Bölümler 9Şu an: Takipçi
Handan çıkıp biraz hava almak zihnimdeki sesleri susturmak için şehrin sokaklarında yürüyüşe çıktım.
Bir köşeden döndüğünde bir çocukla göz göze geldim. Çocuk beni gördüğü anda annesinin arkasına saklandı. Duraksadım. Gözlerimi kaçırdım. Bu bakışı tanıyordum. Korkudan önce gelen sezgi. Düşüncelerime o kadar dalmıştım ki. Omzuma sertçe çarpan bir beden düşüncelerimi böldü. Çarpışma kısa, kazara gibiydi.
Yine o ses yankılandı içimde.
“Hırsız!”
Daha çarpışma bitmeden içgüdüm uyanmıştı. Karşımdaki kız bir adım geriye savrulmuş gibi yaptı, sonra hızla toparlandı.
Saçları bakırla kestane arasında, güneşte parlayan ama gölgede koyulaşan bir renkti, koşmuş da dağılmış gibi duruyordu. Yüzü inceydi; elmacık kemikleri keskin ama sert değil. Gözleri açık renkti, yeşile çalan gri; bakarken insanın cebini değil, niyetini ölçer gibi bakan gözler.
“Affedersiniz,” dedi hızlıca. Sesinde telaş vardı ama panik yoktu.
Ve tam o anda kemerimdeki ağırlığın azaldığını hissettim. Elimi cebime götürdüm, para kesesi yoktu. Kız çoktan dönmüştü bile.
“Dur,” dedim, sesi sakin ama net bir sesle.
Kız durmadı. Aksine, kalabalığın içine karıştı. Yüksek bel bir pantolon giymişti belinde ipli üçgen bir korse vardı; rahat koşmak için seçilmişti belli ki. İnsanların arasından kayarak geçti, bir tezgâhın altından döndü, küçük bir fıçının üzerinden atladı. Ne yapacağımı bilemeden bir an durdum. Kalbim hızlandı ama yüzüm değişmedi. Koşmadım önce. Hızlı, kararlı adımlarla peşinden yürümeye başladım Çünkü avcı ne zaman acele ederse izini kaybederdi. Kız arkasına bakmadan koşuyordu, kalabalığın kıvrımlarını ezberlemiş gibi... Dar bir sokağa daldı. Sonra çamaşır ipleriyle dolu bir geçit. Ardından küçük bir merdiveni çıkıp gözden kayboldu. Hızlanmaya başladım. Adımlarım sessizdi. Kız ilk kez arkasına baktı. Merdivenin köşesinden göz göze geldik.
O anda kızın yüzündeki ifade alaydan şaşkınlığa döndü.
“Beni bu kadar çabuk fark etmen gerekmezdi,” diye mırıldandı kendi kendine, uzak olmasına rağmen duydum. Kız bir köşeyi döndü ve gözden kayboldu. Artık hızımı artırma zamanı gelmişti. Artık yalnızca kesemi almak değil, bu kızın kim olduğunu da öğrenmek istiyordum. Kız köşeyi döndükten sonra kayboldu.
Kalabalığın kokusu birbirine karışıyordu: sıcak ekmek, ter, yağlı metal... Ama havada farklı bi koku asılıydı. Hafif reçineli, eski kumaş ve soğuk geceyle karışık. Aceleyle kaçan birinin bıraktığı o ince iz... Gözlerimi kısarak nefes aldım izi takip etmeye karar verdim.
