3. Bölüm - İlk Adım

Emir, Arda'nın uzattığı eline birkaç saniye baktı.

Sonra elini uzatıp sıktı.

Emir: — Memnun oldum.

Arda gülümsedi.

Arda: — Eve gitmeyecek misin?

Emir başını iki yana salladı.

Emir: — Bilmiyorum.

Arda bir süre Emir'i inceledi.

Üzerindeki okul kıyafetlerine, omzundaki çantaya ve yüzündeki morluğa baktı.

Arda: — Okulda mı yaptılar?

Emir cevap vermedi.

Arda daha fazla soru sormadı.

Ayağa kalktı.

Arda: — Gel.

Emir başını kaldırdı.

Emir: — Nereye?

Arda: — Bir yere.

Emir: — Neden?

Arda omuzlarını silkti.

Arda: — Çünkü burada tek başına oturmak sıkıcı.

Emir istemeden gülümsedi.

Çantasını omzuna taktı ve Arda'nın peşinden yürümeye başladı.

İkisi ara sokaklardan geçerken Emir etrafına bakıyordu. Arda belli ki bu sokakları iyi biliyordu.

Bir süre sonra eski bir binanın önünde durdular.

Binanın girişinde birkaç çocuk vardı.

Arda onları görünce elini kaldırdı.

Arda: — Selam.

Çocuklardan biri Arda'ya baktı, sonra Emir'i süzdü.

Çocuk: — Bu kim?

Arda: — Arkadaşım.

Emir şaşırdı.

Daha birkaç saat önce tanışmışlardı.

Ama Arda onu hiç düşünmeden “arkadaşım” diye tanıtmıştı.

Emir'in hoşuna gitmişti.

İçlerinden biri Emir'e yaklaşıp elini uzattı.

Çocuk: — Ben Kaan.

Emir elini sıktı.

Emir: — Emir.

Kaan'ın yanında duran çocuk gülümsedi.

Çocuk: — Ben de Serhat.

Emir başıyla selam verdi.

O akşam ilk defa kendisini dışarıda bırakılmış gibi hissetmedi.

Kimse onunla dalga geçmiyordu.

Kimse babasını sormuyordu.

Kimse yüzündeki morluklarla ilgilenmiyordu.

Sadece orada oturuyorlardı.

Konuşuyor, gülüyor ve zaman geçiriyorlardı.

Emir o gece eve döndüğünde annesi çoktan uyumuştu.

Ayakkabılarını sessizce çıkardı.

Odasına geçti.

Yatağına oturdu.

Telefonuna baktı.

Arda'dan mesaj gelmişti.

> “Yarın yine gel.”

Emir ekrana uzun süre baktı.

Sonra ilk kez uzun zamandır yüzünde gerçek bir gülümseme oluştu.

Emir: — Tamam.

Telefonu kapattı.

Yatağına uzandı.

Gözlerini kapatırken aklından tek bir düşünce geçti:

Belki de yarın daha güzel olur.

Emir henüz bilmiyordu.

Ertesi gün atacağı o küçük adımın, hayatındaki en büyük değişimin başlangıcı olduğunu...

Ve karşısına çıkan insanların yalnızca yeni arkadaşları olmadığını.

Bir kapının önünde duruyordu.

Henüz o kapının ardında ne olduğunu bilmiyordu.

Ama çok yakında öğrenecekti.