GECEYLE UYANAN kitap kapağı

2. bölüm / 9

TANIDIK BİR YÜZ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: TANIDIK BİR YÜZ

Şatodan çıktığımda ayaklarımın altındaki kaldırımlar tanıdık geldi.

Zihnim boştu ancak bedenim şehri ezbere biliyordu. Geniş sokaklar, minik şatoları andıran evler, köşeleri kabartmalı duvarlar… Onlar bana yabancı değildi; ben onlara yabancıydım.

Şehir ölüyordu.

Alevler evlerin içinde dolaşıyor, çığlıklar duvarlara çarpıp yere düşüyordu. İnsan bedenleri kaldırım taşlarına karışmıştı; kimisi dua eder gibi, kimisi kaçarken zamanda donmuş; kimisi elbiseli, kimisi zırhlı. Çocuğunu korumaya çalışırken ölmüş bi kadın vardı, kollarında kanlar içinde minik bir beden sımsıkı sarılmış... Kılıç sesleri çığlıklara çığlıklar ise patlama seslerine karışıyordu.

Güvenli bir yer yoktu. İlerlerken yer sarsıldı.

Bir patlama…

Gökyüzünden parlak bir ışık yere indi, havaya savruldum. Ses bir anda sustu. Işıklar söndü.

Çınlama seslerinin arasında bir yüz belirdi. Tanıdık bir yüz ama kim?

“Aria! İyi misin?”

İsmi duydum ama anlamını değil.

“Yürüyebilir misin? Bana yaslan.”

Dudaklarım aralandı, cevap veremedim.

Beni omzuna alarak ayağa kaldırdı; kolları titresede kararlıydı. Güvenli bir yer arıyordu, bunu hissediyordum. Tanıdıktı. Çok tanıdık.

Köşeyi döndüğümüzde zırhlı bir adam yolumuzu kesti.

Zaman yavaşladı. Kılıç havada parladı. Kız beni arkasına itti.

Çığlık atmak istedim.

Atamadım.

Kılıcını usta bir manevrayla beni kurtaran kızın boynana indirdi.

Yere düştüğünde dizlerimin bağı çözüldü. Gözlerim onun gözlerini buldu. Dudakları bir şey fısıldadı; sesi çıkmadı ama söylemek istediği kelime bana ulaştı.

Aria.

Adım buydu.

Beni tanıyan birini bulmuştum.

Ve onu, sorularımı soramadan kaybetmiştim.

Şehir yanmaya devam ederken ben ilk kez uyanıyordum.

Kız yere düşerken zaman da yavaşlamaya başladı.

Zırhlı adam kılıcını çekti. Bana dönmedi bile. Ben hâlâ dizlerimin üzerindeydim. Ayağa kalkmam gerekiyordu.

Bir adım attım.

Ne kadar hızlı attığımı bilmiyorum. Ne kadar ilerlediğini de bilmiyorum. Sokak daraldı.

Sesler geride kaldı.

Adam bana döndüğünde yüzündeki ifade değişti, kılıcını kaldırmaya vakti olmadı.

Elim göğsüne değdi.

Zırh soğuktu, altındaki bedeni ise sıcak. Parmaklarım, nereye basmam gerektiğini biliyordu. Öğretilmiş gibi değil… hatırlarmış gibi. Parmak uçlarımda önce ısınma sonra ise serinlik hissetim.

Gözleri şaşkınlıkla açıldı. Mavi parlak gözleri...

Adam nefes aldı.

Dudakları aralandı, bir şeyler söyleyecek gibi oldu.

Sesi bana ulaşmadı.

Geri çekildim.

Zırhlı adam dizlerinin üzerine çöktü. Kılıcı yere düştü. Gözleri bana değil, boşluğa bakıyordu. Ağzından kan gelmeye başladı şaşkınlıkla eliyle ağzının kemarını sildi. Elindeki kana baktı son kez soru sorar gibi bana baktı. Bir an sonra yere kapandı.

Sokak yeniden seslerle doldu.

Benim elimde kan yoktu ama biri ölmüştü.

