8. Bölüm - Geri Dönüş Yok

Emir o gece eve döndüğünde saat oldukça ilerlemişti.

Kapıyı sessizce açtı.

Annesinin salondaki koltukta uyuyakaldığını gördü.

Televizyon hâlâ açıktı.

Emir birkaç saniye olduğu yerde durdu.

Sonra televizyonu kapattı ve annesinin üzerine battaniye örttü.

Odasına geçti.

Ellerini yıkamak için lavaboya gitti.

Musluğu açtı.

Ellerini suyun altına tuttu.

Ama ne kadar yıkarsa yıkasın, birkaç saat önce gördüğü görüntü gözlerinin önünden gitmiyordu.

Yerde yatan adam...

Kan...

O ses...

Emir aynaya baktı.

Yüzü solgundu.

Kendi kendine fısıldadı.

Emir: — Ben ne yapıyorum?

Cevap yoktu.

Ertesi sabah okula gittiğinde her şey normalmiş gibi davranmaya çalıştı.

Arda onu koridorda gördü.

Arda: — Dün gece seni aradım.

Emir: — Duyamadım.

Arda: — İyi misin?

Emir kısa bir süre sustu.

Emir: — İyiyim.

Arda yüzüne baktı.

Arda: — Yalan söylüyorsun.

Emir hafifçe gülümsedi.

Emir: — Bir şey olmadı.

Arda daha fazla üstelemedi.

Teneffüste Mert, Burak ve Oğuz yine Emir'in yanına geldi.

Mert: — Ne oldu lan? Suratın niye böyle?

Emir cevap vermedi.

Mert önüne geçti.

Mert: — Sana diyorum.

Emir ilk kez geri adım atmadı.

Mert onu itti.

Emir dengesini kaybetti ama yere düşmedi.

Başını kaldırıp Mert'e baktı.

Emir: — Bir daha bana dokunma.

Mert güldü.

Mert: — Ne oldu? Kabadayı mı oldun?

Emir hiçbir şey söylemedi.

Sadece yanlarından geçip gitti.

Arda arkasından geldi.

Arda: — Bir şey değişmiş sende.

Emir durdu.

Emir: — Ne değişmiş?

Arda: — Eskiden korkardın.

Emir birkaç saniye düşündü.

Emir: — Hâlâ korkuyorum.

Arda ona baktı.

Arda: — O zaman neden belli etmiyorsun?

Emir cevap vermedi.

Çünkü kendisi de bilmiyordu.

Belki dün gece gördüğü şeyden sonra okulda yaşananlar artık eskisi kadar önemli değildi.

Belki de insan, ölümün bu kadar yakınına geldiğinde bazı korkularını geride bırakıyordu.

---

O akşam Serkan tekrar Emir'i çağırdı.

Emir karşısına oturdu.

Serkan bir süre sessiz kaldı.

Serkan: — Dün gece ne gördün?

Emir başını kaldırdı.

Emir: — Hiçbir şey.

Serkan gülümsedi.

Serkan: — Güzel.

Masaya bir zarf bıraktı.

Emir zarfı aldı.

İçinde geçen seferden daha fazla para vardı.

Emir paraya baktı.

Sonra Serkan'a.

Emir: — Bu ne?

Serkan: — Dün geceki işin.

Emir parayı geri bırakmak istedi.

Serkan eliyle durdurdu.

Serkan: — Al.

Emir zarfı eline aldı.

Serkan arkasına yaslandı.

Serkan: — Bir şeyi unutma Emir.

Emir baktı.

Serkan: — Bu dünyada gördüğün bazı şeyleri unutmayı öğrenmen gerekir.

Emir sessiz kaldı.

Serkan: — Yoksa bu iş sana göre değil.

Emir zarfı cebine koydu.

Ayağa kalktı.

Kapıya doğru yürüdü.

Tam çıkarken durdu.

Emir: — Ya unutamazsam?

Serkan birkaç saniye ona baktı.

Sonra sakin bir şekilde cevap verdi.

Serkan: — O zaman daha fazlasını görürsün.

Emir kapıyı açtı.

Dışarı çıktı.

O gece eve giderken cebindeki para ağır geliyordu.

Ama artık geri dönmeyi düşünmüyordu.

Çünkü farkında olmadan bir çizgiyi geçmişti.

Ve bazı çizgiler geçildikten sonra, insan aynı kişi olarak geri dönemezdi.