, hayatında açacağı en büyük kapının anahtarıydı.

Ama Emir bunu henüz bilmiyordu.

Ve o kapının ardında ne olduğunu öğrenmesine daha çok vardı.