GECEYLE UYANAN kitap kapağı

6. bölüm / 9

Eldwyn

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: Eldwyn

Eldwyn kapıları uzaktan bakıldığında bile kendini belli ediyordu. Yüzyıllardır aynı yerinde duran yıpranmış taş kapılar, ne vampirlerin zarif karanlığına özenmişti ne de avcıların sert ihtişamına. Eldwyn’in kapıları, “buradayım” demekten çok “hala ayaktayım” diyordu.Kapıya yaklaştıkça ayrıntılar da netleşmeye başladı. Açık bejle gri arasında kalmış, güneşte solmuş taş bloklar… Kimi taş başka renkti, kimi çatlak, kimi köşesinden ufalanmıştı, çok onarılmış ama hiç değişmemiş gibiydi. Kapının kemerinde, aşınmış ama silinmemiş üç halkayı ve ortasından filizlenen dalı betimleyen kabartma yer alıyordu. Eldwyn kendini unutturmamakta ısrarcıydı.Muhafızlar bana uzun uzun bakmadı.Ne ismimi sordular ne de neden geldiğimi. Yaralı, yorgun ve tek başınaydım. Bu yeterli bir açıklamaydı.Ormanın ağır sessizliği geride kalmış, yerini sesler almıya başlamıştı: tekerlek gıcırtıları, uzaktan gelen konuşmalar, demirin taşa vurma sesi, pazar yerinden yükselen satıcı bağırışları, at nalının taşta çıkardığı tok tıkırtılar, bir yerlerde çalan kırık dökük bir flüt, koşturan çocukların cıvıltısı….Kolayca kalabalığa karıştım.Kimse yol vermedi, kimse çarptığı için özür dilemedi. Ama kimse de durup bakmadı. Meydanda ilerlemeye devam ettikçe sokaklar darlaşmaya başladı. Evler birbirine yakın inşa edilmişti; ahşap çıkmalar, taş temellerin üzerine eğiliyor, sanki sokakları dinliyordu. Pencerelerden sarkan çamaşırlar rüzgârda ağır ağır salınıyor, şehire nefes veriyordu.İnsanlar… Her çeşit vardı. Tüccarlar, çiftçiler, muhafızlar, çocuklar. Kıyafetler sade ama işlevseldi. Eldwyn’de kimse gösteriş için giyinmiyordu; burada kıyafet, hayatta kalmanın bir parçasıydı. Bir süre sonra kalabalığın içinde kayboldum. Bu iyi bir histi. Kimse bana uzun uzun bakmıyor, kimse kim olduğumu merak etmiyordu. İnsan diyarının en büyük gücü buydu: görünmezlik.Hanı bulmam uzun sürmedi.“Üç Halka Hanı” ahşap bir tabelayla kendini belli ediyordu. Tabela, yıllar önce oyulmuş sembolü hâlâ taşıyordu ama kenarları çatlamış, boyası dökülmüştü. Kapıyı itince sıcak hava ve yemek kokusu yüzüme çarptı. Ah ne kadar da acıkmıştım. İçerisi loştu; tavan alçak, kirişler kalındı. Uzun masalar, farklı hikâyeler taşıyan insanlarla doluydu. Bir köşede iki tüccar fısıldaşıyor, başka bir masada zar atılıyordu. Masanın birinde gençler gürültülü sohbetlerine devam ederken öteki masada handa çalışan kızla sohbet etmeye çalışan muhafızlar oturuyordu.Bar tezgâhına yaklaştım. Hancı orta yaşlı, geniş omuzlu bir adamdı. Sakalları düzensiz, çekik gözleri ise dikkatliydi.Hançerimi yerinde mi kontrol etme ihtiyacı duydum. Sonra avcıdan aldığım parayı çaktırmadan avucumda tarttım. Ağırdı. Gerçekti. Bir miktar parayı tezgâha koyduğumda hancının bakışı bir an duraksadı. Bu para çok temizdi. Çok düzenli. Avcı parası.“Yemek,” dedim. Kısık ama net bir sesle.“Ve bir oda.”Hancı bir şey demedi. Sadece başını hafifçe eğdi.Bakışı kısa sürdü ama dikkatliydi.Çok uyanıktı.Parayı aldı. Bir an tereddüt etti.“Yol uzun mu?” diye sordu, sanki sohbet ediyormuş gibi.“Uzundu,” dedim. Yalan değildi.Yemek geldiğinde uzun zamandır hissetmediğim bir rahatlık yaşadım. Sıcak ekmek, koyu renkli bir yahni, sert ama doyurucu bir peynir. Yahniyi kafama dikip tek seferde bitirmek istiyordum ancak yavaş ve düzgün yemek daha az dikkat çekerdi. Lokmalarımı saymadım ama kontrolsüz de yemedim. Ekmek ağzımda dağıldı, et sıcak ve ağırdı. Her lokmada yaşadığımj daha fazla hissettim. Yemek abartıdan uzaktı ama her bir lokma, “buradasın” diyordu.Oda anahtarını verirken hancı hemen anahtarı bırakmadı.Bir saniye fazla tuttu.“Üst katta,kolidorun sonunda,” dedi.“Sessizdir.”Sonra ekledi, sanki önemsizmiş gibi:“Kapını kilitle.”Başını sallayarak anahtarı aldım.Merdivenlerden çıkarken sırtımda hancının beni takip eden bakışlarını hissedebiliyordum.Odaya girdiğinde kapıyı kapatıp kilitledim.Sırtımı kapıya yasladım. Tuttuğum nefesimi rahatlayarak verdim. Eldwyn’e gelmiştim.Ve ilk kez şunu fark ettim:Burada tehlike kılıçla gelmiyordu.Burada tehlike…insanların merakıydı.Bu şehir beni yutmazdı belki ama dikkat etmezsem, beni hatırlardı.Ve bazen hatırlanmak, avlanmaktan daha tehlikeliydi.Oda da hanla aynı sadelikteydi. Tahta bir yatak, yün bir battaniye, küçük bir pencere vardı. Pencere sokağa bakıyordu; aşağıda şehir akıyordu. Biraz odada kestirdikten sonra şehre yeniden karışmaya karar verdim. Kıyafetlerimi yenilemem gerekiyordu. Ormandan ve yoldan gelen izler üzerimdeydi. Ayrıca kendime bir çift eldiven de almalıydım. Şehri biraz turladıktan sonra küçük bir terzi dükkânı buldum; vitrininde sade tunikler, sağlam pelerinler asılıydı. İçerisi kumaş kokuyordu. Toprak tonları, açık kahveler, soluk yeşiller… Burada renkler bağırmazdı. Bir kaç kıyafet denedikten sonra karar verilebildim. Kıyafetlerle çeşitlilik az olduğu için vücuduma iyi oturan rahat edebileceğim aynı zamanda dikkat de çekmeyecek bir şeyler aradım. Bir de pelerin aldım; ne çok uzun ne çok kısa. Pelerinsiz kıyafetim eksik gibiydi.Sokakta yürürken buranın beni yormadığını farkettim . Burada kimse efsane değildi. Kimse lanet ya da kutsal bir varlık değildi. Herkes sadece biriydi.Ve belki de bu yüzden güvenliydi. Şehir karanlığa hazırlanırken, evlerin ışıkları birer birer yanmaya başladı. Kalabalığın içinde kaybolurken şunu düşündüm: Dünya büyüktü, krallıklar farklıydı ama bazen en güçlü sığınak, sadece insan olmaya izin veren yerlerdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

48okunma 3beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…