Koku dar bir sokağa sürükledi beni. Sokaklar daraldıkça şehir başka bir yüzünü gösterdi. Taşlar daha eskiydi. Duvarlar daha yakındı. Pencereler daha küçük. Eldwyn’in bu kısmı zengin değildi ama sakindi. Saklanmak için yapılmış gibiydi. Sokağın sonuna doğru, diğerlerine göre daha çökmüş, daha sessiz bir ev vardı. Pencereleri kırık değildi, perdeleri yırtılmaya yüz tutmuştu. Çatısı eğilmişti ama çökecek kadar da eski değildi. Kapısı yarı aralıktı; içeri girilmiş, ama girildiği saklanmamıştı. Karşıya geçip gölgede durdum. Bir yandan evi izlerken diğer yandan planı yapmaya başladım. Taş duvarlar yosun tutmuştu. Bu ev terk edilmiş gibi görünüyordu; ama boş değildi. İçeriden çok hafif bir hareket, ahşabın ağırlıkla verdiği o tanıdık gıcırtı geliyordu.
Tam o anda... Göğsümdeki iz yanmaya başladı. Hava yarıldı. Ensemde bir rüzgar hissettim. Dönmeye fırsat bulamadan sert bir darbe omzuma çarptı. Taş duvara savruldum, duvar yere düşmeme engel oldu. Arkamdaki adam uzundu. Çok uzundu. Omuzları geniş, kolları kaslı, göğsü savaşla yoğrulmuştu. Üzerindeki deri zırh yeni görünmesine rağmen çiziklerle doluydu; bu, onu süs için giymediğini söylüyordu. Sakalı kısa kesilmiş, yüzü sertti. Gözleri kısık ve tereddütsüzdü.
“Takip etmemen gerekiyordu,” dedi.
Sesi alçaktı. Tehditkâr değil; kesin.
Elim göğsümde yavaşça doğruldum. Dudağımı hafifçe kıvırarak;
“Yanlış kişiye bulaştınız.” dedim.
Adam tekrar saldırdı. Bu kez daha hızlıydı. Yumruğunu tam yüzüme hizalamıştı. Kolunu kaldırıp, darbenin yönünü çevirmeye çalıştım. Adamın yumruğu duvara denk geldi. Normalde darbesi bu kadar kolay savuşturulamazdı; adam şaşırdı.
Gözlerim kararmaya başladı. İçimde bir şey yükseldi. Göğsümdeki yanmaya damarlarımda sıcak bir uğultu eklendi. Derim gerildi, nefesim değişti. Bir şey geliyordu; gecenin içinden gelen o eski yüz.
Net otoriter ama tehditlar olmayan bir ses yükseldi.
“Yeter!.”
Ses keskin bir bıçak gibi araya girdi.
Sokak başında bir kadın duruyordu. Uzun pelerinliydi. Adım atmaya başlamasıyla sokağın titremesi de başladı, yürüyüşü saklanmak için değil, görünmek içindi. Saçları gümüşle karışık koyu kızıl, yüzü solgundu. Gözleri bana bakıyordu; adama değil.
“Elini çek, Kael” dedi adama. “Ve geri adım at.”
“Ama Maereth.” Adam dişlerini sıkarak cevap ermişti. Bir süre durup durumu tarttı, sonra istemeyerek geri çekildi.
Kadın iyice yaklaştı. Elini kaldırdı ama dokunmadı. Parmakları havada bir işaret çizdi; görünmeyen ama hissedilen bir baskı göğsüme oturdu. Uğultu sustu. Gözlerimdeki karanlık yavaş yavaş geri çekilmeye başladı.
“Henüz değil,” dedi kadın zihnimin içinde. “Burada değil. Yanlış zaman.”
Derin bir nefes aldım. Kontrol geri gelmişti ama zihnimdeki sızısı kalmıştı. Göğsüm yanmaya devam ediyordu.
“Sen kimsin?” diye sordum zorlukla.
Kadın kısa bir tebessüm etti.
“Senin gibi uyananları izleyen biri.”
Arkasını, eski eve çevirdi.
“Ve az önce kaçan kız… sandığın kadar yalnız değil.” diye ekledi.Bu basit bir hırsızlık değildi.
Gece, evlerin taşlarının arasından ağır ağır sızarken bilincimi yavaş yavaş kaybetmeye başladım.
Bölüm etkileşimi