Hemen kızın yanına koştum sormam gereken sorular almam gereken cevaplar öğrenmem gereken gerçekler vardı. Ama çok geçti başı kenara düşmüş gözleri kısılmış dudaklarının kenarından kan sızıyordu. Boynundaki yaradan akan kan bedeninin altında göllenmiş, taşların arasında ince çizgiler oluşturarak sokağa dağılıyordu. Adımı söyleyen dudaklar artık sessizdi.

Nefes almıyordu.

Bedeni soğumaya başlamıştı.

Ona hayat veren ışığı ben yetişemeden cevaplarıma ulaşamadan onu terketmişti.

Kimdin?

Beni nerden tanıyordun?

Daha da önemlisi ben kimdim?

Ellerime baktım.

Titremiyorlardı.

Bu daha korkutucuydu.

Birini öldürmüştüm.

Bağırmadım.

Ağlamadım.

Dizlerim çözülmedi.

İçimde sadece ağır bir boşluk vardı.

Dokunmamam gerekiyor.

Kimseye.

Kafa karışıklığım artmaya başlamış ne yapacağıma karar veremiyordum. Etrafta dolaşıp beni tanıyan birileri var mı diye aramalı mı yoksa güvenli bir yere mi gitmeliydim. Her ne yapacaksam hızlı karar vermem gerekiyordu yoksa çapraz ateşin altında kalmaya devam edecektim.

Sokağın sonunda şehir biterken duman inceliyor sesler azalıyordu. Ayaklarım oraya yöneliyor. Nedenini bilmiyorum ama şehirden uzaklaşmam gerektiğini hissediyorum.

Cevaplar burada değil.

Cevaplar…

Belki de beni tanımayan bir yerde.

Arkamı dönüp son kez bakıyorum. Şato görünmüyor ama varlığını hissediyorum. Orada bıraktığım şeyler var. Hatırlamadığım insanlar.

Anılarım...

Henüz dönmeyeceğim.

Şimdilik devam etmem ilerlemem yeterli.

Sokaklarda biraz daha ilerledikten sonra bir han buluyorum. İçeri girmiyorum. Avluda bağlı üç at var. Sahipsiz değildi belki, belki de sahibi çoktan ölmüştü. Eyerini kontrol ederek. İpi çözmeye başlıyorum, at itiraz etmiyor.

Yola çıkmadan önce yerde bir şeyin parladığını farkediyorum.

Bir hançer.

Kısa, dengeli ancak sapı aşınmış. Elime aldığımda ağır gelmiyor.

Göğsümde bir ısı hissediyorum. Parmaklarım istemsizce göğsümdeki ize gidiyor. Derimin altındaki şekil… O an aklıma geliyor.

Hançerin sahibi zırhlı saldırganlardandı. Hançeriyle birlikte para kesesini de alıyorum artık ihtiyacı olmayacaktı.

Hanın arkasına dolaşıp yolda ihtiyacım olabilecek şeyleri toplamaya başlıyorum kendime küçük bir çanta hazırlıyorum.

Şehirden uzaklaştıkça sesler seyrekleşiyor, duman dağılıyor, ölüm kokusu azalıyor.

Gece çökerken şehir tamamen kayboluyor. Bir açıklık bulup atımı bağlıyorum. Hançeri elime alıyorum aniden saldırıya uğrarsam silahım hazır elimde kendimi savunabilir diye. Hanın bahçesinden aldığım ufak bir örtüye sarılıp yere çalıların arasına uzanıyorum. Ateş yakma riskini alamıyorum bu gece biraz soğukta üşümem gerekecek. Başka bir saldırıya uğramaktan daha iyidir böylece kendimi korumak için bile olsa kimseye dokunmam gerekmez diye düşünüyorum. Hem belki çalılar vücut ısısı korumama yardım edebilir.

Gözlerimi gökyüzüne çevirip biraz gökyüzünü izliyorum seyrek bulutlarla kaplı ama yıldızsız. Gözlerimi kapatıyorum. Biraz da olsa uyuyup dinlenmeli yarın yola devam etmeliyim.

.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

48okunma 22beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…