GECEYLE UYANAN kitap kapağı

8. bölüm / 9

SAVAŞIN UĞULTULARI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: SAVAŞIN UĞULTULARI

Ertesi gün meydanın ortasında kalabalık birikmişti. Bir tellal yükseltilmiş bir taşın üzerinde duruyordu. Elindeki tomar titriyordu ama tellalın sesi güçlüydü.

“Noctharyn saldırıya uğradı!” diye bağırdı.

“Kan Konseyi misilleme hazırlığında!”

Kalabalıkta bir anlık sessizlik oldu. Sonra… Korku. İnsanların yüzlerinde beliren o ani parlamayı izledim. Kaşların çatılışı, dudakların gerilişi, nefeslerin tutulması. Korku, kan kadar tanıdıktı. Belki daha bile fazla. Bazıları geri çekildi. Bazıları fısıldaşmaya başladı. Kalabalıktan yüksek bir uğultu yayılmaya başladı. Tellalın sesi artık daha az duyuluyordu.

“Yine mi?”

“Bu kez daha yakın,”

“Tanrılar bizi korusun…”

Meydanın kenarındaki duvarlara asılmış ilanlara göz attım. Arananlar. Kayıplar. Bazıları yeni, bazıları haftalar öncesinden kalma. Kâğıtlar yırtılmış, köşeleri kıvrılmıştı. “Kayıp” yazanların çoğunda yüz yoktu. Sadece isimler. Bazılarında ödül miktarı vardı; bazılarında sadece dua isteniyordu. Kağıtlardaki yüzler soluktu. Gözleri boştu. İsimler… bazısı tanıdık geliyordu. Bazısı gelmiyordu. Ama hepsi eksikti. Hepsi, bir yerden koparılmıştı. Yürümeye devam ettim.

Bir kasabın önünden geçerken duraksadım. Tezgahta asılı tavşanlar, kesilmiş etler… Kırmızı. Taze. Buhar hâlâ üstlerinde gibi. Boğazım kurudu. Bir an için dünya daraldı. Sesler uzaklaştı. Kalabalık silikleşti. Sadece kanın çağrısı kaldı. Tavşan olayı… O anı hatırlamak istemiyordum. Ama bedenimin onu hatırlaması için zihnime ihtiyacı yoktu. İnsanların arasında dururken bu his… Daha ağırdı.

“Ben bu neşeli kalabalığa ait değilim,” diye düşündüm. “Ben bir ölüyüm.”

Kalabalığın ortasında yapayalnızdım. Herkesin kalbi atıyordu. Benimki… farklı atıyordu. Açlıkla... Bastırılmış bir canavarlıkla...

Akşam çökerken kaldığım hana geri döndüm. . İçerisi sıcak ve loştu. Odun ateşinin çıtırtısı, bira kokusu, ağır kahkahalar… Masalar kirliydi. Tahta zeminde kurumuş çamur ve dökülmüş bira izleri vardı. Arka köşedeki masaya oturdum. Yeni kıyafetlerim beni kalabalığın içine karıştırıyordu ama duruşum hâlâ yabancıydı. Omuzlarım dik, bakışlarım tetikteydi.

Yan masadan gelen sesler dikkatimi çekti.

Üç adam. Üzerlerinde eski asker paltoları vardı , nişanları sökülmüştü. Sesleri alçaktı. İçlerinden biri, kupasını masaya sertçe bıraktı.

“Avcılar durup dururken saldırmaz,” dedi.

“Bir sebep vardır.”

Diğeri homurdandı. Sakalı düzensizdi, gözlerinin altı çökmüştü.

“Sebep mi? Sebep korku. Her zaman öyledir.”

Üçüncü adam etrafına baktı, sesi daha da kısıldı.

“Hayır. Bu sefer başka. Noctharyn tarafında bir şey olmuş. Kan Konseyi… bir anlaşmayı bozmuş diyorlar.”

Aria’nın eli kupasının kenarında durdu.

“Ne anlaşması?” dedi ilk adam.

“Vampirlerle yapılan mı?”

Adam omuz silkti.

“Sınır şatosunda avcıların girmeyeceği bir bölge vardı. Eski bir yemin. Ama geçen ay… bir avcı kaybolmuş.”

“Kaybolmuş,” diye tekrarladı sakallı olan.

“Ya da içeri alınmış.”

Masaya bir sessizlik çöktü.

Üçüncü adam konuştu:

“Duyduğuma göre, içeriden biri yardım istemiş. Bir çeşit kan… yanlış ellerdeymiş.”

Boğazım kurudu.

“Yalan,” dedi ilk adam ama sesi kararsızdı.

“Vampirler kanı kutsal sayar. Boşuna harcamazlar.”

“İşte mesele de bu,” dedi diğeri.

“Bir vampir değilmiş diyorlar. Yarı kan. Ne olduğu belli olmayan biri.”

Aria, nefesini tuttu.

Sakallı adam güldü. Kısa, tatsız bir kahkaha.

“Avcılar böyle şeyleri sevmez. Kontrol edemediklerini yakarlar. Yakamazlarsa… yakıp yıkarlar.”

“Yani saldırı intikam değil mi diyorsun?”

“Hayır,” dedi üçüncü adam.

“Temizlik.”

Bu kelime hanın içinde yankılandı. İçimden bir soğuk geçti.

“Bir gölge varmış,” dedi ilk adam, sesini daha da düşürerek.

“Saldırı başladığında. Avcılar içeri girdiğinde… bir şey hepsinden önce hareket etmiş.”

“Ne gibi?”

“İnsan gibi değilmiş. Vampir gibi de değilmiş.”

Üçü birden sustu.

Aria başını eğdi. Kupasına baktı ama içmedi.

“Kim olduğunu bilen yok,” dedi sakallı adam.

“Belki de bilmemiz gerekmiyordur. Böyle şeyler isimle anılmaz.”

Ayağa kalktığımda sandalyenin sesi çok hafifti. Kimse dönüp bana bakmadı. Ama hanın içindeki hava değişmişti. Artık biliyordum: Avcılar sadece öldürmüyordu. Düzeltmeye çalışıyordu. Ve bazı varlıklar… Düzeltilmeyecek kadar rahatsız ediciydi

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…