4. Bölüm - Yeni Hayat

Arda ile tanışmasının üzerinden birkaç hafta geçmişti.

Emir artık okuldan çıktığında doğrudan eve gitmiyordu.

Çoğu gün Arda'yla buluşuyor, saatlerce sokaklarda dolaşıyorlardı. Bazen hiçbir şey yapmadan bir kaldırımın kenarında oturuyor, bazen de şehrin daha önce hiç gitmediği yerlerine gidiyorlardı.

Emir'in hayatında ilk kez okul dışında da birileri vardı.

Ve bu ona iyi geliyordu.

Bir akşam Arda'yla birlikte yürürken Emir'in telefonu çaldı.

Annesiydi.

Emir ekrana birkaç saniye baktıktan sonra telefonu açtı.

Emir: — Alo?

Annem: — Nerdesin?

Emir: — Dışarıdayım.

Annem: — Eve ne zaman geleceksin?

Emir Arda'ya baktı.

Emir: — Birazdan.

Annem: — Emir, hava karardı. Gel artık.

Emir: — Tamam.

Telefon kapandı.

Arda gülümsedi.

Arda: — Annen bayağı merak ediyor seni.

Emir omuzlarını silkti.

Emir: — Eskiden daha çok merak ederdi.

Arda birkaç saniye sustu.

Sonra konuyu değiştirdi.

Arda: — Seni biriyle tanıştıracağım.

Emir kaşlarını kaldırdı.

Emir: — Kim?

Arda cevap vermeden yürümeye devam etti.

Emir de peşinden gitti.

Bir süre sonra küçük bir kahvehanenin önünde durdular.

Kapının önünde iki kişi bekliyordu.

Biri Arda'dan biraz büyüktü.

Diğeri ise otuzlu yaşlarında görünüyordu.

Arda onları görünce başıyla selam verdi.

Arda: — Selam abi.

Adam Emir'e baktı.

Adam: — Bu mu?

Arda başını salladı.

Arda: — Evet.

Emir ne konuşulduğunu tam anlayamamıştı.

Adam elini uzattı.

Adam: — Adın ne?

Emir: — Emir.

Adam elini sıktı.

Adam: — Ben Serkan.

Sonra Emir'i baştan aşağı süzdü.

Serkan: — Kaç yaşındasın?

Emir: — On beş.

Serkan kısa bir kahkaha attı.

Serkan: — Daha çocukmuşsun.

Emir bu söze bozuldu.

Emir: — Çocuk değilim.

Arda güldü.

Serkan da hafifçe gülümsedi.

Serkan: — Herkes öyle diyor.

Emir cevap vermedi.

Serkan cebinden bir sigara çıkarıp yaktı.

Bir süre sessizce Emir'e baktı.

Sonra Arda'ya döndü.

Serkan: — Güveniyor musun buna?

Arda hiç düşünmeden cevap verdi.

Arda: — Güveniyorum.

Emir, Arda'ya baktı.

Bunu beklemiyordu.

Serkan başını salladı.

Serkan: — O zaman sorun yok.

Sonra tekrar Emir'e döndü.

Serkan: — Bazen kolay para kazanabileceğin küçük işler çıkar.

Emir'in kaşları çatıldı.

Emir: — Ne gibi?

Serkan sigarasından bir nefes çekti.

Serkan: — Bir şey götürürsün.

Kısa bir sessizlik oldu.

Serkan: — Bir şey getirirsin.

Bir nefes daha çekti.

Serkan: — Bazen de birine haber verirsin.

Emir sessiz kaldı.

Serkan devam etti.

Serkan: — Kimse senden kahraman olmanı istemiyor.

Arda Emir'in omzuna dokundu.

Arda: — İstemiyorsan yapmazsın.

Emir birkaç saniye düşündü.

Sonra cebindeki telefonuna baktı.

Annesinin az önce aradığını hatırladı.

Evde para sıkıntısı olduğunu da biliyordu.

Babasının gidişinden sonra annesi yıllardır tek başına çalışıyordu.

Emir başını kaldırdı.

Emir: — Ne kadar?

Serkan'ın yüzündeki ifade değişti.

Sanki Emir'in bu soruyu soracağını zaten biliyormuş gibi.

Serkan: — Yaptığın işe göre değişir.

Emir birkaç saniye sustu.

Sonra:

Emir: — İlk iş ne?

Serkan gülümsedi.

Serkan: — Yarın öğrenirsin.

Emir o gece eve dönerken bunun hayatındaki sıradan bir değişiklik olduğunu düşünüyordu.

Sadece biraz para kazanacaktı.

Sadece birkaç iş yapacaktı.

Hepsi buydu.

En azından o öyle sanıyordu.

Çünkü bazı kapılar bir kez açıldığında...

İçeri girmek kolaydır.

Çıkmak ise bambaşka bir hikâyedir.